ความตาย ทุกข์ทรมาน

ขึ้นเวรดึกเมือคืนนี้29มีค.52 รู้สึกวังเวงชอบกล...กลัวๆ

ต้องขึ้นลิฟต์ไปถึงชั้น 8.

 คิดถึงน้องคิงซึ่งเป็นคนไข้ที่ฉัน รักและชอบเป็นการส่วนตัว

 น้องเขานิสัยดี อดทนไม่โวยวาย มีรอยยิ้มเป็นนิตย์

 ฉันเป็นคนที่มี sense นะ

 พอถึงที่ทำงาน

ฉันก็รีบไปเปิดดูสมุดยอด....

พบลายมือที่เขียนด้วยปากากสีแดง...ระบุเวลาถึงแก่กรรม... 11.20....มันเร็วมาก... น้องเพิ่งป่วยได้ไม่ถึงปี

พอ round chart และดูแลผู้ป่วยแล้ว

 ฉันจะไปดื่มกาแฟสักถ้วย

รู้สึกหวั่นๆนะ เพราะอยู่ท้ายตึก ใกล้กับเตียงที่น้องเสียชีวิต

มองไปเตียงยังว่างๆ...

.สักพัก... ฉันได้กลิ่นเหม็นรุนแรง

ต้องเอามือปิดจมูกไว้...มีอาการขนลุกทั้งตัว....

ถามน้องๆที่อยู่ด้วยกันไม่มีใครได้กลิ่นเหม็น..

.เดินดูขยะก็เป็นถังเปล่าๆ...

.สงสัยน้องคงมาส่งข่าว....ไปดีนะ ไม่ทุกข์ทรมาน....ประสบการณ์เคยเกิดตอนพ่อเสียชีวิตใหม่ๆ... ไฟไหม้บ้าน....ได้กลิ่นเหม็นไหม้ในขณะกำลังคิดถึงพ่อ....