ของอร่อยที่สวี
อำเภอสวีเคยได้ขึ้นชื่อว่าเป็นแหล่งสาวงาม สมัยครูภาทิพเด็ก ๆ เคยชมงานประเพณีของอำเภอ เขามีการประกวดนางงามสวี ทุกปี และเขาก็สวยกันจริงๆ เพราะมีคำเล่าลืออย่างนี้แหละ เพื่อนๆของครูภาทิพจึงทำสีหน้าแปลกๆ เมื่อทราบว่าครูภาทิพเป็นสาวสวี เพราะมันตรงกันข้ามกับคำเล่าลืออย่างสิ้นเชิงนั่นเอง เหอะน่า ! แม้ว่าครูภาทิพไม่ได้มีรูปลักษณ์ตามคำเล่าลือของชาวสวี แต่ก็พอจะมีเสน่ห์ให้เพื่อนเรียกหาอยู่บ้างเช่น ความจริงใจเต็มร้อย การพูดแบบตรงไปตรงมา ต่อยกันตรงๆ จนไม่มีใครมายึกยัก และการให้กับคนที่ควรให้เต็มร้อย ฮิฮิ กว่าจะเข้าเรื่องของอร่อย ก็เกริ่นซะ...... ที่เกริ่นมาน่ะเพียงจะบอกว่าที่สวี นอกจากจะมีสาวสวยแล้วยังมีอาหารอร่อยมากๆๆๆ อีกด้วย
ร้านอาหารชื่อดัง
ร้านศิริวรรณ ติดกับถนนเอเชีย ใกล้กับป้อมตำรวจสวี ร้านไม่หรูหรา เน้นความอร่อยของอาหาร ไม่เน้นบรรยากาศ และไม่เน้นเอาใจลูกค้า ประมาณว่า “จะกินก็สั่ง ไม่กินก็ช่าง” ผู้บริหารที่นั่งรถตู้ขึ้นลง สุราษฎร์ธานี กทม. จะแวะที่นี่ทุกเที่ยวเพราะอาหารอร่อยมาก ที่นี่จะมีลูกค้าประจำที่เขาขึ้นล่องมากมายแวะรับประทาน และสั่งซื้ออาหารกลับบ้าน แต่ เมื่อครูภาทิพ นำเพื่อนซึ่งเป็นคุณนายตำรวจและคณะแวะที่ร้าน ซึ่งครูภาทิพ จะต้องเป็นเจ้าภาพเพราะถิ่นตัวเอง จากสภาพร้านและความเฉื่อยเฉยของเจ้าของร้าน คุณนายมีทีท่าว่ารังเกียจ แต่ไม่กล้าพูดเพราะเกรงใจครูภาทิพ เธอก็ไปสำรวจห้องสุขาก่อน โอเคผ่าน เธอกลับมา ขณะที่เธอกลับมาที่โต๊ะ ลูกค้าก็มาจองกันหลายโต๊ะเธอเริ่มงง แต่เธอยังไม่สั่ง สามีของเธอ และเพื่อนๆ ครูภาทิพซึ่งรู้รสมือของร้านดีก็สั่ง เมื่ออาหารมาเธอชิมคำแรกเท่านั้น ความรู้สึกก็เปลี่ยนไป มีแต่คำชมตามมาติดๆ กัน ในทุกรายการ เธอจึงได้สารภาพว่าเบื้องตั้นเธอรับไม่ได้กับร้านนี้
อาหารที่ขึ้นชื่อหลายอย่างเช่น กุ้งผัดสะตอ แกงส้มปูนิ่ม ผัดฉ่ากรามหอย ปลากะพงทอดขมิ้น ต้มยำกุ้งแม่น้ำ กุ้งแม่น้ำผัดพริกไทยดำ โดยเฉพาะกุ้งแม่น้ำที่นี่อร่อยมาก เพราะแหล่งจับกุ้งแม่น้ำนั้นห่างจากร้านไป 500 – 1000 เมตร คนจับจะมาส่งวันต่อวัน ในวันที่น้ำดี เพราะเขาดำลงไปจับในแหล่งน้ำธรรมชาติคือแม่น้ำสวีหนุ่ม ซึ่งครูภาทิพ จะนำมาเล่าในโอกาสต่อไป
บรรยากาศของร้าน ด้านหลังจะติดกับท้องทุ่งมีลมพัดผ่าน ช่วงเย็นอากาศจะดีกว่าช่วงกลางวัน ครูภาทิพขอนำเสนอเฉพาะภาพบรรยากาศของร้านะคะ อิอิ ช่วงนี้เงินฝืดมิอาจสั่งอาหารมาถ่ายรูปได้
