สวัสดีค่ะ...

                วันนี้ครูตุ๊กแกไปทำความสะอาดห้องเรียนเพื่อเตรียมต้อนรับเปิดเทอมเป็นวันที่สอง  กะว่าพรุ่งนี้เปิดมาจะเรียนกันเลย แล้ววันต่อไปก็จะสอบจบเลื่อนชั้น...ว่าไปนั่น อิ..อิ...

                นานๆได้หยิบจับยกนู่น ย้ายนี่  กวาดนั่น เช็ดโน่น  ถู...อะไรดีล่ะนึกไม่ออกแล้ว  อะไรๆที่เก็บสะสมเอาไว้นานแรมปีแล้วไม่ได้ใช้วันนี้ก็ตัดใจโละให้ภารโรงนำไปชั่งกิโลขาย  มีใครก็ไม่รู้นานแล้วเคยพูดว่า  คนเป็นครูเนี่ยชอบเก็บสะสม  นั่นจะทิ้งก็เสียดาย  นี่..จะทิ้งก็เสียดายเอามาให้เด็กทำโน่นทำทำนั่นและนั่นๆๆๆๆนี่ดีกว่า 

ครูตุ๊กแกเห็นด้วยก็วันนี้แหละค่ะ  อะไรก็ไม่รู้เยอะแยะมากมายไปหมดที่เก็บไว้ ลองไปขุดๆดู  ฝุ่นเพียบ...ตั้งแต่สมัยไหนก็ไม่รู้ยังเก็บไว้อยู่เลย  ขนาดใบโฆษณาสินค้า(เวลาเดินห้างชอบหยิบติดมือมาที่ละเป็นปึกๆ)ที่ชอบนำมาให้เด็กสร้างโจทย์ปัญหาคณิต  แต่งเรื่องจากภาพและทำอะไรได้อีกมากมายที่เก็บไว้พองัดมาดู  โอ้โฮ...ทำไมเมื่อก่อนราคามันถูกจัง  คิดดูสิคะว่าครูตุ๊กแกเก็บมาตั้งแต่สมัยไหน  โละๆๆๆๆๆ อย่างนี้ต้องโละ

พอช่วงบ่าย...ทางโรงเรียนได้นักแนะนักเรียนชั้น ป.1 พร้อมผู้ปกครองมารับอุปกรณ์การเรียน ชุดนักเรียน หนังสือเรียน ชั้นอื่นๆไม่ได้นัด  ครู ป.2อย่างครูตุ๊กแกเลยไม่มีเด็กๆมาวันนี้ก็ทำงานของตัวเองต่อไปเรื่อยๆ  โละๆๆๆๆๆ  เช็ดๆๆๆๆ ปัดๆๆๆๆ ยกๆๆๆๆ ย้ายๆๆๆๆ

เห็นน้องครูป.1 วุ่นวายอยู่คนเดียว เพราะพี่อีกคนติดอบรมหลักสูตรฯที่ชลบุรี(แงๆๆ...คิดถึงๆๆๆๆ)  ก็เลยทำตัวเป็นพลเมืองดีเข้าไปช่วย  พอเดินเข้าห้อง ป.1 ก็มีเสียงเล็กๆลอยมา

ยาย.....มาทำอะไรน่ะ

ห๊า....ใครว่าอะไรนะ...พูดอีกทีซิ …(เงียบ)

เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ  พูดอีกทีซิ... (เงียบ)

(พร้อมกับหันไปจับข้อมือเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ผมแดงๆ  ดูหน้าคุณแม่แล้วก็ไม่ใช่ฝรั่ง  ทำไมลูกชายผมแดง)

พูดอีกทีซิเมื่อกี้ตัวเองเรียกเขาว่าอะไร....

...เงียบไม่มีเสียงตอบจากสวรรค์....มีแต่เด็กผู้ชายคนเดิมทำหน้าทะเล้น  ยิ้มเห็นฟันหลอด้วยความสำนึกผิด...(สำนึกผิดตรงไหนเนี่ย)

(ฮืๆๆใจร้าย...ดูสิตั้งแต่เช้ามีแต่คนชมว่าไปทำอะไรมาทำไมหน้าใสขึ้น...เจ้านี่มาเรียกเขา...ยาย...)

(ดึงกันไป .. ดึงกันมา) บอกมาเลยเมื่อกี้ตัวเองเรียกเขาว่าอะไร...(แล้วก็ดึงกันไปดึงกันมา)

อ้าว...แล้วนี่แขนไปโดนอะไรมา...(เห็นเป็นแผลถลอกอยู่)

.....แหกโค้ง......(เสียงเล็กๆตอบมาด้วยความมั่นใจ)

พระเจ้า....เพิ่งผ่านอนุบาลกำลังจะเรียน ป.1  วันพรุ่งนี้  รู้จักแหกโค้งด้วย

คุณแม่(ยังเด็กมาก)หันมาบอกกับครูตุ๊กแกด้วยรอยยิ้มว่า...จักรยานล้มค่ะ....สงสัยจะสงสารครู อิ..อิ..

ขนาดวันแรกนะเนี่ย...ยังเจอดีซะแล้ว  และวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรหนอชีวิตครูตุ๊กแก ..(พอๆ..เริ่มเวอร์อีกแล้ว)

กลับห้องไปโละๆๆๆ เช็ดๆๆๆ ถูๆๆๆๆๆๆ และเตรียมสอนวันพรุ่งนี้ดีกว่า  ขืนอยู่เดี๋ยวเจ้าเด็กคนนี้กัดแน่ๆ (ฝากไว้ก่อนเถอะ...พรุ่งนี้จะเอาคืน ^__^)

อิ..อิ.....

วันนี้ของครูตุ๊กแกก็จบด้วยความเมื่อยล้า(คืนนี้สงสัยหลับเป็นตาย....)  แต่ก็ดีใจนะคะ  พรุ่งนี้เด็กๆจะได้พบกับห้องเรียนสะอาดตา โล่งใจรับวันแรกของปีการศึกษานี้.....

 ขอบคุณที่ติดตามอ่านจนจบนะคะ (โม้มาตั้งนาน..จบง่ายๆเลย)  ^___^

 

สู้ต่อไป...ทาเคชิ...