หลังจากดูวีซีดี อาจารย์ ดร.วรภัทร์แล้ว...

ลองฝึกดูก็ได้ผลเบื้องต้น...ก็เกิดความจำได้หมายรู้ว่า สติปัฏฐาน 4 คือทางสายเอก...และเมื่อลองฝึกจิตจนเห็นทางสว่างแล้ว...ให้กลับไปศึกษาพระอภิธรรมใหม่...

สติ = ตัวรู้

ปัฏฐาน = ที่ตั้ง

การค้นหาความเข้าใจเรื่องตัวรู้เริ่มเกิดขึ้น...ผมต้องทำความเข้าใจเรื่องสัมปชัญญะด้วยโดยผมให้ความหมาย

สัมปชัญญะ = รู้ตัว

หากเราไม่ฝึกให้มีตัวรู้เกิดขึ้น...เราก็ไม่มีทางจะรู้ตัวได้เลย...และเป็นการยากที่จะ รู้ตัวทั่วพร้อมได้

 ผมยกตัวอย่างเช่น...เราเคยไปตีหัวหมา ด่าแม่เจ๊ก ในสมัยเด็ก ๆ ...ไม่เคยที่จะรู้ตัวเลยว่าทำไปแล้วเกิดผลอย่างไร...กว่าจะรู้ตัวก็ผ่านเวลามา 30 ปี ... เช่นนี้เรียกว่าแทบจะไม่รู้ตัวเลย

พอเป็นวัยรุ่นก็ไปทะเลาะต่อยตีกับเขา ซักเดือนหนึ่งผ่านไปก็กลับมาคิดว่า...เราทำไปทำไม...อย่างนี้เรียกว่ารู้ตัวช้า...

เมื่อเป็นผู้ใหญ่...เราก็รู้สึกโกรธ โมโหลูกเมียแต่เช้า...อารมณ์เสียทั้งวัน มารู้ตัวเอาตอนเย็น...แบบนี้เรียกว่าเกือบรู้ตัว

เป็นตอนนี้...เรารู้ทันตัวเอง...ว่า นั่นแน่ะ กำลังจะคิดไปสั่งสอนใครเขา...ทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าคนอื่นเขารู้มากกว่าเราเป็นไหน ๆ...

ผมเลยคิดว่า...ถ้าเราฝึกจนมีตัวรู้ขนาดที่ว่า...กำลังจะคิด กำลังจะทำอะไร ก็รู้ทันตัวเอง ได้...นั่นคือเราฝึกเจริญสติ จนตัวรู้ของเราทำงานตลอดเวลาจนไม่มีช่องว่างให้เรา เหม่อลอย ฟุ้งซ่านรำคาญใจอีกต่อไป...

 

นั่นคือ เราสามารถฝึกให้ตัวรู้บนฐานที่ตั้งทั้งสี่ เจริญเติบโตจนเข้มแข็งเต็มที่...

ไม่ว่าจะเป็นตัวรู้ ที่  กาย

ตัวรู้ ที่ เวทนา

ตัวรู้ที่ จิต

ตัวรู้ที่ ธรรม

นี่กระมัง...หนทางสายเอกที่จะเข้าถึง การรู้แจ้งในธรรมอย่างแท้จริง...