ห่อหมกที่สวี
เนื่องจากอำเภอสวีเป็นแหล่งอาหารทางทะเลที่สมบูรณ์ อาหารสด ผักปลาสมบูรณ์ ดังนั้นห่อหมกของที่นี่จึงอร่อยมากๆ คือ เผ็ดปานกลาง มัน ออกหวานเนื้อปลาและกะทินิดๆ เลิศรสด้วยใบเหลียงที่รอง ปลาที่แม่ค้าส่วนใหญ่ใช้ก็คือ ปลาสาก กับปลาข้างเหลือง มีบ้างที่เป็นปลากุเรา และหากเป็นช่วงที่ปลาหายากก็อาจจะใช้ปลากะทุงเหวตัวโตๆ ราคา ขาย 3 ห่อ 20 บาท
เจ้าที่อร่อยเป็นที่ยอมรับกันทั่วไป ในตลาดนัดวันอาทิตย์ ริมสถานีรถไฟสวี เจ้าที่ขายในตลาดเก่า ช่วงหลังเจ้าที่ดังมากๆ ก็คือเจ้าที่อยู่หน้าโรงเรียนบ้านนาโพธ์ เจ้านี้จะขายช่วงเย็น ของพี่ประคองที่อยู่ข้างบ้านครูภาทิพก็อร่อย แต่เธอไม่ค่อยจะทำ มักยุ่งกับการเลี้ยงหลานซะมาก
ขนมหวานที่สถานีรถไฟสวี
ขนมหวานเจ้านี้เป็นขนมประเภทน้ำ ของเพื่อนครูภาทิพเอง คือแมว อดีตเป็นเทพีหลายตำแหน่ง ขนมของเธอจะเริ่มทำตั้งแต่ 05.30 น. เสร็จทุกรายก็ปาเข้าไปโน่น 13.30น. รายการที่เธอทำหลังสุดคือลอดช่องน้ำกะทิ ของชอบของครูภาทิพ
ขนมของเธอได้แก่ แกงบวดเดือย แกงบวดฟักทอง ขนมปลากริม ข้าวเหนียวถั่วดำ ข้าวฟ่างน้ำกะทิ เต้าส่วน กล้วยเชื่อม เผือกเชื่อม ซ่าหริ่ม เฉาก๊วย ถั่วเขียว ทับทิม และลอดช่องน้ำกะทิ สำหรับลอดช่องน้ำกะทินี่ครูภาทิพ ให้ 5 ดาว เพราะเธอใช้ใบเตยปริมาณที่มาก ตัวลอดช่องทำจากแป้งโม่ น้ำตาลมาจากน้ำตาลมะพร้าวใหม่ ๆ ในหมู่บ้านซึ่งเธอเป็นเจ้าประจำ มะพร้าวสด ขูดและคั้นเอง รสมันไม่หวานมากนัก ขนมของเธอขายถุงละ 10 บาท ซึ่งปริมาณค่อนข้างมาก แต่สำหรับลอดช่องนั้น ครูภาทิพจะซื้อสำหรับตัวเองครั้งละ 2-3 ถุง แล้วมาเทใส่ถ้วยตราไก่ ไม่ต้องใส่น้ำแข็ง ซดโฮก ก ก ก ก ก ไม่ต้องใช้ช้อน ฮิฮิ นึกภาพไม่ออกล่ะสิ
เมื่อเวลา 13.30 น.เป็นต้นไปนั่นล่ะ ลูกค้าแถวสถานีรถไฟจึงได้เวลาลิ้มชิมรส
ขนมจู้จุนที่สถานีรถไฟสวี
ขนมจู้จุนก็คือขนมฝักบัวนั่นล่ะ ครูภาทิพสันนิษฐานว่าคงจะเป็นเพราะรูปลักษณ์ของขนมคล้ายสะดือที่จุ่นๆ (มั้ง?) แม่ค้าขนมจู้จุน ก็คือแม่ของแมวแม่ค้าขนมหวานนั่นล่ะ ตระกูลนี้เขาทำขนมอร่อย ก่อนนี้ครูภาทิพไม่ทราบหรอกว่าจู้จุนเจ้านี้อร่อย แต่เพราะเพื่อนที่เป็นคุณนายนั่นล่ะ แวะซื้อ แล้วเธอบอกว่าอร่อยมากๆ ทีนี้คุณนายท่านนี้เป็นนักชิมและนักปรุงจึงเชื่อถือการชิมรสของเธอได้
โปรดติดตาม กุ้งแม่น้ำที่แม่น้ำสวีหนุ่ม เร็วๆ นี้
