ฉันเคยอ่านบทความของต่างประเทศนะคะ เขามีวิชาทัศนคติบวกด้วย น่าเรียนมากเลย แต่บ้านเราทำไมไม่มี เรากลับเน้นเนื้อหามากๆจนเอามาใช้งานแทบไม่ได้ บ้านเราพัฒนาอะไรกัน และความอยากได้คุณลักษณะนั้นไม่ค่อยสัมพันธ์กับเนื้อหาในหลักสูตร
เช่นอยากให้ผู้เรียนมีทักษะ แต่ดันเน้นเนื้อหา
เอาง่ายๆ เห็นชัดๆ ลูกเสือ เนตรนารี เน้นกระบวนการ แต่ดันสอบเป็นทฤษฎี บ้าง เรียนในห้องบ้าง
ไม่หนุกเลย แล้วมันจะไปกันได้ไหมนี่ ...มันก็ไปกันมาแล้ว 5+
เป็นแบบนี้ คณิตศาสตร์ก็เหมือนกัน เรียนแล้วเอาไปใช้ไม่ได้ ก็ทำไมไม่ให้เด็กสร้างโจทย์ขึ้นมาเอง เอาโจทย์จากชีวิตจริงจะเป็นไร อนุบาลหนะ อย่างหมิ่นเชียวน๊ะ เคยเห็นไม๊เด็กๆเล่นขายของนะ
น่ารักมาก ฉันเคยแอบดูตามช่องไม้กระดาน แอบดูเด็กน้อยเล่น ถ้าไม่แอบดูก็ไม่เห็นธรรมชาติที่แท้จริง เด็กน้อยรู้จักสมมติ รู้จักทอนเงินนะ รู้จักขอลดราคา ขอของแถมจากแม่ค้า น่ารักมาก
แล้วพอครูเสนอก็ว่าครูรู้ดี เอาตามหลักสูตรแล้วกัน .. ง่ายดี
เวลาเขามาประเมินก็ง่าย มีแบบให้ลอกเอาเหมือนๆโรงเรียนอื่น เออ จริงง่ายดี...อิอิ ง่ายก็ง่าย
เด็กเล็กเขียนไม่เก่งก็พูดได้ สอบปากเปล่าได้ สนุกดีออก ครูเหนื่อยหน่อย แต่ถ้าครูทำด้วยความรักมันก็จะเพลิน แล้วยังช่วยให้หนูน้อยพูดได้พูดถูก ได้หัวเราะไปกับความน่ารักของหนูน้อยด้วย
ฉันเคยให้เด็กอนุบาลสอนทำแร้วด้วยน๊ะ เก่งมากเลย เคยเห็นไม๊ แร๊วจับปูหนะ ทำสูhเด็กไม่ได้ด้วย หุ หุ
ภาษาก็เช่นกันมันต้องพูดก่อน ฟังก่อน นี่อะไร ยังไม่กระดิกหูเลย ให้เขียนแล้ว อ่านแล้ว มันก็ไม่มีของเก่าในสมองไปรองรับของใหม่ แล้วจะรู้ได้ไง ลำบากจริงๆบ้านเรา สงสารเพื่อนครูดีๆเหมือนกันเอาหัวชนฝาเลย ไถไปเลย ไถไปน้ำขุ่นๆ เอิ๊กๆ ...ไปน้ำใสๆ ก็โดยฉมวกซิเพื่อน ...อิอิ
ชีวิตยังมีอะไรอีกมากมายที่เรียนรู้ได้โดยไม่ต้องอาศัยตำราค่ะ
มาชม
นึกถึงมหาวิทยาลัยชีวิตนะครับ
สวัสดีค่ะ
มายกมือสนับสนุนคุณครูค่ะ
ยอดเยี่ยมมาก
และอยากให้เป็นเช่นที่คุณครูได้ทำมาแล้ว
เป็นการเรียนรู้ที่ไม่ฝืนวิถีชีวิตของคนเรียนรู้
ขอบคุณความคิดดีๆค่ะ
