พี่ผู้ฉุดดึงความหวัง

ความหวังต่อเติมบางอย่างให้แก่ชีวิต

ขอคารวะผู้เสียสละของน้อง ๆ

เมื่อประมาณ เกือบ 20 ปีให้หลัง

สมัยยังเรียนอยู่ ม.ปลายผมได้ไปอาศัยอยู่บ้านลุงกับป้า

เป็นญาติทางคุณแม่ของผม บ้านท่านตั้งอยู่ในตัวอำเภอเล็ก ๆ

ระยะทางจากบ้านผมมาอำเภอก็ห่างกันประมาณ  12  กิโลเมตร

อาศัยอยู่กับป้ามันช่วยให้ผมประหยัดทุนค่ารถค่าเช่าหอพัก

ที่สำคัญมีข้าวให้กิน 3 มื้อโดยท่านเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

เพราะถือได้ว่าเป็นลูกเป็นหลาน ที่มาพึงพาอาศัย

จึงทำให้ผมได้รับรู้เหตุการณ์ความเป็นไปของครอบครัวของป้าพอสมควร

  

ลุงกับป้าผู้ใจดีของผม

อาชีพหลักของลุงกับป้าจะเป็นอื่นไปไม่ได้ นอกจากชาวนา

เนื่องจากรากเหง้าแท้ ๆ ของพวกเรานั้นเป็นชาวนามาหลายชั่วอายุคน

มาถึงตรงนี้อย่าเพิ่งเบื่อกันก่อนนะครับ....ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็มีแต่ชาวไร่ชาวนา

อย่างที่ผมเคยบอกแล้วไงครับว่า ในบล็อกนี้จะเป็นเรื่องราวสะท้อนชีวิตและสังคม

ที่เป็นคนตัวเล็ก ๆไม่โดดเด่นน่าติดตาม และไม่สวยงาม ให้ชวนสนใจ 

แต่มันก็เป็นเรื่องราวที่สะท้อนจากมุมเล็ก ๆ ที่ผมอยากให้ผู้คนได้รับรู้

มาต่อกันเลยครับ... 

ลุงกับป้ามีบุตรรวมทั้งหมด  6  คน

เป็นลูกชาย  5  คน  ลูกสาว  1  คน

ทุกคนล้วนเป็นความรักและความหวังของลุงกับป้า

เป็นธรรมดาของพ่อแม่ทั่วไปที่จะฝากความหวังไว้กับลูกคนโต

เพื่อจะได้เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงของครอบครัวต่อไปในอนาคต

