พอรถมาถึงหน้าบ้าน John ก็พบกับ Frank ซึ่งเป็นทนายของคุณย่ารออยู่ Frank กล่าว “คุณ John ใช่ไหมครับ ผม Frank ทนายคุณนาย Marry ครับ ยินดีที่ได้รู้จักและขอต้อนรับครับ” พอขับรถเข้าไปในเขตบ้าน Pink รู้สึกตื่นเต้นมากเพราะบ้านของคุณย่าหลังใหญ่มาก เรียกว่า คฤหาสน์ เลยก็ได้  บริเวณบ้านมีสวนที่สวยงามมากมายทั้งต้นไม้ ดอกไม้นานาพันธุ์ ทุกอย่างอยู่ในสภาพดี มีคนดูแลตลอด  แบบบ้านทรงยุโรปโบราณประกอบด้วยห้อง     ต่าง ๆ มากมายของใช้ทุกชิ้นทุกอย่างเป็นของเก่าแก่หายากแต่ทุกอย่างถูกเก็บรักษาได้เป็นอย่างดี  Frank พาทุกคนมาหยุดที่ห้องรับแขกซึ่งตกแต่งไว้อย่างสวยงามมีภาพคุณปู่ทวด คุณย่าทวดและรูปพ่อของ John แขวนติดผนังอยู่ แต่ไม่มีรูปแม่ของ John และ John เลย  Frank ให้ทุกคนรออยู่ที่ห้องนี้ก่อน  สักพักแม่บ้านก็เดินมาพร้อมน้ำดื่มมาให้ครอบครัวของ John เธอเป็นหญิงวัย 50 ปีเศษ  รูปร่างท้วม น่าตาไม่ค่อยยิ้มแย้ม เธอชื่อ Jan เป็นสาวโสด    Frank แนะนำให้ทุกคนรู้จักกับครอบครัวของ John ซึ่งบ้านหลังนี้ประกอบด้วย แม่บ้านชื่อ Jan  , หลานสาววัย 30 ปีชื่อ Hana , คนดูแลสวนชื่อ Paul วัย 42 ปีและคนขับรถชื่อ Peter วัย 50 ปี ซึ่งทุกคนทำงานในบ้านหลังนี้มาเป็นเวลานาน  เมื่อทุกคนทำความรู้จักกันแล้ว  Frank จึงพูดเข้าเรื่องกับ John ว่า “คุณนาย Marry ให้ผมเขียนจดหมายฉบับนั้นถึงหลานชายของท่านที่ไม่ได้เจอกันมานานกว่า 20 ปี เพื่อจะมอบทรัพย์สมบัติและมรดกให้เป็นของขวัญ ซึ่งหลังจากเขียนจดหมายฉบับนี้ไม่นานท่านก็เสียชีวิตด้วยโรคชรา ผมรู้สึกดีใจที่คุณและครอบครัวมาตามคำเชิญในจดหมาย” John กล่าวว่า “ผมมาที่นี้ไม่ได้มาเพื่อหวังสมบัติ แต่อยากพา Linda และ Pink มาให้คุณย่ารู้จักและอยากมาเยี่ยมท่านด้วย”Frank พูด “จะด้วยเหตุผลใดก็ตามที่คุณมาที่นี้ก็เป็นสิ่งที่คุณท่านต้องการทั้งนั้นและทุกอย่างต้องเป็นไปตามพินัยกรรมที่ท่านเขียนไว้” ก่อนที่ John จะพูดต่อ Frank พูดตัดบทว่า “วันนี้พวกคุณเดินทางมาเหนื่อยมากแล้วเชิญไปพักผ่อนกันก่อนและเวลา 18.00 น. เชิญรับประทานอาหารเย็นร่วมกันที่ห้องอาหารแล้วผมจะอ่านพินัยกรรมให้ฟังหลังอาหารเย็นครับ”Frank บอกให้ Jan และ Hana หลานสาวพา John และครอบครัวไปยังห้องพักที่เตรียมไว้ชั้น 2 ฝั่งซ้าย ซึ่ง John และ Linda พักอยู่ห้องที่เป็นห้องเดิมของคุณปู่  ส่วน Pink พักอีกห้องหนึ่งที่อยู่ติด ๆกัน    Pink รู้สึกตื่นเต้นและดีใจมากเพราะห้องของเธอตกแต่งอย่างสวยงามเหมือนห้องเจ้าหญิงในเทพนิยายที่เธอเคยเห็นในโทรทัศน์มาก่อน  ส่วน John และ Linda ยังคงปรึกษากันว่าจะทำอย่างไรดีกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  John “Linda ผมไม่เข้าใจเลยว่าคุณย่าคิดอะไรอยู่ถึงได้คิดจะยกสมบัติทั้งหมดให้เรา ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเหมือนจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับครอบครัวของเรา  ผมเป็นห่วงคุณและ Pink”  Linda “คุณอย่าคิดมากเลยค่ะ John อาจไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ได้ ฉันสังเกตดู Pink ชอบที่นี้มาก ดูแกมีความสุขและฉันก็มีความสุขด้วย คุณก็ควรจะมีความสุขด้วยนะคะ”John “มันคงไม่มีอะไรจริง ๆ ก็ได้ ผมคงคิดมากไป ผมรักคุณและ Pink นะ”Linda “ฉันก็รักคุณค่ะ John”

