สวัสดีครับ

การให้เป็นเรื่องราวของความดีงาม

การให้ทำให้เกิดความสุข

การให้ทำให้เราได้ทำลายอัตตาตัวตนบางส่วนลง

ทุกคนคงผ่านเรื่องราวของการให้ที่ดีงาม  และมีความทรงจำที่ดีๆ

 

....เรื่องที่ 1...คืนเงิน...

   เมื่อผมมาทำงานใหม่ๆ   ที่รพ เราจ้างยามจากบริษัทข้างนอก  เงินเดือนนั้นน้อยมากๆ  ในแต่ละเดือน  แถมออกช้ามากด้วย

  การที่เราได้พูดคุย  ทำให้ได้ทราบถึงปัญหาของเขา  จึงได้มีโอกาสได้ช่วยเหลือบ่อยๆ  ด้วยความเป็นมิตรที่จริงใจต่อกัน  เช่นอาหารการกิน

  และที่สำคัญบางครั้งไม่มีเวลาไปซื้อมาฝากก็ให้เงินไปเลย  อาจจะไม่มาก

  และมีหลายครั้งที่เงินเดือนเขาไม่ออกหลายคนเดือดร้อน  ...แหล่งยืมเงินของยามคือ..

 ตอนแรกจริงๆเขาไม่กล้ายืมผมนะครับ  แต่เสนอให้เขาเองให้ไปก่อน มีเมื่อใดก็มาให้นะ

 

      เย็นวันหนึ่ง(เมื่อ2 ปีกว่า)ยามท่านหนึ่งที่มารู้จักกัน..  หมอๆผมขอยืมเงิน 2000 นะ เพื่อที่จะเอาไปทำบุญบ้านแฟน เป็นงานประเพณีปีใหม่เขา...   บอกว่า 2 สป  ผมจะคืนนะครับ

   ผม.ก็อืม  ครับๆ........

  จากนั้นก็เงียบมาเกือบ 3 ปี  เล่นเอาผมถุก  ผจก. ที่บ้านใช้เป็นกรณีที่ถูกบ่นหลายๆครั้ง ^_^

  เมื่อเดือนก่อน  มีคนไข้พาลูกมาตรวจ...

  พอตรวจเสร็จก็ยื่นเงิน 2 พันให้  บอกว่าเอาเงินมาคืนคุณหมอค่ะ...

  อืมผมอึ้งๆ  เพราะกำลังระลึกอยู่ว่ายืมไปตอนไหน  ใครยืมนะ...

  อืม..นึกได้แล้ว  ขอบคุณมากๆนะครับ  ตอนนี้ดีแล้วนะ  ไม่ลำบากนะครับ....

  ...

 

  เรื่องที่ 2 หมอครับนี่บัญชีเงินสงเคราห์ผม...ให้หมอไว้

      เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นวันก่อน  เมื่อผมเสร็จงาน  มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหา พูดจารวดเร็ว และยื่นบัญชีธนาคารให้ผม... ออกจะงงๆ  เล็กน้อย

     แต่เมื่อระลึกขึ้นนั้นก็พอจะจำได้บ้างว่า  น่าจะเป็นคนไข้ของเราเอง..

    เขาบอกว่ามีญาติเสียที่ต่างจังหวัด  ต้องการเดินทางไปทำบุญ  แต่ไม่มีค่ารถ  เงินสงเคราะห์ก็ไม่เข้า  และเงินค่าจ้างยังไม่ออกครับ....  แต่ว่าต้องรีบไป..

    ผมสรุปได้  และรู้สึกว่าเขาจำเป็นจริงๆ.. จึงให้เขาไปก่อน  และให้มากกว่าที่เขาขอเล็กน้อยเพื่อให้แน่ใจว่าการเดินทางของเขาจะสะดวกมากขึ้น  ไม่ติดขัด

   และก็บอกให้เขาสบายใจ  และไม่ต้องเอาบัยชีมาค้ำอะไรก้ได้ครับ

  มีเมื่อไหร่ก้ค่อยคืนนะ...เดินทางปลอดภัยนะ

   นึกๆทบทวนดูแล้ว  น่าจะเป็นคนไข้กลุ่มที่ร่วมกันทำงานเพื่อผู้ติดเชื้อ...

   อาจจะได้คำแนะนำมาจากสมาชิกทีมที่คุ้นเคยกับผมเอง... เพราะมีคนไข้เราหลายรายที่ลำบากมาก

  บางครั้งก็อดที่จะช่วยเหลือไม่ได้...  โดยที่ก็ไม่ได้คิดว่าเขาจะต้องคืนไม่คืน

  ขึ้นกับเขาเอง...

 

  เพราะหลายรายถ้าเป็นจำนวนไม่มากก็เป็นการช่วยเหลือไปเลยทางเดียว....

 

  แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริงๆ  ณ วันนั้นและตอนนี้คือ

     รู้สึกดีใจที่เขาคิดถึงเราเวลาที่เดือดร้อน  รู้สึกดีที่เขาไว้ใจเราครับ

     เหมือนเขามาให้เราได้ทำบุญและสร้างบารมีครับ

  ...คิดว่าถ้าเขาคืนก็จะให้ไว้กับประธานกลุ่มเพื่อหมุนเวียนให้คนที่เดือดร้อนต่อไปของสมาชิก