สวัสดีครับ

การทำความรู้สึกตัว เพื่อให้เกิดความรู้สึกตัวขึ้นมา อย่างต่อเนื่อง ตลอดเวลา

 สำหรับนักเดินทาง นักปฏิบัติที่ยังอ่อนหัดเช่นผมนั้น

 เป็นเรื่องที่ยากลำบากพอสมควร

ในแต่ละวันนั้น น่าจะเต็มไปด้วยความไม่รู้ตัวมากกว่า

เต็มไปด้วยการคิด การปรุงแต่ง

การที่จิตไปจมเเช่ รู้สึกกับอารมณ์ต่างๆที่เราคิด ที่เราสัมผัส แล้วก็ไปๆมาๆ

นึกถึงคำสอนบางส่วนที่ได้อ่านว่า

      จิตนั้นถูกปรุงตลอดเวลา สำหรับคนธรรมดาอย่างเรา

      แม้แต่ที่เขียนตอนนี้ ก็นับว่าเป็นการปรุงแต่ง เป็นธรรมดาที่จิตนั้นจะถูกส่งออกนอกไปตามทวารต่างๆ อย่างรวดเร็ว

         เกิดดับที่ทวารนั้นๆ หรืออาจจะเข้ามาปรุงแต่งต่อข้างใน ท่านว่ามันเป็นทุกข์ ที่ทุกคนอยู่ในสภาวะนี้ สภาวะที่ต้องคิดอยู่ตลอดเวลา

          ไม่เคยหยุดเลย แม้จะตื่นแม้จะนอนก็ฝัน..ท่านว่า ผมสรุปว่าท่านสอนให้เรารู้ แล้วไม่ต้องไปคิด ไปวิพากษ์ วิจารณ์ เพราะมันเกิดดับเร็วมาก

            แต่...เราผู้เริ่มต้น ในตอนเเรกก็ยากที่จะรู้สึกตัวว่าเรากำลังคิก กำลังปรุงอยู่ตลอด พอเมื่อรู้บ้างเเล้วก็ต้องมาเจอด่านของการวิพากษ์ ด่านของวิปัสสนู....

           ตอนนี้ขออยู่เพียงขั้นรู้ตัว รู้สึกตัวให้ได้มากที่สุด รู้สึกว่าตอนนี้จะเต็มไปด้วยคุณพากษ์ คุณวิจารณ์....

  

     ห้วงหนึ่งของความเข้าใจลางๆที่เกิดขึ้นครับ...

   

      พักเที่ยงห้องตรวจ 3....