ในกระบวนการขับเคลื่อนพัฒนางานประจำสู่งานวิจัยนั้น...ระหว่างเส้นทางการเดินทางมีอะไรให้เรียนรู้อยู่เสมอ... และสิ่งหนึ่งที่ข้าพเจ้าเรียนรู้และซึ้งลงใจอย่างยิ่ง คือ "ศรัทธา"... ศรัทธานั้นเกิดขึ้นมาได้จากใจ... ใจที่มีความคิด ความเห็น ความเชื่อ ต่อสิ่งที่ทำว่าเป็นสิ่งที่ดี มีประโยชน์ ก่อเกิดคุณค่าต่อบุคคลทั้งภายนอกและภายใน
ภายนอก...คือ งาน องค์กร สังคม และโลก
ภายใน ... คือ โลกอันใบหนึ่งของผู้ที่อาศัยเรือนกายแห่งความมนุษย์นี้ นำพาดวงจิตเคลื่อนไปสู่ทิศทางที่ละเอียดขึ้นเรื่อยๆ หรือ เรียกง่ายว่า ... "เกิดการพัฒนาทางด้านจิต"
การพัฒนางานประจำด้วยการทำวิจัย.. ณ โรงพยาบาลยโสธร
ที่เป็นองค์กรเล็กๆ...ในเมืองเล็กๆ เราพัฒนางานที่เราอยู่ตามแบบบริบทที่เราเป็น
ไม่มีรูปแบบใดมาใช้ได้หมดทุกอย่าง... การเรียนรู้การพัฒนาของเราจึงเรียนรู้ผ่าน ปัญหาและอุปสรรคของเราเอง... ช่วงปีหลังๆ มานี่ข้าพเจ้าได้รับความอนุเคราะห์และช่วงเหลือจากพี่นิด ผู้เป็นหัวหน้าหอผู้ป่วยหนักศัลยกรรมที่ส่งน้อง มาช่วยเป็นแรงพลังสำคัญ...มากมายในการที่จะนำการพัฒนางานประจำด้วยการทำวิจัย...ให้ดำรงอยู่ไม่หายไปตามน้ำเหมือนกิจกรรมอื่นๆ ที่ผันแปรไปตามกระแส
ในทีม R2R โรงพยาบาลยโสธร... ก็ยังคงก้มหน้าก้มตา... เรียนรู้ตามบทเรียนที่ผ่านมาของชีวิตการทำงาน
ความภูมิใจหนึ่งที่เราได้เรียนรู้... "ห้องสมุดเคลื่อนที่"...
เป็นความพยายามที่เราจะเอื้ออำนวยให้คนหน้างาน ได้สะดวกและค้นหาข้อมูลต่างๆ ที่สัมพันธ์และเกี่ยวข้องกับงานตนเอง... ห้องสมุดเคลื่อนที่ น้องโย๋เล่าที่มาให้ฟังว่า ไปเดินหาจากแถวหน่วยซ่อม แล้วไปพบซากรถเข็ญ...จึงไปขออนุเคราะห์ให้ช่างช่วยซ่อมแซมให้ จนได้ออกมาเป็นหน้าตาดังภาพ
เราได้...ห้องประชุม...
เป็นศูนย์ปฏิบัติการชั่วคราว ที่เรามาอาศัยเป็นห้องทำงาน เพื่อทำ work shop ร่วมกัน นั่นคือ ทุกคนจะใช้เวลามานั่งทำงานของตนเองที่นี่ พูดคุย หารือ ปรึกษากัน ... ที่เราตัดสินใจดำเนินการเช่นนี้ เพราะสามปีกว่าที่ผ่านมาได้เรียนรู้ว่า อุปสรรคอย่างหนึ่งของคนหน้างานที่ต้องมานั่งทำงานวิชาการด้วยนี่ คือ การไม่มีเวลา... ดังนั้น เราจึงขอความเอื้ออำนวยจากผู้บริหารทุกระดับ จัดตารางเวรให้น้องๆ... ได้มีโอกาสมาร่วมเรียนรู้และนั่งทำงาน โดยเราตั้งเป้าหมายว่า "งานต้องแล้วเสร็จตามเป้าที่เรากำหนดในวันนั้น ว่าเราอยากให้ได้อะไรออกมา"...
อย่างน้อย...งานวิจัยนี้ จะได้ไม่ไปเป็นภาระต่อคนหน้างานมากนัก เพราะลำพังขึ้นเวรทำงานประจำ ทุกคนแทบจะไม่มีเวลาที่จะนำมานั่งมาเขียนงานวิชาการได้...
บรรยากาศของการเรียนรู้...เราตั้งไว้เพียงแค่ว่า "ห้ามเครียด"
สีสรรของห้องแห่งการเรียนรู้ของเรา มักมีเสียงหัวเราะ กันอยู่เสมอ มีเรื่องขำขำ หยอกเย้ากันให้ได้เพลิน สลับกับการขมักเขม้นเขียนงานไปด้วย
อาสาถอดบทเรียนในมุมมอง
นิภาพร ลครวงศ์
16-17 มีนาคม 2552
ดีมากนะคะกลุ่มที่ตั้งขึ้น เข้าใจคิดดีนะคะ ชื่นชมคะ
ขอบพระคุณค่ะ
กะปุ๋มขออนุญาตมา ลปรร. ค่ะ ... น้องๆ มีอะไรสร้างสรรค์มาแบ่งปันให้ได้ร่วมเรียนรู้เสมอค่ะ ...
เราทำไปตามบริบทของยโสธร...โดยส่วนใหญ่น้องๆ จะร่วมคิดร่วมทำ แม้ว่างานนี้จะไม่ใช่นโยบาย แต่ก็มีน้องๆ ที่มีใจมาร่วมกันขับเคลื่อนพัฒนางานประจำด้วยการทำวิจัย...ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนอยู่เสมอค่ะ
(^___^)