ความหวังของพ่อแม่ทั่วไปที่อยากจะเห็นลูก ๆ ประสบความสำเร็จ

ยิ่งกว่านั้นถ้าหากลูกเรียนดีเรียนเก่งเท่าไร

ก็ยิ่งจะทำให้พ่อแม่มีกำลังใจที่จะส่งเสียให้ลูกได้ศึกษาเล่าเรียนให้ถึงที่สุด

เผื่อว่าอนาคตข้างหน้าจะได้เป็นเสาหลักของครอบครัวได้

ลุงกับป้าจึงดิ้นร้นทุกวิถีทางที่จะหาเงินส่งเสียลูกชายคนโต

เพื่อให้ได้รับโอกาสทางการศึกษาอย่างสุดกำลังของชาวนาที่จะทำได้

ลุงกับป้าค้อนข้างจะโชคดี  ที่ลูก ๆ ของท่านเกือบจะทุกคนมีผลการเรียนในเกณฑ์ดีมาก

และอีกอย่างท่านก็มีที่นาทำกินสมควร มีผืนนาน่าจะเกือบประมาณ  30 ไร่ได้ 

มีที่นาขนาดนี้ไม่ธรรมดา สำหรับชาวนาในยุคนั้น

ถือได้ว่าสามารถทำกินเลี้ยงลูกทั้ง 6  คนได้อย่างสบาย ๆ  

แถมดินก็ค่อนข้างดีและเหมาะสมในการทำนาอีกด้วย 

ปีหนึ่ง ๆ น่าจะได้ข้าวไว้กินไว้ขายไม่น้อยเลยทีเดี่ยว 

หากไม่มีค่าใช้จ่ายที่จะต้องส่งเสียให้ลูกได้เล่าเรียนแล้วละก็

ลุงกับป้าจะมีชีวิตชาวนาที่มีความสุขสบาย ๆ  ครอบครัวหนึ่งเลยก็ว่าได้ 

หากแต่สมัยนั้นลุงกับป้าเกิดความหวังในการศึกษาของลูก ๆ

จึงมีภาระอันหนักอื้อที่จะต้องส่งให้ลูกได้ถึงฝังฝัน

แต่ก็เป็นที่รู้ ๆ กันอยู่ว่าลำพังขายข้าวเป็นปี ๆ

มันคงไม่พอสำหรับค่าใช้จ่ายในทุนการศึกษาของลูกแน่ ๆ

บ้างทีต้องตัดใจขายควายที่เลี้ยงไว้เพื่อแปรเป็นทุนส่งให้ลูก

บทเรียนจากความหวัง 

จนในที่สุดก็สามารถส่งให้ลูกคนแรกได้เรียนจนจบ ปริญญาตรี

เมื่อสมัยยี่สิบกว่าปีที่แล้ว ปริญญาถือได้ว่าไม่ใช้เรื่องธรรมดาที่ลูกชาวนาจะทำได้

แต่โชคไม่ดีที่ลูกชายคนโตต้องด่วนแต่งงานไปเสียก่อน

อาจเป็นเพราะความรักเป็นสิ่งที่อยู่เหนือเหตุผลอื่นใด 

ทุกอย่างล้วนเป็นไปตามกฎเกณฑ์ธรรมชาติ

มันเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์เพศชายและเพศหญิง

ความเหมาะสม ความพร้อมต่าง ๆ  อยู่ไหนไม่เคยไถ่ถาม

จึงไม่มีคำตอบชัดเจนสำหรับคำถามถึงความเหมาะสมทุกกรณี

อาจเป็นเพราะเงื่อนไขต่าง ๆ ในเวลานั้น 

ทุกสิ่งจึงมีเหตุมีผลในการตัดสินใจของลูกชายคนโต

ความหวังของลุงกับป้าครั้งนั้นเป็นอันต้องสิ้นสุดลงตรงนั้น

แต่ในฐานะของผู้เป็นพ่อและแม่ก็ต้องทำหน้าที่ส่งเสียจนถึงที่สุด

การสนับสนุนให้ลูกได้เป็นฝังเป็นฝา มันจึงเป็นภาระครั้งสุดท้ายที่พ่อแม่จะต้องทำ

นั้นเป็นบทเรียนครั้งสำคัญของลุงกับป้า

บทเรียนแห่งความหวังอันไม่เคยได้ภิรมย์นัก

ลุงกับป้าทำได้แค่เพียงเก็บความรู้สึกกับเรื่องราวครั้งนั้นไว้ลึก ๆ

โดยไม่ได้เอ่ยปากบอกใคร ๆ ให้รับรู้ถึงความรู้สึกในเหตุการณ์ครั้งนั้นเลย

นั้นคงเป็นบทเรียนทำสำคัญทำให้ลุงกับป้าไม่คิดจะฝากความหวังไว้กับลูก ๆ คนต่อไป

ถึงแม้ว่าลูกบางคนจะทุ่มเทกับการเรียนหนังสื่ออย่างจริงจังแค่ไหน

ดังนั้นน้องชายอีกสี่คนที่เหลือจึงต้องรับชะตากรรมจากบทเรียนครั้งนั้น

ความหวังครั้งใหม่..

ในความหวังที่มอดดับของพ่อแม่  แต่ก็ยังมีพี่คนกลาง

เป็นพี่ชายคนที่ 3 ของน้อง ๆ  พี่ที่ช่วยจุดประกายความหวังขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

เพื่อให้น้อง ๆ ได้เป็นความหวังของครอบครัวต่อไป พี่ได้ฉุดดึงความหวังนั้นให้กลับมาอีกครั้งหนึ่ง 

ความหวังเป็นสิ่งมีชีวิตเสมอ และ จับต้องได้เสมอสำหรับคนที่คิดดีทำดี   

ความหวังของพี่  หวังอยากเห็นน้อง ๆ ได้สร้างคุณค่าให้ตัวเองด้วยการศึกษา

เพื่อทุกคนจะได้อยู่อย่างมีศักดิ์ศรีในสังคมอนาคตข้างหน้าต่อไป

“ลืมเหตุการณ์ที่ผ่านมาให้สิ้น  อย่าให้มันมาบั้นท่อนความหวังครั้งใหม่ของเราได้

 เมื่อพี่ยังมีชีวิตอยู่  อนาคตของน้อง ๆ จะต้องได้ดีให้จงได้” 

