• วันนี้หลังจากเร่งทำวิทยานิพนธ์จนสมองจะหมดแรงแล้ว ก็เลยพักสมองโดยการออกกำลังกายจัดห้องบริเวณใกล้ ๆ โต๊ะทำงาน บังเอิญไปพบหนังสือธรรมะที่พ่อตาเคยนำมาให้อ่านนานแล้้ว (แต่ยังไม่มีเวลาอ่าน) ก็เลยคัดเอามาก่อนจำนวน 5 เล่ม
  • ตอนนี้กำลังอ่าน "คู่มือสวดมนต์ทำวัตรเช้า-เย็น" วัดอภิญญาเทสิตธรรม ภูย่าอู่ อำเภอหนองผือ จังหวัดอุดรธานี เป็นการอ่านแบบแสกนอย่างรวดเร็ว พบว่าเนื้อหาน่าสนใจมากหลายตอนครับ จึงขอนำบางส่วนมานำเสนอเพื่อเป็นธรรมทาน ดังนี้ครับ

 

ปฐมพุทธภาสิตคาถา
(หันทะ มะยัง ปะฐะมะพุทธะภาสิตะคาถาโย ภะณามะเส)


อะเนกะชาติสังสารัง    สันธาวิสสัง อนิพพิสัง
เมื่อเรายังไม่พบญาณ  ได้แล่นท่องเที่ยวไปในสงสารเป็นเอนกชาติ

คะหะการัง คะเวสันโต    ทุกขา ชาติ ปุนัปปุนัง
แสวงหาอยู่ซึ่งในช่างปลูกเรือน,คือตัณหาผู้สร้างภพ;การเกิดทุกคราว เป็นทุกข์ร่ำไป

คะหะการะกะ ทิฏโฐสิ    ปุนะ เคหัง นะ กาหะสิ
นี่แน่ะนายช่างปลูกเรือน!  เรารู้จักเจ้าเสียแล้ว;  เจ้าจะทำเรือนให้เราไม่ได้อีกต่อไป

สัพพา เต ผาสุกา ภัคคา    คะหะกูฏัง วิสังขะตัง
โครงเรือนทั้งหมดของเจ้าเราหักเสียแล้ว;  ยอดเรือนเราก็รื้อเสียแล้ว

วิสังขาระคะตัง จิตตัง    ตัณหานัง ขะยะมัชฌะคา
จิตของเราถึงแล้วซึ่งสภาพที่อะไรปรุงแต่งไม่ได้อีกต่อไป  มันได้ถึงแล้วซึ่งความสิ้นไปแห่งตัณหา(คือถึงนิพพาน)