สวัสดีครับ

เมื่อวันที่ 7- 8  เมษายน  2552 

โรงพยาบาลในจังหวัดแม่ฮ่องสอนของเรา 

 ได้รับโอกาสจากสถาบันพัฒนาและรับรองคุณภาพโรงพยาบาล....

 

 ได้มาทำกระบวนการ 

     - การดูแลผู้ป่วยด้วยห้วใจขอความเป็นมนุษย์

     - การเยี่ยมเพื่อให้คำแนะนำโรงพยาบาลทุกรพ.

     - การให้ความรู้เกี่ยวกับการพัฒนาคุณภาพ

 

   ซึ่งทางสถาบันได้นำทีมงานมามากมายหลายท่าน  โดยการนำทีมของท่านรองผู้อำนวยการ  อ.ดวงสมรหรือแม่ต้อย

  

    ครั้งแรกที่ได้ทราบว่าทางสถาบันฯ  ได้เลือกจังหวัดของเรานั้น  เมื่อเดือนตุลาคม 2551  ตอนนั้นท่านอ.พอลล่าเป็นคนบอก..  หลังจากนั้นก็ได้แจ้งและประสานทาง สสจ.. คือพี่อ้อม  พี่สาวผู้ใจดีที่รับผิดชอบงานคุณภาพ....

 

   กิจกรรมนั้นเป็นกระบวนการ...ที่เรียบง่าย ไม่ได้ฟังบรรยายอย่างเดียวแต่เน้นการมีส่วนร่วม และการแบ่งปันของผู้เข้าร่วมประชุม.....

 

   ผมไม่ได้เข้าร่วมประชุมนะครับ...

 

   แต่ว่าจากการได้รับการบอกเล่าและแบ่งปันจากผู้ร่วมประชุมนั้น  ทำให้เหมือนผมได้เรียนรู้เรื่องราวดีๆมากมายไปด้วยครับ

 

  เริ่มตั้งแต่ท่านผอ.รพ.ปาย

   ซึ่งท่านสรุปให้ฟังดังนี้

      - สุนทรียสนทนา   เรื่องเล่าวัยเด็ก((กระบวนกรแบบท่านผอ ได้ไปฝึกเป็นผู้ร่วมกิจกรรมเองอีกครั้ง...))

      - นิยาม ความหมายของการดูแลที่มีหัวใจของความเป็นมนุษย์  โดยการให้ความหมายขแงแต่ละคน

      - เรื่องเล่าที่มีหัวใจของความเป็นมนุษย์ ในแต่ละโรงพยาบาล....

      - นอกจากนี้ท่านผอ. ยังได้เล่าถึงการได้ร่วมแบ่งปันกับพี่น้องจากโรงพยาบาลต่างๆทั่วจังหวัด  ทำไห้ได้รับทราบเรื่องราว พัฒนาการ ปัญหาจากที่ต่างๆ....

 

 

 

***สรุปท้ายสุดแล้ว ท่านบอกว่า....ประเด็นเรื่องการขับเคลื่อนงานพัฒนานั้น...ที่ปายนั้นน่าจะกำลังขับเคลื่อนไปได้พอสมควร  เมื่อมองเพื่อนๆ  พี่น้องในจังหวัด...  โดยแต่ละที่นั้นก็มีลักษณะ  ปัญหา  อุปสรรค  โอกาส  ที่แตกต่างกันไป

 

 

วันนี้ผมมาทำงานตอนเช้า......

 

ตั้งใจว่าถ้าพบน้องที่ไปร่วมประชุม  ซึ่งเป็นพยาบาลหอผู้ป่วยใน  ก็จะได้ขอความรู้ความเห็น  ที่เขาได้มาจากการร่วมกิจกรรมนี้

 

บทสรุปที่น้องได้แบ่งปันคือ

  **ผมเริ่มที่คำถาม  อะไรเป็นสิ่งที่ประทับใจที่สุดครับ

        - น้องเล่าว่า ชอบเรื่องเล่าของโรงพยาบาลขุนยวม  ซึ่งเป็นเรื่องเล่าเกี่ยวกับการดูแลผู้ป่วยชาวต่างด้าว  เพื่อนบ้านของเรา  ซึ่งนอนรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลขุนยวมนานเป็นปีๆ...  แล้วทีมงานของโรงพยาบาลขุนยวมทุกๆฝ่ายช่วยกันประสานงาน  ติดต่อ ประชาสัมพันธ์...ขอความร่วมมือ

           เช่นการเขียนจดหมาย  เป็นภาษาต่างชาติ...โดย เจ้าหน้าที่ ที่ห้องบัตร

          จนในที่สุดก็สามารถตามมารดาของผู้ป่วยจนพบ..

           และได้นำส่งผู้ป่วยจนถึงบ้านและให้พ่อแม่เขาดูแลต่อที่บ้านและประเทศของเขาต่อไป.....

