...เป็นเรื่องน่าอ่านที่ให้ข้อคิดลองอ่านดูนะครับ...

กาลครั้งหนึ่ง ยังมีปราชญ์เฒ่าซึ่งล้มป่วยลงตามอายุขัย

ลิงหนุ่มซึ่งเป็นศิษย์เห็นทีว่าอาจารย์อาจต้องจากไป

ถึงกระนั้น ลิงหนุ่มเคยได้ยินผู้คนเล่าขานกัน

ว่ามีดอกบัวนาม'ดอกบัวชั่วนิรันดร์'

ซึ่งสามารถรักษาทุกโรคได้อย่างมหัศจรรย์

ตามตำนานว่าดอกบัวนั้นงอกงามอยู่ที่ใดสักแห่งใต้แสงจันทร์

แม้จะไม่รู้แน่ว่าดอกบัวในตำนานอยู่ ณ ที่แห่งใด

ลิงหนุ่มก็ตั้งใจจะออกเดินทางหลายพันลี้

เพื่อไปหาดอกบัวชนิดนี้มารักษาปราชญ์เฒ่า

ลิงหนุ่มโศกเศร้ากังวลใจ

มันมุ่งออกเดินทางเพื่อหวังรักษาชีวิตอาจารย์ไว้

แต่ในวันที่ลิงหนุ่มออกเดินทางนั้นเอง

ปราชญ์เฒ่ากลับมานั่งดักรอศิษย์ที่สะพาน

แล้วถามลิงหนุ่มว่า

เจ้าตอบข้าได้หรือไม่ดอกบัวชั่วนิรันดร์นั้นจะพบพานได้ ณ ที่ใด

ลิงหนุ่มเสียงสั่นน้ำตาเอ่ออยู่ภายใน ด้วยทราบดีว่าอาจารย์คิดอ่านประการใด

"ท่านทราบได้อย่างไร นี่ท่านกำลังจะมอบคำสอนสุดท้ายแก่ข้าใช่ไหม"

ปราชญ์เฒ่าผู้ป่วยไข้แย้มยิ้ม แล้วบอกศิษย์ให้ตั้งใจฟัง

เจ้าหวั่นกลัวไปไย ความตายมิได้ทำให้ข้าจากไป ข้าเพียงวางมือจากการดิ้นรนในชิวิต เพื่อเริ่มต้นการพักผ่อนอยู่ภายในหัวใจของเหล่าผู้เป็นที่รักทั้งหลายของข้าต่างหาก ปลูกดอกบัวไว้ในใจเจ้าเถิด แล้วหล่อเลี้ยด้วยความคิดคำนึงอันสวยงาม แม้รูปลักษณ์ของมันร่วงโรยไป ดอกบัวในใจจะยังคงงามไปชั่วนิรันดร์

ลิงหนุ่มไม่สามารถเอ่ยสิ่งใด ถ้อยคำสุดท้ายของปราชญ์เฒ่า

ที่ดังก้องอยู่ในใจนั้นฟังเสมือนสุ้มเสียงจากดินแดนอันไกลแสนไกล

...ที่นี้ ข้าเชื่อว่า เจ้ารู้แล้วใช่ไหมศิษย์ข้า ว่าเจ้าจะพบดอกบัวชั่วนิรันดร์ได้ที่ใด...

วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน แม้ปราชญ์เฒ่าจะจากไปแล้วเนิ่นนาน ลิงหนุ่มยังคงมาที่สะพานซึ่งมันเคยได้รับคำสอนสุดท้ายจากอาจารย์ และกล่าวว่า

"อาจารย์ผู้ปราดเปรื่องของข้า ดอกบัวชั่วนิรันดร์ ยังคงสถิตอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง"

ลิงหนุ่มวางมือไว้บนอกด้านซ้าย ขณะที่กล่าวเช่นนั้นกับสายลม

จบ

...อ่านจบแล้วได้อะไรจากเรื่องนี้บ้างลองให้ความคิดเห็นดูนะคับ...

credit by: นิตยสาร a day ฉบับที่ 102