การปรับตัว

ตั้งแต่เด็กจนโต เรียนแต่โรงเรียนไปกลับมาตลอด พอมาเรียนมหาวิทยาลัยต้องอยู่หอ ครั้งแรกคิดว่าเราจะอยู่ได้มั้ยเนี่ย ตอนพ่อแม่มาส่งท่านอยู่ด้วยจนมอบตัวเสร็จ พอท่านจากลับน้ำตาที่ไหนไม่รู้พรั่งพรูออกมา แต่ใจก็คิดว่าไม่เปงไรน่าเพื่อนอยู่ได้เราก็ต้องอยู่ได้ แล้วทางมหาลัยก็ได้มีการจัดรับน้องมหาลัย เพื่อนๆบางคนก้อกลับบ้านกัน เราก็อยากกลับนะแต่ทางบ้านนึกว่าจะต้องรับน้องทุกคนจึงไม่อยู่บ้านกันไปต่างจังหวัดซะงั้น เศร้าเลยเรา เพื่อนสนิทเราก้อไม่อยู่รับน้องอีกแต่ยังดีเค้าพาไปส่งที่กลุ่มรับน้อง  พอเข้ากลุ่มรับน้องทำให้เรารู้จักเพื่อนใหม่ๆมากมายหลายคณะ  หายเหงาเลย พี่ๆกลุ่มใจดีดูแลน้องเป็นอย่างดีอีกต่างหาก ทำให้สนุกสนานแถมได้เพื่อนใหม่อีก  จึงทำให้เราคิดว่าการอยู่หอก็มีผลดีเหมือนกันนะทำให้เราได้ดูแลตนเอง กำหนดตัวเอง ทำให้เราโตขึ้น มุมมองและทัศนคติเกี่ยวกับการอยู่หอจึงเปลี่ยนไป ทุกอย่างอยู่ที่เรากำหนดถ้าเราปล่อยให้ตนเองเหงา เราก็เหงา เราหาอะไรทำ เราก็ไม่เหงา  ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นถ้าเราเข้าใจและปรับตัวได้ทุกอย่างก็จะผ่านไปได้ด้วยดี สบายใจ  และเราไม่ควรไปยึดติดอะไรกับใคร เพราะหากเค้าเปลี่ยนไปตัวเราจะผิดหวังเหมือนขาดที่พึ่ง ดังนั้นไม่ว่ายังไงเราต้องอยู่ได้ด้วยตัวเราเอง เพราะไม่มีใครจะอยู่กับเราได้ตลอดเวลา