พี่จะเป็นผู้รับช่วงภาระนี้ต่อไป

และนั้นมันจึงเป็นแรงผลักให้พี่ต้องออกไปหางานทำในต่างจังหวัด

เพื่อให้น้อง ๆ ได้กลับมามีความหวังในการศึกษากันอีกครั้ง

ช่างน่าแปลกใจที่คนมีการศึกษาไม่สูงแต่กับมีความคิดดี ๆ จนน่ายกย่อง

ผมได้ยินผู้คนรอบข้างเล่าให้ฟังพอจับใจความได้ว่า

ตลอดเวลาตั้งแต่ครั้งที่พ่อแม่ทำนาส่งพี่เล่าเรียนพี่คนนี้ก็ช่วยพ่อกับแม่ทำงานหนักมาโดยตลอด

ช่วยครอบครัวทำทุกอย่างที่พอจะช่วยแบ่งเบาภาระของพ่อกับแม่ได้ 

เริ่มช่วยพ่อกับแม่ทำงานโดยได้ทิ้งโอกาสทางการศึกษาของตนไว้แค่เพียง ม.3 เท่านั้น

ผลสำเร็จของความหวัง

พี่ได้ส่งเสียให้น้องชายที่เป็นลูกคนที่  5 ได้เล่าเรียนจนจบ

(ลูกคนที่ 4 ของลุงกับป้านั้นเป็นผู้หญิงเธอไม่ได้เรียนหนังสืออะไร

แต่ก็เป็นภาระของคนในครอบครัวอยู่ไม่น้อย เนื่องจากเธอเดินไม่ได้

และมีโรคประจำตัว  แต่สมาชิกในครอบครัวได้ช่วยกันดูแล )

จาก

การบวชแทนคุณเป็นหน้าที่ของลูกผู้ชาย  บ้านไม้หลังสูง ๆ ที่มองเห็นนั้นยังอยู่ในความทรงจำเสมอ

ความตั้งใจดีของน้อง(ลูกคนที่ 5 ) ได้สานฝันให้ครอบครัวสำเร็จ

จนในที่สุดเขาก็เรียนจบออกมา และเข้ารับราชการในกระทรวงสาธารณสุข

และได้เป็นเสาหลักของครอบครัวในปัจจุบัน  จากผลพ่วงของความสำเร็จในครั้งนั้น

ส่งผลให้น้องคนสุดท้องได้เล่าเรียนต่อ และพี่(ลูกคนที่5)ก็มีผลในความสำเร็จของน้องชายคนสุดท้อง

จนในที่สุดน้องคนสุดท้องได้รับราชการอาชีพครูและขึ้นเป็นผู้อำนวยโรงเรียนตามลำดับ

แต่น่าเสียดายที่พี่ชายคนนั้นไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อดูความสำเร็จของน้อง ๆในวันนี้

จะมีแต่คุณความดีงามของพี่เท่านั้นที่ยังคงติดตรึงตราอยู่ในใจของน้อง ๆ  เสมอมา

ขอคารวะดวงวิญญาณของพี่  โดยการบันทึกเรื่องนี้ให้ผู้คนได้รับรู้ในสิ่งที่พี่ได้ทำไว้

ขอเก็บมันไว้เป็นส่วนหนึงของเรื่องราวในบล็อกกระจ้อยร่อยเรื่องราวแห่งนี้ 

เพื่อได้สะท้อนเรื่องราวในชีวิตเลือดเนื้อของลูกชาวนาตัวเล็ก ๆ ที่ได้ทำหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่

พี่เป็นสิ่งประเสริฐสุดของชีวิตของน้อง ๆ โดยแท้ ขอให้ดวงวิญญาณของพี่ไปสู่สุขติ

"ชาติหน้าถ้ามีขอให้พี่เกิดมาเป็นพี่น้องกันเหมือนชาตินี้เถิดนะ

เพียงแต่จะขอเปลี่ยนให้น้องได้ทำความดีตอบแทนพี่บ้างเพื่อเป็นการตอบแทนจากการกระทำของพี่ในชาตินี้"

ขอสดุดี

พี่คนที่ 3 ที่ชื่อว่า “พี่แอ๊ด”ของน้อง ๆ 

ตัวอย่างของการดิ้นร้นนักสู้ลูกชาวนาอีกครอบครัวหนึ่ง

ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริงที่ผมอยากจะบันทึกไว้ในบล็อกแห่งนี้

เพื่อเป็นการเชิดชูนักสู้ผู้ทำเพื่อครอบครัว  และ หากมีเนื้อหาใดผิดเพี้ยนบ้าง

ก็ต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย

ด้วยจิตคารวะ

สองคนสองที่สุดของลุงกับป้าในวันนี้