                หลังอาหารเย็น Frank พา John และครอบครัวไปยังห้องสมุดของบ้านพร้อมกับเปิดพินัยกรรมที่คุณย่าเขียนไว้ “ฉัน Mrs. Marry ได้เขียนพินัยกรรมฉบับนี้ขึ้น ขณะที่มียังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนทุกประการ ฉันขอยกทรัพย์สมบัติทั้งหมดของฉัน รวมทั้งบ้านหลังนี้ให้กับหลานชายของฉัน John Marker ซึ่งเป็นทายาทคนเดียวของตระกูล Marker โดยมีข้อตกลงดังนี้ ห้ามไล่คนงานของบ้านนี้ ต้องดูแลและเลี้ยงดูพวกเขาให้ทำงานในบ้านหลังนี้ตลอดไป ฉันหวังว่าหลานชายของฉันจะดูแลทรัพย์สมบัติได้เป็นอย่างดี  รักหลานเสมอ ลงชื่อ Mrs.Marry  Marker.” เมื่อ Frank อ่านพินัยกรรมจบ John รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างแอบแฝงอยู่แต่ก็ไม่อยากทำให้ Linda และ Pink หักใจและกังวลใจไปด้วย  เขายินดีรับข้อตกลงทุกอย่าง  หลังจากทุกคนแยกย้ายเข้านอน  John ยังคงครุ่นคิดว่าทำไมคุณย่าต้องยกสมบัติทุกอย่างให้เขาซึ่งวันนั้นคุณย่าโกรธมากที่พ่อและเขาออกจากบ้านหลังนี้ไป ซึ่งเขาก็อดคิดมาไม่ได้

                เช้าวันรุ่งขึ้น John และ Linda ลงมายังโต๊ะอาหารทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อย โดยฝีมือแม่บ้านทั้ง 2 คน  ส่วน Pink หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จก็ขออนุญาตออกไปวิ่งเล่นในสวนหน้าบ้าน โดย John บอกให้ Pink กลับมาในเวลาอาหารกลางวัน  ขณะที่ Pink เดินเล่นในสวนที่สวยงามและกว้างใหญ่อยู่นั้นก็ได้พบกับลูกแมวตัวหนึ่งขนสีขาวนวลดูน่าสงสารอยู่ข้างรั้ว  Pink จึงเดินเข้าไปจะอุ้มมันแต่มันกลับตกใจวิ่งหนีไปหลังบ้าน  Pink วิ่งตามไปโดยไม่รู้ว่ามันจะไปทางไหน Pink มาหยุดอยู่หน้าประตูไม้เก่า ๆ บานหนึ่งบริเวณหลังบ้านและเห็นลูกแมววิ่งเข้าข้างใน  Pink เลยตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปซึ่งข้างในมืด  น่ากลัว แต่เมื่อได้ยินเสียงเจ้าเหมียวร้อง Pink เลยตัดสินใจเดินตามมันไป ทางเดินทอดยาวและคดเคี้ยวมาก เมื่อเดินไปเรื่อย ๆ Pink ก็มองเห็นแสงสว่างอยู่ไกล ๆ Pink เลยตัดสินใจรีบเดินตามเสียงมันไป  อีกด้านหนึ่งของประตูบานนั้น คือ ทางออกมายังทะเลสาบที่ Pink ได้เห็นตอนขับรถผ่านมาบ้านคุณย่าและเจ้าเหมียวก้อยู่ข้างนอกนั้น Pink เลยเดินเข้าไปอุ้มเจ้าเหมียวและพูดว่า “ซนจังเลยนะเจ้าเหมียวแต่เจ้าก็ทำให้ฉันได้มาเห็นทะเลสาบที่สวยงาม เราสองคนจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับนะ” เจ้าเหมียวร้อง “เหมียว” เหมือนมันตอบรับคำพูดของ Pink

                Linda รู้สึกเป็นห่วง Pink เพราะหายไปนานแล้ว จึงตัดสินใจจะออกไปตาม แต่เมื่อเห็น Pink กลับมา Linda “ลูกไปไหนมาพ่อ แม่เป็นห่วงแทบแย่ นึกว่าลูกจะหลงทางซะอีก”Pink “หนูไปเจอเจ้าเหมียวมาค่ะ เลยเล่นกับมันเพลินไปหน่อย แม่คะหนูเลี้ยงมันได้ไหมคะ”Linda รู้ว่า Pink คงเหงาเลยให้ Pink เลี้ยงเจ้าเหมียวได้  ส่วน John เดินสำรวจรอบ ๆ บ้านซึ่งประกอบด้วยห้องต่าง ๆ มากมาย  เขาและครอบครัวพักอยู่ฝั่งซ้ายของบ้าน  ส่วนฝั่งขวาเดิมเป็นห้องของคุณย่าซึ่งยังคงมีข้าวของเครื่องใช้ของคุณย่าอยู่ครบเหมือนเดิม  John เดินเข้าไปในห้องเห็นรูปคุณย่า ตั้งอยู่ John เดินเข้าไปพูดกับคุณย่าว่า “ผมไม่รู้ว่าคุณย่าคิดอะไรอยู่แต่ผมรู้สึกดีใจที่คุณย่ายกโทษให้เรา  ผมไม่เคยโกรธคุณย่าเลย” ขณะนั้นก็เกิดเสียง “ปัง” ดังขึ้นประตูถูกปิด  John ตกใจและพูดว่า “ใคร?” แต่ไม่มีเสียงตอบรับ ...