ความจริงในชีวิต

เราทนทุกอย่างได้ยกเว้น..คนรัก
เรามักอดทนคนทั้งโลกได้..
เพราะเราไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่
แต่คนเดียวในโลกที่เรามักทนไม่ค่อยได้..
///..นั่นคือคนรักของตัวเอง..///
ยิ่งเรารู้ว่าใครรัก เราจะยิ่งตามใจตัวเองมากขึ้น...
... เพราะรู้ว่าทำอย่างไร..
**เขาก็ไม่มีวันเกลียดเราได้..**
เราจึงใช้อารมณ์กับคนรักเสมอ..
ทั้งๆที่ใจจริงก็ไม่ได้อยากทำ..
แต่ด้วยความเคยชิน เราจึงพลั้งเผลอ..
พอรู้ตัวก็รู้สึกผิด แล้วก็บอกกับตัวเองว่า
+++"ฉันจะอารมณ์เสียใส่เธอเป็นครั้งสุดท้าย.."+++
แต่ไม่เคยสุดท้ายได้จริง////
เพราะประมาทจึงทำซ้ำแล้วซ้ำอีก
บางทีเราอาจไม่รู้ตัวว่า..
รวบรวมความจริงในชีวิต
///นาทีที่เราร้ายนั้น..เขาคิดอะไรอยู่ ..////
และคงน่าเสียดาย..หากเราต้องเสียใจไปตลอดชีวิต
เมื่อเราบอกกับตัวเองว่า..เราจะใช้อารมณ์ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย
แต่เขา..กลับคิดในใจคนเดียวเงียบๆว่า
**"เขาจะทนเราเป็นครั้งสุดท้ายเหมือนกัน"**

ยิ่งนานยิ่งรัก เกิดขึ้นได้พอๆ กับยิ่งนานยิ่งไม่รัก การดูแลความสัมพันธ์ เหมือนการกำทราย
กำแน่นไป ทรายก็ร่วงออกจากมือหมด กำเบาไป . . . ทรายก็ไม่อยู่ในมืออยู่ดี
เวลาผ่านไป ใช้ชีวิตอย่างธรรมชาติให้มากขึ้นเมื่อไหร่รู้สึกเหนื่อย . . . ดีใจเถอะที่เหนื่อยเป็น
จะได้รู้สึกว่าควรพักซะที เหมือนคนที่ป่วยเป็น แสดงว่าเราใช้ร่างกายมากเกินไปแล้ว . . .
ถ้าไม่ป่วยซะบ้างเลย เราจะไม่รู้ว่าควรถนอมร่างกายได้หรือยัง
การรักคนอื่นก็ คือ การรักตัวเองอีกแบบหนึ่งอยู่คนเดียวเรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า รักตัวเองหรือเปล่า
พอเริ่มรักใครซักคน . . . สิ่งที่ไม่เคยทำก็ทำ . . . ไม่เคยหวานขนาดนี้ก็หวาน
ทำทุกอย่างที่จะรักษาคนที่เรารัก ให้อยู่กับเรานาน ๆเพราะอะไร . . . เพราะรักตัวเองและกลัวตัวเองเสียใจ
ความรักเป็นเรื่องของคน 2 คน มีความสุขทั้ง 2 คนอย่าให้คนหนึ่งมีความสุข ในขณะที่อีกคนหนึ่งพยายาม
อย่าให้คนหนึ่งเสียใจ ในขณะที่อีกคนไม่รู้ตัวอย่าให้คนหนึ่งรู้สึกดี ในขณะที่อีกคนเฉยๆ
อย่าให้คนหนึ่งอยากพูด แต่อีกคนไม่อยากฟังอย่าเหนื่อยใจที่จะถามกัน
อย่ากังวลกลัวเสียใจ . . . ก่อนที่จะคุยกัน
เธอ . . . คือเธอ
ฉัน . . . ก็เป็นฉัน
คน 2 คนที่รักกัน
ต่างคนต่างยังมีหัวใจของตัวเอง