เมื่อเรารู้ว่าปลามีก้าง ก็จะไม่ตะกรุมตะกรามกินเข้าไป ความระมัดระวังเป็นทางดี ความประมาทเป็นทางเสื่อม

          

 

 

 

   

          ไม่รู้ยังไงนะคะ  แป๋มมักจะได้รับเกียรติทำหน้าที่เป็น "ศิราณีจำเป็น"กับเรื่องราวของความรักให้กับเพื่อนๆแทบจะทุกๆครั้งเมื่อรักของคุณเธอมีปัญหามา..(แบบว่า...ถ้าไม่มีปัญหาละก็..หึหึ..เงียบค่ะ..สุขเพียงใด  สุขหรือไม่..เพื่อนแป๋ม..ไม่ควรบังอาจมาถามไถ่นะ..ไม่บอกหรอก..นี่คิดเอาเองค่ะ..แหะ..แหะ) 

           ที่เพื่อนหมออุตส่าห์โทรมาหาเรา..โชคดีว่า..ความรักของเธอยังไม่ถึงขั้นแตกหักค่ะ....แต่เป็นเพียงความเข้าใจผิด  เข้าใจไปคนละทาง..ทั้งที่คนทั้งสอง..ต่างยังคงมีรักให้กันและกันอย่างมากมาย.....โอ้เพื่อนเอ๋ย...เราเริ่มเข้าใจบ้างแล้วล่ะนะ...เราอยากบอกเธอทั้งคู่ว่า..พวกเธอ...รักกันมากเกินไป....รักจนไม่มีการเผื่อใจไว้สำหรับเรื่องราวที่ไม่คาดฝัน....อยากบอกเพื่อนทั้งสองว่า......

           "การรู้ล่วงหน้าว่าความรักหรือสิ่งที่รักเป็นเหตุให้เกิดทุกข์  เป็นเหตุให้เรารู้จักระมัดระวัง  ไม่เสียใจเกินไปเมื่อผิดหวัง  เมื่อสมหวังในรักก็อย่าถลำลึกจนเกินไป  จงมองความผิดหวังเผื่อไว้บ้าง  เพราะเมื่อพบความผิดหวังจริงๆจะได้เห็นเป็นเรื่องธรรมดา  ไม่ตีโพยตีพายให้เสียผู้เสียคน  การพิจารณาดูความจริงล่วงหน้าเป็นกำไรของผู้รู้อยู่เสมอ  เหมือนเรารู้ว่าไฟมันร้อน  ก็จะไม่บุ่มบ่ามจับไฟ  หรือบางคราอาจเปรียบกับการที่เรารู้ว่าปลามีก้างก็จะไม่ตะกรุมตะกรามกินเข้าไป...จึงขอสรุปส่งท้ายจากเรากับแง่คิดของเราเอง..ก่อนจะวางสายเพื่ออำลาจากกัน.... กับเรื่องราวในชีวิตที่ผันผ่าน..ว่า

           "ความระมัดระวังเป็นทางที่ดี  ความประมาทเป็นทางเสื่อม" นะเพื่อนรัก...จำไว้นะจ๊ะ.....