ตราบใดที่ดวงอาทิตย์แบ่งปันแสงสว่างให้กับโลกใบนี้
ตัวจักรอันเป็นฟันเฟืองทั้งหลาย Gotoknow แห่งนี้ ก็ยังทำหน้าที่ "แบ่งปัน" ความรู้ ประสบการณ์เพื่อเจือจาน "ความเหลื่อมล้ำ..."
การให้ การแบ่งปัน เป็นสิ่งที่ประเสริฐ
การให้ด้วยจิตใจที่เสียสละนั้น "เป็นสุข"
ความสุขนี้ย่อมน้อมนำมาซึ่งความ "ปิติ" อิ่มอก อิ่มใจ
ชาว Gotoknow ทั้งหลาย ล้วนแล้วแต่เป็นผู้ให้
สังคมนี้จึงเป็น "สังคมแห่งการให้" สังคมที่ใคร ๆ พร้อมที่จะ "แบ่งปัน..."
การแบ่งสรร ปันส่วน ความรู้ ปัญญา เวลา ชีวิต เป็นสิ่งที่ประเสริฐ
ชีวิตนี้จักยิ้มได้เมื่อเราได้ทำความดี ได้แบ่งปัน ได้ให้ด้วยความเสียสละ
การให้ที่บริสุทธิ์ คือ การให้ที่ไม่หวังสิ่งตอบแทน
การให้ที่ประเสริฐ คือ การให้ที่ไร้ซึ่งการเบียดเบียนตนเองและผู้อื่น...
เราชาว Gotoknow ทั้งหลาย กำลังทำตน ประพฤติตน เป็นตัวอย่างของ "ผู้ให้ที่ประเสริฐ บริสุทธิ์ และสิ้นสุดความเห็นแก่ตัว"
ความมุ่งมั่นนี้จักไม่สูญเปล่า การให้นี้เปรียบเสมือนหยาดน้ำค้างที่พร่างพราว สาดส่อง สุกสะกาว เพื่อ "เจือจาน" ความมืดแห่ง "ปัญญา"
สวัสดีค่ะ
ยินดีเป็นผู้แบ่งปัน
และรับการแบ่งปัน
ต่อจากนี้ไปเราจะมีสถานศึกษาที่ยิ่งใหญ่
ชื่อ Gotoknow
แบบเรียนที่น่าสนใจเสมอ
ในส่วนตัวก็แบ่งปันท้งสิ่งที่เป็น ที่ทำ ทั้งสำเร็จและผิดพลาด
ถ่ายทอดตามความจริงด้วยความเต็มใจค่ะ
มายกมือเป็นสมาชิกแห่งการแบ่งปันค่ะ
นมัสการพระคุณเจ้า
กับบันทึกที่สร้างสรร..ของชาว gotoknow
"สรร" นี้คืออะไรหนอ...?
เหมือนเราจะเป็นผู้อยู่ใต้เส้นแห่งความเหลื่อมล้ำเข้าด้วยแล้ว...!
การให้นี่มีคุณค่า การให้นี้มีพลัง
เป็นพลังที่สร้างความมาดมั่นให้กับตนเอง
การให้นั้นเป็นความสวยงามของสังคม ให้กับคนอื่นแล้วอย่าลืมให้กับตนเอง
คนหลายคนมักจ้องและมองจะให้แต่คนอื่น แต่ลืมให้ความรู้กับตนเอง
ไม่ให้ตนเองก่อน ไม่ปฏิบัติก่อนแล้วจะนำอะไรไปให้เขา
ต้องเริ่มปฏิบัติที่ตนเอง ปฏิบัติแล้ว ทดลองแล้ว ล้มลุกคลุกคลานเขา เผื่อแผ่ เจือจาน ความเจ็บปวด ทุกข์ ทรมาน ให้เขารู้ เพื่อเขาจะได้ไม่ทุกข์อย่างเรา
เผื่อแผ่ความสำเร็จ และทุก ๆ ย่างก้าวแห่งความสำเร็จ
ทุก ๆ ย่างก้าวที่ล้มเหลว แม้นจะมีมากกว่าพันก้าว แสนก้าว ก็มีคุณค่ากว่าก้าวที่สำเร็จเพียงก้าวเดียว
ก้าวที่ผ่านมาร้อยก้าว พันเก้าแล้วยังไม่สำเร็จนั้น มีคุณค่า มีพลัง ถึงแม้นว่าวันนี้ยังก้าวอยู่ ก็ขอให้เก็บทุก ๆ ย่างก้าวให้เป็นพลังแก่จิตใจ...
ไม่ให้ตนเองก่อน ไม่ปฏิบัติก่อนแล้วจะนำอะไรไปให้เขา
ต้องเริ่มปฏิบัติที่ตนเอง ปฏิบัติแล้ว ทดลองแล้ว ล้มลุกคลุกคลานเขา เผื่อแผ่ เจือจาน ความเจ็บปวด ทุกข์ ทรมาน ให้เขารู้ เพื่อเขาจะได้ไม่ทุกข์อย่างเรา
.........................
จริงที่สุด
ท่านกล่าวได้ น่าประทับใจ นัก