เมื่อเช้าผมและภรรยาได้มีโอกาสเลี้ยงอาหารเช้าให้กับมิตรจาก กทมฯ แหม่ม สามีของเธอ และคณะที่มาด้วยอีก ๒ คน ก็ทานอาหารเช้าไปคุยกันไป นานๆได้เจอกันก็สอบถามสารทุกข์สุขดิบ ถามถึงคนนั้นคนนี้ที่เคยทำงานกิจกรรมอิสลามร่วมกัน จากการพูดคุยทราบว่าสมาชิกในกลุ่มแต่งงานกันเกือบหมดแล้ว มีบ้างบางคนที่ยังไม่ได้แต่ง ก็ขอดุอาให้ได้แต่งไวๆ อามีน คนที่แต่งงานแล้วก็มีลูกมีหลานมากบ้างน้อยบ้าง แต่ก็มีบางคู่ที่แต่งแล้วยังไม่มีลูก อันนี้ก็ขอดุอาให้มีลูกสมปราถนา อามีน บางคนเป็นแม่บ้าน บางคนเป็นนักธุรกิจใหญ่ส่งสินค้าตามห้างสรรพสินค้า บางคนเป็นอาจารย์ บางคนไปใช้ชีวิตอยู่ต่างแดนแถวยุโรป และหลายๆคนยังคงทำกิจกรรมนับจากวันวานจนถึงปัจจุบันอย่างต่อเนื่อง บางคนก็ผันตัวเองจัดรายการทีวีในช่วงรอมฎอน และที่ฮือฮามากก็บางคนนั้นที่ท่านแต่งภรรยาตั้ง ๓ คน เลยมีแซวว่า ยังขาดอีก ๑ ก็จะครบ ๔ แล้ว
จากการผู้คุยกันเราช่วยกันถอดบทเรียนที่ได้จากการร่วมทำกิจกรรมอิสลามในช่วงที่เป็นนักศึกษา ทั้งกิจกรรมเข้ากลุ่มศึกษาเรียนรู้อิสลาม และกิจกรรมเผยแพร่ ค่ายฝึกอบรมเยาวชน ก็คือ เราได้รับความรู้และทักษะที่มีประโยชน์มาก และสามารถหยิบและนำมาใช้ประโยชน์ทั้งในส่วนที่นำมาใช้ในการทำงาน ทำธุรกิจ ซึ่งจากการพูดคุยกัน "ประสบการณ์" ส่วนนี้สำคัญและมีคุณค่ามากเกินกว่าที่เราจะคาดคิดถึงได้ ณ ขณะนั้น มารู้ถึงประโยชน์และคุณค่าของมันก็เมื่อต่างคนต่างแยกย้ายกันทำงานหาเลี่ยงชีพ มีครอบครัวแล้ว และอีกอย่างหนึ่งก็คือ ทุกคนในกลุ่มที่ทุ่มเททำกิจกรรมอิสลามในครั้งนั้นในวันนี้ ต่างได้รับความดีและเจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงานตามสมควร อัลหัมดุลิลละฮฺ
และก็ได้มีโอกาสพูดคุยกับมิตรบางคนทางโทรศัพท์ ก็เป็นการแลกเปลี่ยนกันสอบถาม ว่าทำอะไรอยู่ มีลูกกี่คนแล้ว และอื่นๆ
ก็ขอบันทึกความทรงจำดีๆนี้ไว้ในบล็อกครับ