 

 

 

    ***ต่อมาผมถามว่า  แล้วหลังการแบ่งปันนั้น  ความหมายที่น้องเข้าใจของการดูแลที่มีหัวใจของความเป็นมนุษย์คืออะไรครับ.....

            - อืม...ตอบยากนะ..  แต่น้องได้ยกตัวอย่างให้ฟังอย่างหนึ่งว่า     เมื่อคืนก่อนที่ตนเองอยู่เวรดึก  มารับเวรแล้วพบมีคนไข้ต่างชาติมานอนรับการรักษาตัว  ไม่ยอมนอนบนเตียง  บอกว่าจะกลับบ้าน... พยาบาลท่านนี้ก็พยามอธิบายและหาสาเหตุว่าเพราะอะไร  จนในที่สุดก็บอกว่าตนเองอยากกลับบ้านเพราะว่า...ไม่อยากใช้ห้องน้ำรวม.....

        สุดท้ายเจ้าหน้าที่เราซึ่งเป็นน้องพยาบาลท่านนี้ก็ได้ให้ผู้ป่วยท่านนี้ไปใช้ห้องน้ำของเจ้าหน้าที่  หลังจากนั้นเขาก็นอนหลับสงบอยู่บนเตียง  จนถึงเช้า....

   ผมถามว่าอะไรที่ทำให้เราสนใจและไถ่ถามเขา และฟังความต้องการเขา   ทำไมเราไม่นิ่งเฉย  หรือมองว่าเขาเรื่องมาก  หรือวุ่นวาย....ซึ่งหลังฟังคำตอบ  ผมก็สรุปเองว่า  เพราะเราใช้หัวใจดูแลเขานะ....

 

       - น้องท่านนี้เพิ่มเติมว่า  อืม...จริงๆแล้วทุกคนมีเรื่องราว  มีสิ่งดีๆ มีความรู้สึกที่จะพยามทำงานด้วยหัวใจนะ  แต่บางครั้งมันถูกตัดตอน  มันถูกปิดกั้นจาก  สิ่งแวดล้อม  ถูกปิดกั้นจากบางความรู้สึก  บางอารมณ์ของเราเอง

           เราได้แบ่งปันกันว่าอะไรบ้าง ซึ่งมีดังนี้

               - ภาระงานที่ล้นมือ  คนไข้มาก  ทำไม่ทัน

               - สภาวะของเรา  อารมณ์  ความรู้สึกของเรา

               - .....

     ผมสะท้อนว่า 

           นั่นอาจจะเป็นเพราะว่าต้นกล้า ต้นนี้(HHC-mild)อาจจะยังไม่เเข็งแรง  เราอาจจะมีแต่มันยังเล็ก  เวลาเจอลม  เจอพายุมันก็อาจจะถูกพัดพาให้ล้มลง  หรือจางไป

 

    - น้องได้เเบ่งปัน  และเล่าถึงสิ่งที่จะช่วยได้คือ

       ***ต่อมเอ๊ะ....(ดีใจที่น้องพูดเรื่องนี้...)

       *** น้องบอกว่าถ้าทุกคน  พยามที่จะใช้ต่อมเอ๊ะ  ๆๆ  อาจจะช่วยให้เราสามารถพัฒนาเรื่องนี้ได้อีกทางหนึ่ง....

 

 

       

    ** ผมจึงสรุปการแบ่งปันว่า ....

              จริงๆแล้วทุกคนนั้นมีความรู้สึก  มีหัวใจแห่งการบริการ  มีความรักและความหวังดีอย่างมากต่อเพื่อนมนุษย์   เพียงแต่บางครั้งความดีของเรา  ซึ่งเป็นความงาม  ถูกปิดกั้นด้วยบางอย่างในตัวของเราเอง  ซึ่งทุกคนอาจจะต้องเรียนรู้  ที่จะพยามหล่อเลี้ยง  ความดีงามนี้ของเราให้เติบโต  เข้มแข็งต่อไป  จนสิ่งที่ดีนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจิตใจของเราตลอดเวลา  ไม่ว่าเราจะอยู่ในสถานการณ์อย่างไร....

 

 

   และให้โจทย์น้องไว้(แจกงานครับ ^_^..)ว่า  อยากให้ไปคิดเป็นการบ้าน  ว่าเราจะช่วยกันพัฒนาและขยายแนวความคิดนี้ออกไปได้อย่างไร  เพื่อให้องค์กรของเรานั้น  ได้รับรู้เรียนรู้  ร่วมสร้าง  เรื่องราวที่ดีๆ  ที่มีหัวใจของการดูแลผู้ป่วยที่มีหัวใจของความเป็นมนุษย์.....

 

   ...

     ...แอบยิ้มๆในใจว่า  เราน่าจะมีนักรบ เพื่อนนักเดินทางเพื่อความดีงาม  เพื่อการขับเคลื่อนพัฒนาองค์กรให้เป็นไปในทิศทางที่ดีๆขึ้นต่อไป....^-^....

 

  ต้องขอขอบพระคุณท่านอาจารย์ทุกๆท่าน  ที่เดินทางมาไกลมาก  เพื่อที่จะขยายแนวคิดที่ดีงาม  หรือเติมเต็มเรื่องราวดีๆให้เกิดขึ้นอย่างมีระบบ......

 

   อาจจะมีเรื่องเล่าที่ดีๆจากการเข้าร่วมกิจกรรม  ซึ่งผลผลผลิตจากกิจกรรมนี้ ณ  องค์กรแห่งนี้ครับ...