กรุณาอ่านให้จบ ถ้าคิดว่าเราไม่ค่อยมีเวลา!!

มาพบกันอีกครั้งนะคะสำหรับประโยคที่ว่า  "รักแท้มีจริงหรือ"  สำหรับครั้งนี้ได้ไปอ่านเจอ

บทความดีๆอีก  ก็เลยเก็บเอามาฝากท่านผู้อ่านอีกครั้ง  อยากให้ทุกคนลองตัดสินดูนะคะว่ารักแท้มี

จริงๆหรือเปล่า  และอยากย้ำอีกครั้งนะคะว่ากรุณาอ่านให้จบ  ถ้าคิดว่าเราไม่ค่อยมีเวลา!!  เรื่องที่จะ

เล่าก็มีอยู่ว่า

 

ตอนเราอายุ  1  ขวบ  แม่คอยดูแลอาบน้ำอาบท่าให้

และเราก็ขอบคุณเขาด้วยการร้องไห้ทั้งคืน

 

ตอนเราอายุ  6  ขวบ  แม่จูงมือเราไปโรงเรียนด้วยกัน

และเราก็ขอบคุณเขาด้วยการตะโกนสุดเสียงว่า  “ไม่ไป”

 

ตอนเราอายุ  14  ขวบ  แม่แนะนำว่าเราควรตัดผมทรงไหน

และเราก็ขอบคุณเขาด้วยการบอกเขาว่า  “แม่นะ...เชย”

 

ตอนเราอายุ  17  ขวบ  แม่รอคุยโทรศัพท์เรื่องสำคัญ

และเราก็ขอบคุณเขาด้วยการโทรคุยกับเพื่อนทั้งคืน

 

ตอนเราอายุ  22  ขวบ  ในขณะที่แม่กำลังปลาบปลื้มถึงความสำเร็จของเราในวันรับปริญญา

และเราก็ขอบคุณเขาด้วยการขอเงินซื้อรถยนต์เป็นของขวัญ

 

ตอนเราอายุ.......

 

และวันหนึ่ง  วันที่แม่จากเราไปอย่างสงบ  แน่นอน  แม่ยังคงไม่ลืมที่จะทิ้งสมบัติที่เขาหามาทั้งชีวิตให้เรา  ถึงวันนั้น...เราอาจเสียใจกับสิ่งที่เราไม่เคยได้ทำ  แต่มันคงไร้ซึ่งความหมายจริงมั้ยคะ  เพราะว่าเราไม่อาจย้อนเวลากลับมาได้

 

          ท่านผู้อ่านท่านไหนที่คุณแม่ท่านยังอยู่  หมั่นดูแลเอาใจใส่และรักท่านให้มากกว่าที่เคยนะคะ

แต่ถ้าไม่  ก็ขอให้ระลึกถึงความรักที่ไม่มีเงื่อนไขของท่านไปตลอดกาล  หลังจากอ่านบทความนี้จบ  คงจะทราบแล้วนะคะว่ารักแท้มีจริงหรือไม่

 

ขอขอบคุณ สาระดีๆจากเรื่องสั้นแสนประทับใจลำดับที่2  ของชมรมจริยธรรมไทย

ขอบคุณภาพสวยๆจากhttp://www.gebsasom.com/