สุภาษิต สำนวนไทย คำพังเพย


สุภาษิต สำนวนไทย คำพังเพย เป็นภูมิรู้ที่เกิดจากประสบการณ์

 

 

               

ผูู้้ประพันธ์ : ไชยญาณ  บุญยศ (อังคารที่ ๓ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๙)

พวก.........เดียวกันรู้รักกันฉันท์ญาติมิตร

หมา........มีสิทธิ์กว้างขวางคิดอย่างหมา

หัว..........เมื่อสุมรุมคิดมิตรพึ่งพา

เน่า.........หมดท่าคิดนอกลู่ในหมู่พาล

 

ผู้ประพันธ์ : ไชยญาณ  บุญยศ (พฤหัสบดีที่ ๗ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๙)

ขี้...........เป็นของไร้ค่าน่ารังเกียจ

ใหม่........ย้อยเบียดเก่าย่นคนต่างเหม็น

หมา........ได้กลิ่นลิ้นเลียปากยากใจเย็น

หอม........เพราะเป็นอาหารโปรดเอมโอษฐ์หมา

 

ผู้ประพันธ์ : ไชยญาณ  บุญยศ (พฤหัสบดีที่ ๗ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๙)

เจ้า.........ก่อกรรมอย่างไรเพื่อนไม่รู้

หมา........เป็นหมู่ฟังคำเจ้าใช่เขาหลง

หาง........เคยมีดูองอาจกลับขาดลง

ด้วน........แล้วปลงไม่ได้เพราะอายเกิน

 

ผู้ประพันธ์ : ไชยญาณ  บุญยศ (๖ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๙)

หมา.........เมื่อมีเจ้าของมองน่ารัก

สวม.........รอยชักแม่น้ำทำให้หลง

ปลอก......รัดไว้ใช้คุ้มกันอย่างมั่นคง

คอ.........เชิดตรงเอาแต่ใจเพราะนายมี

 

ผู้ประพันธ์ : ไชยญาณ  บุญยศ (๔ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๙)

หมา.........ต่างพันธุ์สันดานมีชั่วดีคละ

ลอบ.........ดักดะแยกไม่รู้ปูกุ้งหอย

กัด.........คือหมาดักคือลอบต่างรอคอย

ข้างหลัง.........ด้อยเด่นดีทรามประณามตน

  

ผู้ประพันธ์ : ไชยญาณ  บุญยศ (๕ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๙)

หมา.........เกเรใจพาลสันดานชั่ว

กัด.........ไปทั่วเสียจนคนขวัญหาย

กัด.........ด้วยความเคยชินสิ้นยางอาย

ตอบ.........แทนร้ายใจหมาอย่าปรานี

 

ผู้ประพันธ์ : ไชยญาณ  บุญยศ (๕ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๙)

หมา.........ขี้ขลาดขยาดกลัวทั่วทุกทิศ

เห่า.........เพื่อปิดความนัยใจผวา

ใบตอง........ห้อยต่องแต่งแกว่งไปมา

แห้ง.........แล้งกล้าแต่อวดเก่งตะเบ็งเห่า

 

ผู้ประพันธ์ : ไชยญาณ  บุญยศ (๖ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๙)

หมา.........ปวดท้องต้องเบ่งจนตัวโก่ง

ขี้.........งอโค้งออกจากก้นทะลักไหล

ยก.........ตัวเองเหมือนเบ่งขี้มีความนัย

หาง.........สูงไว้เพราะกลัวเปื้อนสะเทือนตน

 

ผู้ประพันธ์ : ไชยญาณ  บุญยศ (๑๓ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๐)

         ไก่มองเห็นตีนงูดูน่าเกลียด                              งูเคร่งเครียดเมื่อไก่แย้มว่าแต้มเหนือ

งูเหลือบเห็นนมไก่ใช้จิ้มเกลือ                                   ไก่ต้องเอื้อตามงูเพราะรู้นัย

 

ผู้ประพันธ์ : ไชยญาณ  บุญยศ

         อันไม้แก่ดัดยากหากจะดัด                               เหมือนฝึกหัดเล่นดนตรีให้มีผล

ต้องทุ่มเททั้งแรงกายใจอดทน                                  เฝ้าฝึกฝนจนชำนาญการดนตรี

 

 

ผูู้้ประพันธ์ : ไชยญาณ  บุญยศ (ศุกร์ ๒๘ ตุลาคม ๒๕๕๔)

ไก่...............ยังอ่อนสอนอย่างไรใช่ดังคิด

แก่...............สักนิดสอนอบรมสมมุ่งหมาย

แม่...............ผ่านโลกก่อนลูกรู้ต้นปลาย

ปลาช่อน.......กรายกินอยู่รู้ชั้นเชิง

หมายเลขบันทึก: 260539เขียนเมื่อ 11 พฤษภาคม 2009 14:39 น. ()แก้ไขเมื่อ 22 มิถุนายน 2012 14:26 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (2)
สงวนลิขสิทธิ์ © 2005-2021 บจก. ปิยะวัฒนา และผู้เขียนเนื้อหาทุกท่าน
ขอแนะนำ ClassStart ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี