วงสนทนามักขอร้องให้ชายคนหนึ่งเล่านิทานให้ฟังเสมอ และเขาช่างเป็นนักเล่าที่อารมณ์ขันเมื่อเขาเล่าเรื่องต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต มุมมองของเขาชวนให้วงสนทนาออกรสชาติ บางครั้งเปรี๊ยว หวาน บางครั้งเผ็ดร้อน แต่ไม่เคยจืดชืด ไม่เค็ม เพราะไม่ได้ใส่เกลือ 5+

วันนี้เช่นกันเขาพูดถึงธรรมชาติของเห็บที่ชอบกระโดด

คำถามแรกคือใครเคยเห็นเห็บกระโดดบ้าง คำถามตื้นๆ แต่ไม่มีใครตอบได้

เขาเริ่มเอาแก้วมาวางกลางวงสนทนา

คงจะเป็นสื่อประกอบการเล่า และเป็นจริงดั่งที่คิด

"มีนักวิทยาศาสตร์คนหนึ่ง เรื่องทดลองแปลกๆต้องยกให้นักวิทยาศาสตร์เป็นพระเอก" เขาเอ่ยขึ้น เพื่อตอบข้อสงสัยเพื่อนๆว่า ทำไมต้องเป็นนักวิทยาศาสตร์ด้วย นักมวย นักเลง มันคิดไม่ได้รึไง แล้วเสียงหัวเราะก็ดังขึ้น

นักเล่าก็เอานิ้วชี้ ใส่ลงไปในแก้ว พร้อมกับพูดว่า นักวิทยาศาสตร์คนนี้ วันๆไม่ทำอะไร อยู่กับสัตว์ที่จับมาไว้รอบๆบ้าน แล้วก็พูดไปเรื่อย เพื่อนคนหนึ่งถามว่า เขาพูดอะไรบ้าง เล่าด้วยนะ ชายนักเล่าก็เอ่ยขึ้นมา เดี๋ยวจะบอกหลังไมค์ เพราะมีคุณคนเดียวที่ถาม ..เสียงหัวเราะดังขึ้นอีก...ใครคนหนึ่งเอ่ยว่า เอ็ง อย่าขัด ข้ากำลังฟัง เล่าต่อๆ

"วันหนึ่ง ขณะที่เขาเดินดูสัตว์ตามกรง ก็มีเห็บตัวหนึ่งกระโดด ขึ้นมาเกาะแขนเขา เขาหยุดดูมันไต่ไปตามแขน และจับมันใส่ลงไปในขวดปากกว้างคล้ายๆแก้วใบนี้ หลังจากนั้นก็ดูมัน เขาเห็นเห็บกระโดด

ขึ้นลงๆอยู่สามวัน  และทุกครั้งที่เห็บกระโดดเขาต้องจับมันลงขวดไปไหม่ทุกครั้ง พอวันที่ 4 เขาปิดฝา และเฝ้าดูเห็บตัวนั้นกระโดดแต่เมื่อเห็บโหม่งฝามันตกลงมา และเริ่ม กระโดดซ้ำแล้วซ้ำอีก แต่แปลกที่เห็บไม่ยอมกระโดดให้โหม่งฝาอีก   ยังกระโดดความสูงเท่าเดิม เหมือนเดิม ทั้งๆที่เห็บเคยกระโดดสูงกว่าขอบขวด และสามารถกระโดดออกมาได้

เขาเริ่มเปิดฝาขวดอีกครั้ง แต่เห็บก็ยังกระโดดเหมือนเดิม กระโดดโดยที่ไม่สูงเกินขอบขวด และตกลงไปในขวดเช่นเมื่อครั้งที่เขาปิดฝาขวด

คุณคิดอย่างไร หากคุณอยากช่วยใครสักคน ในฐานะนักสังคมสงเคราะห์คุณจะแก้ปัญหานี้อย่างไร และคุณ ในฐานะที่อาชีพคุณต้องหาปลาทุกเช้า คุณคิดอย่างไร และคุณที่อ่านคุณคิดอย่างไร

ฉันขอตัวไปวิ่งก่อน ๆที่จะไม่มีโอกาสวิ่งเหมือนเจ้าเห็บตัวนี้ อิอิ