* .. ในยุคสมัยนี้ทางโลกกับทางธรรมควรเดินไปด้วยกัน การเดินทางโลกก็ให้เดินเต็มศักยภาพ ทั้งนี้การเดินทางธรรม คือ การพัฒนาจิตใจของตนเองก็พัฒนาอย่างเต็มศักยภาพควบคู่กันไป ตัวเองและสังคมจึงจะมีความสุขได้ เช่น การปฏิบัติ I'm here for you หรือการปฏิบัติตนเพื่อคนอื่นนั้น ผู้ที่ทำได้จะต้องเป็นผู้ที่ี่มีจิตใจสูงคือมีมีธรรมเป็นฐานครับ...


ชีวิตเป็นสิ่งมหัศจรรย์
เราสามารถรับความรักและความสุขจากชีวิตได้เสมอ
แต่เราไม่ค่อยตระหนักรู้
เรามักไขว่คว้าความสุขในอนาคต
วิ่งตามหาแล้วเราก็ไม่เคยพบเจอความสุขอย่างแท้จริง

 


...ยามเมื่อเราเร่งรีบ นั่งก็เหมือนไม่ได้นั่ง
เดินก็ไม่สัมผัสพื้นดิน
กินอาหารก็ไม่รู้รส
เธอจะมีความสุขได้อย่างไร

เพียงการได้รับประทานอาหารช้า ๆ สัมผัสกับอาหารอย่างแท้จริง
การรับประทานอาหารในวิถีเช่นนี้ ไม่ต่างอะไรไปกับการใช้ชีวิตในสรวงสวรรค์
เวลาเรารับประทานอาหารไม่ใช่เพียงอาหารหล่อเลี้ยงร่างกายของเรา
แต่อาหารนั้นก็หล่อเลี้ยงใจของเราด้วย


...การฝึกปฏิบัิติของการเป็นพ่อแม่ ไ่ม่ใช่การบอกว่า เรารู้แล้ว เราฉลาดกว่าลูก
แต่การฝึกปฏิบัติของพ่อแม่คือการฝึกปฏิบัติที่จะบอกกับลูกว่า
พ่อ/แม่ อยู่ตรงนี้เพื่อลูก I'm here for you
อย่าด่วนบอกว่า "ฉันเข้าใจแล้ว ฉันรู้แล้ว พอได้แล้ว ไม่มีเวลา"
เพราะหากเธอพูดอย่างนี้สัก 3 ครั้ง เธอจะไม่ได้รับฟังอะไรจากลูกอีกเลย
และเธอไม่สามารถหยุดความทุกข์ของลูกได้ 
การฝึกปฏิบัติเพื่อหยุดความทุกข์ของลูกได้ ก็คือ การฝึกปฏิบัติด้วยความรักเท่านั้น ...


โดย ภิกษุฟับหยุ่ง

 

  • I'm here for you หรือ การฝึกปฏิบัติเพื่อความรัก เป็นเอกสารธรรมบรรยายของท่าน ภิกษุฟับหยุ่ง ที่กัลยาณมิตรท่านหนึ่งส่งมาให้ทาง E-Mail อ่านแล้วได้คิดและคิดได้ จึงขอนำมาเผยแผ่เป็นธรรมทานต่อครับ
  • ในตอนแรกที่ผมอ่านคร่าว ๆ ด้วยความรีบร้อนนั้นผมก็ปรุงแต่งเองไปทำนองว่า เอ! ทำไมพระสงฆ์ องค์เจ้าต้องมาพูดถึงความรัก พูดถึงการเลี้ยงลูกด้วย ท่านจะมีประสบการณ์หรือรู้เท่าคนที่มีลูกได้อย่างไร ? 
  • พออ่านรอบต่อมา ถึงได้เห็นคำว่า I'm here for you ผมเริ่มค่อย ๆ พิจารณา พบว่า คำ คำนี้ ไม่ธรรมดาจริง ๆ เป็นสุดยอดแก่นธรรมปฏิบัติเลยทีเดียวครับ
  • ------------- วันต่อมาระหว่างที่เสวนากับผู้รู้อีกท่านหนึ่ง (ท่านอาจจะทดสอบความรู้ความเข้าใจในธรรมของผมก็ได้) ท่านพูดทำนองว่า มีผู้คนไม่น้อยที่ปฏิบัติธรรมะแล้วสละทางโลก คล้าย ๆ จะเป็นคนเห็นแก่ตัวนะ...
  • ด้วยอาการเมาหมัด และท่านเป็นผู้อาวุโสกว่า ผมก็ตอบแบบอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ขี่ม้าเรียบค่ายไม่กล้าฟังธงตรง ๆ และที่สำคัญได้ภาวนาในใจตลอดมาว่า ธรรมมีไว้เพื่อการปฏิบัติให้พ้นทุกข์ ไม่ได้มีไว้เพื่อการอื่น แต่งานนี้เพื่อการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ก็เลยตอบไปประมาณว่า ... ในยุคสมัยนี้ทางโลกกับทางธรรมควรเดินไปด้วยกัน การเดินทางโลกก็ให้เดินเต็มศักยภาพ ทั้งนี้การเดินทางธรรม คือ การพัฒนาจิตใจของตนเองก็พัฒนาอย่างเต็มศักยภาพควบคู่กันไป ตัวเองและสังคมจึงจะมีความสุขได้ เช่น การปฏิบัติ  I'm here for you หรือการปฏิบัติตนเพื่อคนอื่นนั้น ผู้ที่ทำได้จะต้องเป็นผู้ที่ี่มีจิตใจสูงคือมีมีธรรมเป็นฐานครับ...