สวัสดีครับ คุณ ทรงศักดิ์ [IP: 183.89.30.103]
- ต้องขออภัยที่มาเห็นและตอบความคิดเห็นช้าครับ
- ก่อนอื่นต้องขอออกตัวก่อนว่า กระผมไม่ใช่นะครับ
เมื่อผมมีทุกข์มากๆผมใช้หนังสือธรรมะช่วยให้รู้สึกสบายใจ
แต่ผมกลัวผมอยากเดินทางสายกลาง
อยากทำงานบริษัท แต่มีความสุขในธรรมไปด้วย
บางครั้งเมื่อจิตใจอ่อนไหวไปกับทางธรรมมาก กลัวจะไปบวชพระ
เพราะว่ายังมีหน้าที่ดูแลคนอื่นๆในอนาคต
- ตอนที่ผมเริ่มศึกษาธรรมะใหม่ ๆ ประมาณปี 2548 ผมเองก็เคยคิดและรู้สึกเช่นเดียวกันครับ ว่ากลัวตัวเองจะไปบวช (บวชไม่สึก) ก็ไปปรึกษาท่านผู้รู้ ท่านชี้แนะทำนองว่า ...การบวชนั้นเป็นเรื่องดีมาก ถือว่ามีบุญวาสนายิ่ง แต่ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ กรรมหนา ๆ อย่างเรายากนักที่จะได้บวช...
- ตอนนั้นผมเข้าใจผิดคิดว่า ทางธรรมกับทางโลกเป็นคนละทาง คือ ถ้าบุกทางโลกมากก็จะอ่อนทางธรรม บุกทางธรรมมากก็จะอ่อนทางโลก แต่ท่านผู้รู้ได้มาชี้แนะว่าเป็นทางเดียวกัน คือ โลกคือกายกับใจ ธรรมคือการตามรู้กายรู้ใจ (ให้รู้ตามจริง)
- จากประสบการณ์ ผมพบว่า ถ้าไม่มีธรรมเราจะบุกทางโลกลำบาก ยิ่งบุกทางโลกหนักภูมิธรรมเรายิ่งแก่กล้าตามไปด้วย ต้องเพียรพยายามดูนะครับ
- เสนอให้หาหนังสือของท่าน เฌอเกียม ตรุงปะ รินโปเชมาอ่าน ฟังธรรมของพระอาจารย์ปราโมทย์ ปราโมชโช ค่อยเป็นค่อยไปนะครับ