ตารางการฟื้นฟูด้วยตัวเอง โดยมีสามีเป็นโค้ช

เกือบ 2 เดือนแล้วที่ ความพยายามที่จะฟื้นฟูสุขภาพด้วยตัวเอง ของฉันก้าวหน้าขึ้น

ประกายความคิดนี้เกิดขึ้นหลังจากฉันได้ร่วมกิจกรรมวิ่งฟันมาราธอนที่สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสมุทรสาคร ซึ่งผู้อำนวยการเขตพื้นที่คนใหม่นามว่า นายวิสูตร เกษมสุข จัดกิจกรรมวันครูให้ครูมีสุขภาพดี เมื่อวันครูที่ผ่านมา ซึ่งมีกิจกรรมหลากหลายทั้งกีฬาในร่ม เช่นหมากเก็บ อิอิ ไม่ยักจะมีแข่งเป่ายาง...กระโดดยาง กิจกรรมที่จัดขึ้นเพื่อรองรับความถนัดของครูแต่ละคนได้อย่างลงตัว ทุกคนสามารถเลือกเล่น และแข่งขันได้ตามความถนัด และความสามารถ รวมทั้งความต้องการของตนเองได้อย่างมีความสุข ทั่วถ้วนหน้ากัน ใครไม่ชอบเล่น ก็ไปเชียร์ ไปผ่อนคลาย สนุกสนานกันอย่างมีสาระ

กีฬาหนักๆก็มีฟุตบอล และปิงปอง ฉันก็เล่นปิงปอง แล้วยังกีฬาว่ายน้ำอีก ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันโปรดปรานมาก แต่ไม่ได้ลงแข่งขัน ฉันกลับไปสมัครวิ่ง ด้วยเหตุผลว่าฉันต้องการพิสูจน์ใจตัวเองกับระยะทาง5,500กิโลเมตรหลังจากวันนั้น ฉันรู้เลยว่าฉันควรให้ความสำคัญกับการออกกำลังกายมากกว่าที่เป็นอยู่ ฉันจึงเริ่มวางแผนด้วยการไปซื้อรองเท้าสำหรับวิ่ง กางเกง และเสื้อ และไปที่สนามกีฬาสถาบันพลศึกษา สมุทรสาคร

วันแรก ที่ฉันเริ่มไปสัมผัสสนามกีฬาของสถาบันพลศึกษา ฉันไม่เคยฝันเลยว่าฉันจะเดินได้ถึง 10 รอบ แต่นั่นก็เป็นเป้าหมายที่ฉันตั้งขึ้นมาเอง

ฉันกำหนดตารางการฟื้นฟูด้วยตัวเอง โดยมีสามีเป็นโค้ชให้

ตารางฉันคือ เดินให้ได้วันละ 1 รอบ   จนครบ 10 วัน และวันที่ 10จะได้10รอบ

แต่การหาเป็นเช่นนั่นไม่เพราะเมื่อฉันเดินได้ในวันที่ 7 ฉันก็กระโดดข้ามเป้าหมายที่วางไว้ว่า

ฉันจะรองเดินให้ได้ 8 รอบ มันน่าแปลกไหมถ้าฉันจะบอกว่า ความจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่

เพราะฉันกลับเดินได้ 9 รอบ

และวันรุ่งขึ้น ฉันจะเดินให้ได้10 รอบ สรุปว่า 8 วัน ฉันสามารถเดินรอบสนามได้ 10 รอบในวันที่ 8

หลังจากนั้นฉันวางแผนว่าจะจะเริ่มเดินเร็ว  โชคดีมีเด็กนักเรียนหญิงม.ปลาย คนหนึ่งมาเดินตั้งแต่วัน จันทร์ ถึง ศุกร์ วันเสาร์ อาทิตย์ เธอไม่มา เธอมีอ.ในสถาบันท่านหนึ่งเป็นโค้ชให้

ฉันดีใจทุกครั้งที่ได้ยินเสียงอ.ท่านนั้นโค้ชเธอ  เพราะนั่นหมายถึงฉันได้รับคำแนะนำไปด้วย

อิอิ ครูพักรักจำ สูตรสำเร็จของฉัน ฉันพยายามทำตามที่อ. โค้ชแนะนำเด็กผู้หญิงคนนั้น

น่าแปลกไหมฉันไม่รู้จักชื่อ นางแบบ และนายแบบของฉันเลย ฉันเดินตามเธอ จนฉันสามารถเดินเร็วได้

และฉันเริ่มชอบการเดินเร็วแบบนี้เสียแล้ว เวลาผ่านมา สามีแนะนำว่าฉันน่าจะหัดวิ่ง มีคนเป็นนักวิ่ง

มาราธอน จาก ฟันมาราธอน เชียร์ให้ฉันวิ่ง ฉันได้แต่ส่ายหน้า และยิ้ม เขาคงไม่รู้ว่าฉันวิ่งไม่เป็นหรอก

อย่างเก่งก็ไม่เกิน 10 ก้าว (วิ่ง ) ฉันก็แทบจะขาดใจแล้ว แต่ฉันเดินได้ เดินได้เป็น กิโลๆ

ฉันทำตามสามีที่แนะว่าให้เหยาะๆ ก่อน  แล้วเธอก็ทำให้ฉันทำตาม ฉันเหยาะๆไปอย่างช้ามาก จนชัก

รำคาญตัวเอง แต่ก็ไม่อาจวิ่งได้เพราะลมหายใจไม่สัมพันธ์กับการก้าวขา ทำให้เหนื่อยแทบจะขาดใจ ต้อง

ทำสมาธิ ควบคุมลมหายใจให้สงบ แล้ว เริ่มใหม่ ฉันเขียนบันทึกนี้หลายวันแล้วแต่ไม่เสร็จ

28 มีนาคม 52 วันนี้ตั้งใจจะไปนอนแต่ ก็ไม่อีก....คือว่าเมื่อวานฉันหยุดวิ่งด้วยงานเข้ามามากมาย  แต่ฉัน

ก็แต่งตัวใส่รองเท้าไปเดินๆวิ่งๆในซอย แทนการไปวิ่งที่สถาบัน ก็ประมาณ ครึ่งชั่งโมง

แล้วฉันก็ไปนอนอีกเลย ไม่ได้นอนเลย จากเมื่อวานถึงวันนี้..ยังไม่ได้นอนเลยค่ะ

พรุ่งนี้คงได้ไปฝึกวิ่งต่อ

ฉันไปเข้านอนก่อนดีกว่าเผื่อจะนอนหลับได้ พรุ่งนี้ต้องไปไถนาแต่เช้า แดดคงร้อนจัดเหมือนเช่นเคย