สวัสดีครับครูต้อย
ขอยกมือขวาชู 5 นิ้ว สนับสนุนครูต้อยด้วยคนครับ
สมัยเรียนอนุบาล 1 จำได้ว่าครูเขาเคยพาลงไปเล่นขอเล่นนอกห้องเรียนอ่ะ
เอาของเล่นจากห้องเรียนลงมาเล่นที่สนาม สนุกดี
วิชาลูกเสือ เริ่มเรียนตอน ป. 2 เป็นลูกเสือสำรอง จำได้ว่าเรียนที่สนามโรงเรียน ฝึกกฏระเบียบ วินัย ซ้ายหัน ขวาหัน แบ่งเป็นหมู่ๆ เวลาใครทำผิด ก็โดนลงโทษยกหมู่ โทษฐานไม่เตือนเพื่อน พอรับโทษเสร็จก็โวยใส่กัน โทษกันไปมา สนุกดีออก พอขึ้น ป.5 ก็เป็นลูกเสือสามัญ เครื่องแบบสีกากี ก็เรียนที่สนามอีกนั่นแหละ แต่เริ่มมีเรียนทฤษฎีในห้องเรียนบ้างเป็นบางครั้ง ปลายปีก็ไปเข้าค่าย
ไม่ทราบว่าเดี๋ยวนี้ยังมีเข้าค่ายลูกเสือกันรึเปล่า เพราะไม่ได้ยินเสียงแว่วๆ จากโรงเรียนในหมู่บ้านมา 2-3 ปีแล้ว เมื่อก่อนพอถึงฤดูเข้าค่ายต้องได้ยินเสียงดังมา เพราะบ้านอยู่ใกล้โรงเรียนครับ
ชีวิตมีอะไรอีกแยะที่ต้องเรียนโดยไม่อาศัยตำรา ประโยคนี้พี่เห็นด้วย และกำลังปฏิบัติอยู่ ออกจะเปฯรูปธรรมหน่อยตรงg2k นี่แหละค่ะ
มันยิ่งใหญ่กว่าตำรา เราวางoutline ของเราเองว่าเราอยากจะรู้อะไร
เมื่อเรารู้แล้ว มันเป็นประโยขน์กับคุณภาพชีวิตเราแค่ไหน พัฒนาขึ้น ไหม ก็ประเมินตนเอง ใช้ผลของงานเป็นตัววัดเองยังได้เลย และที่สำคัญ พี่เชื่อว่าหากเราพัฒนาดีขึ้นแล้ว ใช้การได้แล้ว วันหนึ่งเมื่อมีโอกาส เราก็จะนำพาสิ่งที่เราได้รับไปช่วยเหลือสังคม
มันเป็นความสุขนะคะ ความสุขที่เกิดจากกรรมดี
การคิดเพื่อก่อกรรมดีก็ยังคงต้องได้รับการฝึกฝน เพื่อจะได้delete ของเสียออกจากตัวเราบ้าง
ขอบคุณค่ะ
เรียนท่านยูมิ
มหาวิทยาลัยชีวิต เหรอค่ะ ก็รับรูhจากการเข้าไปอ่านเรื่องราวของท่านครูบา รู้สึกอยากติดตามเรียนรู้ ตามหลังท่านไป สนุกและได้สาระมากๆ
ครูต้อยทึ่งท่านจังเลย ก็อยากเจอท่านนะ แต่กลัวจะมีอาการเหมือนใบ้ ฉงนมากมายจนไม่รู้จะโต้ตอบอย่างไร เกรงว่าจะกลายเป็นใบ้ไปนั่งดู กลัวการสื่อสาร แบบ 2ways จะไม่เกิด เรียกว่าช็อคได้ไหม แบบตะลึ่งๆๆ อิอิ
แล้วยังอดีตบังหีมอีก 1 น่า พิศวงมาก คนนี้มีอะไรดีซ่อนอยู่มากมาย
