งานสงกรานต์

ด้วยหน้าที่การงาน ในช่วงเทศกาลทำให้ต้องไปร่วมงานในช่วงนี้

ไม่ว่าการจัดประเพณีสงกรานต์ในหน่วยงานที่ตนเองทำงานอยู่

หรือแม้แต่งานบุญในการฉลองพัศยศหลวงพ่อที่วัดแห่งหนึ่งในจังหวัดพิจิตร งานศิษย์เก่าเพราะได้บัตรมาหนึ่งโต๊ะ โดยไม่ต้องถามว่าเราต้องการไหม เป็นศิษย์เก่าหรือไม่ เสียเงินไปแบบชิวๆทั้งที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย พันสองร้อยบาท กับเสื้อศิษย์เก่าอีกหนึ่งตัว ในราคาสองร้อยบาท

รุ่งเช้าเป็นงานบุญ ฉลองพัศยศ ดีใจและอยากไปเพราะถือว่าได้ทำบุญ แต่ต้องแปลกใจ คนน้อย น้อยมาก ไม่ถึงร้อยคน ทั้งที่ขอค่าซองสมาชิกเทศบาลคนละหนึ่งพันห้าร้อยบาทใส่ซองพระยี่สิบเจ็ดองค์ ก็ไม่รู้ว่าเป็นประเพณีหรือคณะกรรมการตั้งราคากันเอง

ทั้งที่ไม่มีพระระดับผู้ใหญ่มา ถามว่า เต็มใจ เพราะถือว่า เป็นงานบุญ แต่ทำไมคนไม่มาทำบุญ คิดในแง่ดีว่า ช่วงสงกรานต์คงอยากอยู่กับครอบครัว

แต่พอช่วงเย็นเท่านั้น ในวันเดียวกัน มีมหรสพ คนตรีย้อนยุค ลิเก ในเขตวัดนี้ คนกับมากมาย มีการตั้งเหล้า เบียร์กันทุกโต๊ะ มีครูผู้ชายโรงเรียนหนึ่งที่เป็นคนพื้นที่ในเขตนั้น ดื่มเบียร์ไปเต้นไปอย่างเมามันที่โต๊ะข้างล่างเวที

นางรำ เป็นนักเรียน ในเขตโรงเรียนในพื้นที่ชุมชนนั้น ไม่รู้ว่า ผู้ปกครองคิดกันอย่างไร หรือเป็นที่ช่วงสงกรานต์สนุกกันที ปีหนึ่งมีครั้ง สะท้อนใจกับสภาพเหล่านี้เหลือเกิน บอกตัวเองว่า อย่าไปรับรู้อย่าไปใส่ใจ เพราะด้วยบทบาทเราไม่ได้เป็นผู้นำในตำบลแห่งนี้อีกแล้ว

ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเรา เปลี่ยนผู้นำสภาพก็เปลี่ยนไป

แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า นี่มันถอยหลังลงคลองกันหรือไร

คนจนก็ยังจนอยู่ แต่สภาพยังจมไม่ลง เดี๊ยวจัดงาน เลี้ยง มีทั้งเช้า ทั้งเย็น แข่งขันกัน ทั้งที่เป็นตำบลเล็กๆ

เคยได้ยินส.สท่านหนึ่งปรารภว่าเคยเห็นแต่ที่นี่แหละ

งานบวช งานแต่ง มีกินเลี้ยงทั้งเช้า ทั้งเย็น

ในวันที่ สิบสามนายให้จัดประเพณีสงกราต์ ช่วงแห่เที่ยงวัน ร้อนมากๆแต่คนไม่มีถอยให้แต่ละชุมชนแต่งรถเข้าสู่ขบวนแห่กันมีกองผ้าป่าในแต่ละชุมชนนำไปถวายที่วัด

บริเวณภายในวัด มีวงดนตรี และนายให้ช่วยจัดกิจกรรมงานโดยมีเกมล์พื้นบ้านแข่งขันกัน ช่วงบ่ายสามโมงเย็น แจกผ้าเช็ดตัวร้อยแปดสิบผืนให้ผู้สูงอายุ เสื้อคอกลม ผ้าขาวม้า เสื้อคอกระเช้า และสรงน้ำพระห้าโมงเย็น

การละเล่นและประเพณีนิยมแต่ละท้องที่ ไม่เหมือนกัน

แต่ที่อยากให้เหมือนกันคือ ขอให้คนไทยรักกันเข้าไว้ และอยู่อย่างเศรษฐกิจพอเพียง