ช่วยกันสร้างฐานะ จำไว้นะประหยัดกัน เก็บออมอยู่ทุกวัน ไม่นานนั้นมีเงินตรา

         

         จากการเดินทางกลับบ้านที่จังหวัดพิษณุโลก เพื่อร่วมงานแต่งงานของน้องสาว(ลูกของคุณอา)  และได้ช่วยเหลือพี่ๆ นำของจำพวกโตะ เก้าอี่ และถ้วยชาม นำส่งวัดนาขุม จึงเกิดความคิดที่จะนำเรื่องราวดีของบทกลอนธรรมะ คำขวัญ และคำคมต่าง ซึ่งทางวัด และพี่น้องประชาชนได้หวังสรรค์สร้างสังคมให้มีความรักความสามัคคี และประพฤติดี นำไปสู่ความสุข สงบ ร่มเย็นอย่างยั่งยืน และเป็นการสอนที่ลงทุนต่ำ แต่คุ้มค่ายิ่งถ้าผู้อ่านได้นำไปสู่การปฏิบัติให้เกิดรูปธรรมอย่างชัดเจน

        แต่ก่อนที่จะนำไปสู่เรื่องราวของบทกลอน และพุทธพจน์ของพระสำมาสัมพุทธเจ้านั้น ขอนำบทกลอนของ ครูแขก ครูที่แสนดีของเจ้าสาว ซึ่งได้แต่กลอนมอบให้ลูกศิษย์ บ่งบอกถึงความรัก ความเอื้ออารีย์ของครูที่มีแก่ศิษย์ และขอขอบพระคุณ "ครูแขก" ที่ได้มีบทกลอนดีๆ มาเผยแพร่ครับ ด้วยมิได้ขออนุญาตินำชื่อมาเผยแพร่ จึงขออภัยที่มิได้นำชื่อจริงของ "ครูแขก" แสดงไว้         

ว่าวหนิงแต่งงานกัน

รักกันชั่วชีวี

จงสุขสันต์เกษมศรี

ครองคู่นี้ชั่วนิรันดร์

ช่วยกันสร้างฐานะ

เก็บออมอยู่ทุกวัน

จำไว้นะประหยัดกัน

ไม่นานนั้นมีเงินตรา

ลิ้นพันอยู่ด้วยกัน

กัดเจ็บปวดอุรา

บางครั้งนั้นไม่โสภา

จำไว้ว่าให้อภัย

หนักนิดและเบาหน่อย

ปรึกษากันให้ได้

อย่าได้ปล่อยต้องเข้าใจ

ไม่ปล่อยไว้ทรมาน

ไกลกันต้องไว้ใจ

อีกฝ่ายอยู่ทางบ้าน

รู้ว่าไปทำการงาน

ส่งประสานด้วยแรงใจ

ยามเมื่อเขากลับมา

ยิ้มแย้มและเอาใจ

ทำหน้าตาให้สดใส

ของโปรดได้ทำให้กิน

       ขอขอบพระคุณครูแขกมากครับ และต้องการให้ทุกครอบครัวรักสามัคคีและความอบอุ่น ซึ่งจะส่งผลให้เมื่องไทยมีแต่ความรักและความสงบ เจริญก้าวหน้าต่อไปกันมากๆ