อีกหลายท่านที่อยู่ในg2k ยังศึกษาไม่หมด รวมทั้งนาม"ยูมิ" และอย่างนี้ซิจิราวัฒน์ ...มีอีกเยอะ ...แต่สมองคนไม่ได้ใช้งานมานาน นี่ ลืมง่ายจังเลย
ขอบคุณค่ะ
มายกมือ 5 นิ้วนี่ เดี๋ยวก่อน มือไหน....อ้อใช้ได้มือขวา อิอิ
ลูกเสือเนตรนารี ก็ยังมีอยู่
ไม่อยากจะคุยเลย ว่าผู้หญิงคนนี้ สามารถเปลี่ยนแปลงให้เกิดการลูกเสือขึ้นในโรงเรียนและขยายไประดับกลุ่ม สามารถจัดทำค่ายลูกเสือสามัญได้โดยไม่ใช้งบทางราชการ สามารถสร้างค่ายด้วย สองมือ และ10มือของเด็กน้อย มีภาพหลงเหลืออยู๋บ้างเป็นอนุสรณ์ เมื่อความสำเร็จปรากฎขึ้น ก็ถูกเหยี่ยวคาบไป เอาไปทั้งยวง เอาโครงการไปโดยขอทำร่วม และค่อยๆพลักออกโดยอ้างกับฝ่ายบริหารว่าอยากช่วยคุณเธอคงเหนื่อยแล้ว และอยากลองทำตามมั่ง สุดท้ายด้วยเกียรติของข้า ข้าสัญญว่าข้าจะช่วยเหลือผู้อื่นทุกเมื่อ
ผู้ทำโครงการสำเร็จ ด้วยความร่วมมือของเด็กน้อยเราเรียนเราสร้างค่ายจริงวิชาบุกเบิกเอามาสร้างจริงไม่ต้องเสียเงินเช่าค่ายใคร ก็ถูกขอไปอย่างเปิดเผย และได้นำลูกเสือเนตรนารี ไปค่ายโดยไปส่งให้มืออาชีพฝึก และมีค่ายสำเร็จ เด็กๆไม่รู้จักวิชาชีพ ไม่รู้ว่าข้าว สามนกษัตริย์เป็นอย่างไร ไม่รู้วิชาพยาบาลเบื้องต้น ไม่รู้วิชาเงื่อน สร้างเพิงพักไม่เป็น ไม่รู้วิชาธรรมชาติศึกษา ไม่รู้ว่าชีวิตอยู่รอดได้โดนไม่ใช้เงิน....และอวสานลูกเสือมืออาชีพก็จบลง แบบสบายๆ
ทุกคนได้ไปทัศนาจร รื่นเริงกันทั่วหน้า และครูต้อยก็จบชีวิตเสือฝ้าย 55+ หลังจากนั้นมีการสัมมนาอีก 1 ครั้ง เพื่อจัดทำแผนฟื้นฟู ไม่มีใครเอาเลย ครูต้อยนั่งทำคนเดียว พอทำเสร็จ ก็มีคนมาขอเอางานไปส่งให้ และมีการสานต่อแต่ไม่มีชื่อครูต้อย 5+ เป็นครั้งที่เท่าไรแล้ว ชีวิตราชการมันก็เป็นเช่นนี้เอง
ไม่คิดอะไรมาก เพราะวาสนาไม่เคยมีมาแต่ปางก่อน บุญวิ่งมารับไม่ทัน เขาส่งเรามาให้ทำเพียงเท่านี้เอง
จากนี้ไปจึงขออธิษฐาน โรงเรียนใดต้องการคนแบบนี้ช่วยงานขอให้บอก ไปได้จะไปให้ ช่วยได้ จะช่วยให้ ขอเพียงทำเพื่อเด็กจริงๆ จบข่าว 55+
ขอบคุณค่ะ
