วันวาน..ที่ไม่เคยเลือน

นี่ก็ดึกมากแล้ว.. รู้ไม่ค่อยดีเลย..ทำยังไงก็นอนไม่หลับนึกถึงภาพวันวานของชีวิต..(บอกตัวเองไม่ได้ว่าทำไม) มานั่งหน้าจอคอมฯ..ค้นหาเพื่อนเก่าที่ไม่ได้ติดต่อมานาน..(เพื่อนสมัยเรียน) ยิ่งค้นหาเพื่อนยิ่งรู้สึกว่าเห็นภาพในวันวานได้ชัดเจนมากขึ้นๆ ไม่ว่าตั้งแต่สมัยเรียน ป.1 ที่วันๆ วิ่งเล่นกับเพื่อนเล่นต่อสู้เลียนแบบหนังจีนกับพี่ชายที่ไม่มีแล้วในวันนี้..คิดถึงคุณครูที่เคยสอนตัวเองมา ที่ชักชวนให้มาเล่นกีฬา **เพื่อนสมัย ม.ต้นที่ ร.ร.คูเมืองวิทฯ **เพื่อนสมัย ม.ปลาย ที่เคยอาศัยข้าวก้นบาตรพระด้วยกัน ที่ตอนนี้ต่างก็อยู่ในสถานะที่หลากหลาย.. **เพื่อน พี่ น้อง สมัยเรียนที่ มมส.--คิดถึงพี่นัส--พี่เชียร(ที่ตอนนี้มีแต่ในความทรงจำ)--พี่มรพี่รหัส--พี่กุ้งแก้มป่อง--พี่นพ--(และอีกหลายๆ คน)--เพื่อนกุ๋ย(ที่ยังคงให้ความบันเทิงกับคนทั่วไป**ยังคอยติดตามผลงานอยู่เสมอ)--เพื่อนโจอี้--เพื่อนร่วมเอกที่มีความก้าวหน้าในหน้าที่การงานจนบ้างครั้งรู้สึกอายที่จะบอกว่าเขาคือเพื่อน--เพื่อนบ๋อม(ที่ยังเป็นห่วงและคิดถึงอยู่เสมอ)--และน้องๆ ต้นกล้าของชาวดินและน้องๆ นักฟุตบอลทุกๆ คน** **พยายามนึกถึงเพื่อนๆ ทุกๆ คน.. คิดว่าเพื่อนๆ นี่หล่ะที่จะทำให้นอนหลับได้ในเวลาที่เหลือของคืนนี้..ก่อนที่จะต้องลุกขึ้นสู้กับหน้าที่การงาน..อย่างมีความสุข++เหมือนกับต้นกล้าที่ได้รับน้ำจากธรรมชาติที่มีความเป็นธรรมเสมอกับสิ่งมีชีวิตทั้งหลาย**แต่มักถูกกล่าวหาว่าไม่มีความเป็นธรรม** เฮ้อ..สิ่งมีชีวิตที่ซึ่งใจร้ายสิ้นดี