มาตั้งใจเรียนกันอีกนิดเถอะ (ตอน กลอนรักๆสมัยเรียนมัธยม)

              กลอนนี้ลอกมาจากข้อสอบภาษาไทยที่โรงเรียนมัธยมเก่าที่ผู้เขียนเคยเรียนอยู่ไม่รู้ชื่อคนแต่งเพราะที่ข้อสอบไม่ได้อ้างอิงไว้ ซึ่งเป็นเหมือนภาษาในบทประพันธ์หรือในวรรณกรรมสมัยก่อน ไม่ได้แสดงออกถึงความหยาบคายแต่อย่างใด แต่ตัวผู้เขียนคิดว่าเป็นกลอนรักที่ไพเราะดี เก็บไว้กับตัวเองมานาน จึงอยากนำมาฝากกัน

 

“แด่เธอ อันเป็น ที่รัก                      

เหยียบก็ ไม่เหยียบ มาดีดี  

  

“เมื่อรักกัน ไม่ได้ ก็ไม่รัก

ไม่รักกู กูก็จัก ไม่รักใคร

 

“อยากลบรอย เท้าเปื้อน พื้นเรียนหอ

ยิ่งอยากลบ ยิ่งกระจ่าง ไม่ร้างรา

 

“ศักดิ์แม่หญิง ยิ่งกว่า มหาศักดิ์

ตายกลางดิน กินฟาง อยู่กลางนา

 

“เถอะ...ไหนไหน อารมณ์ ก็ขมแล้ว

ถึงอย่างไรอารมณ์หนึ่งซึ้งลออ

 

ผู้หาญหัก เหยียบย้ำ น้ำใจพี่

เหยียบขี้หมา มาก่อน แล้วย้อนมา”

 

ไม่เห็นจัก เกรงการณ์ สถานไหน

เอ๊ะ! น้ำตา กูไหล ทำไมฤา”

 

ลบภาพคู่ เคลียคลอ กันต่อหน้า

เห็นตำตา ตาจึงจำ ไว้ตำใจ”

 

แต่กูรัก ศักดิ์หยิ่ง กูยิ่งกว่า

ไม่บากหน้า ตายบนตัก ตำหนักใคร”

 

เธอเพื่อนแก้วจะชังมั่งไหมหนอ

ก็แอบพ้อ เพ้ออ้อน อาทรเธอ”

 

จบแล้วคะ มีแค่นี้ ถ้าใครเข้ามาอ่านแล้วคิดว่าดีไม่ดีอย่างไรก็บอกกันได้นะคะ  ไม่ว่ากันคะ