สิ่งหนึ่งที่เราต้องยอมรับอย่างหน้าชื่นตาบาน นั่นคือ สังคมไทยเราติดที่หน้าตานะ
ระหว่างคน 2 คน หากต้องให้เลือกน้องจะเลิกใคร เคยคิดตรงนี้เล่นๆไม๊คะ
ระหว่างงานนี้ก็ดี งานนั้นก็ดี งานนี้นายหนับหนุน งานนั้นดี แต่นายไม่ชอบขี้หน้าเพราะ ไม่ใช่พวก และหรือเพราะไม่เคยร่วมวงเหล้าด้วยกัน หรือเพราะอะไร ที่ไม่มีประโยชน์สำหรับชีวิตนาย น้องจะเลือกใคร เคยเจอใช่ไหม
พี่ไม่ใส่ใจมันมากนัก ตัดได้ก็ตัด ตัดไม่ได้อย่างมากก็บ่นให้ที่บ้านฟัง และเขามักจะพูดว่ามันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว นอกจากเราแก้ไขตัวเราเอง แล้วก็เอาหนังสือมาวางให้อ่าน
พี่ก็อ่านๆ แล้วก็ลืมความรู้สึกนั้น แล้วก็ยังทำใหม่ จนคนที่บ้านถามว่า ไอ้ที่บ่น นี่เพราะเขาไม่เห็นความดีใช่ไหม
เออได้คิดแฮะ หรือจะจริงที่บ่น เพราะอยากได้คำเยินยอ คำยกย่อง แต่เมื่อไม่ได้ก็เลยเคืองงั้นหรือ
ก็เพียร ถามตัวเองนะ ถามไปทำไป ก็สำเร็จทุกงาน และก็มีบทสะท้อนกลับ จนเปลี่ยนแปลนายไปแล้ว ก็ยังทำอะไรตามที่อยากทำ อยากพัฒนา ไม่ต้องเสนอแผนมันแล้ว เพราะทำเพราะอยากทำ หากมันดี ก็ค่อยเสนอเป็นแผน ใครอยากขออยากได้ก็เอา ไป
เออแนะ มาถึงจุดนี้สบายกว่ากันเยอะเลย เกิดความชาชิน มองปัญหาเกือบทุกปัญหา แล้วก็ขำ หัวเราะได้ ตลก หนะ ชีวิตคน ใจคน จิตคน ช่างหลงไปต่างๆ ช่างสมมติ ช่างขยันตั้งเกณฑ์ ...เลยกลายเป็นลูกช่าง...กลายเป็นคนในตระกูลช่างเถอะ ...อิอิ ช่างเถอะคนงาม ขอใฝ่ตาม ตามวาสนา..ไปเต้นสามช่าดีกว่า
ขอบคุณค่ะ
อยากอ่านบทความของ น้องบ้าง
อีกไม่นานคงได้ฤกษ์นะคะ
วันนี้วันหยุด พี่ลืมสนิท ดันโทรไปสนง.สพท. 2เป็น60ครั้งไม่มีใครรับสาย ดูนาฬิกา ..นึกใจชนใจ 8.45น.แล้ว นึกรำคาญ
โทรหาเพื่อน แว่วว่าไปราชบุรี ไปทำบุญ อ้าว...เนื่องในอะไรจ๊ะ พี่ถาม
ทางโนน้หัวเราะมา ว่าวันนี้วันหยุดนะคะ
เอ้า ...อ้อ...เออ...เอิ๊กๆ ขอบคุณที่มาหา
ขอบคุณค่ะ น้องศิลา
มื้อนี้ด้วยความยินดี ทานพร้อมกันเลยนะคะ
น่ารับประทานค่ะ.
ขอบคุณนะครับที่แวะไปเยี่ยม ชอบไอเดียสอบปากเปล่าแทนสอบข้อเขียนน่ะครับ
สอบภาคปฏิบัติก็น่าสนุกดีครับ