ในวันหนึ่งๆหากเราได้มีโอกาสรู้จักใครเพิ่มขึ้นซักคนหนึ่ง ปีหนึ่งคุณจะมีเพื่อนมากมายแค่ไหน

อาทิตย์ที่ผ่านมาผมรู้สึกโชคดีที่ได้รู้จัดเพื่อนใหม่ๆสองท่าน เป็นช่วงเวลาที่ดีจริง ผมเคยได้ยินคำพูดหนึ่งจากอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยถึงการมีเพื่อน ท่านกล่าวไว้ว่า “ในวันหนึ่งๆหากเราได้มีโอกาสรู้จักใครเพิ่มขึ้นซักคนหนึ่ง ปีหนึ่งคุณจะมีเพื่อนมากมายแค่ไหน ไปไหนก็มีเพื่อน มีแต่ความอบอุ่นในการใช้ชีวิต” เรื่องราวต่างๆนี้ทำให้ผมได้คิดถึงคำพูดประโยคนี้ครับ

เพื่อนใหม่คนแรกผมพบเธอที่ร้าน NURS CLUB เจ้าของร้านบอกว่าชื่อนี้แปลว่าเนอส์เซอรี่คลับ แต่ก็ไม่พบเด็กซักคน มีแต่ไว้รุ่นตอนปลายทั้งนั้น ก็ที่นั้นก็มีแต่เพื่อนๆที่พอรู้จักกัน ผมเองได้มีโอกาสรู้จักเธอเพราะว่าเธอเป็นพี่สาวของพี่ผมอีกทีหนึ่ง แหมดูเหมือนเรื่องจะง่ายออก แต่ที่จริงแล้ว กว่าที่จะได้มีโอกาสพูดคุยแรกเปลี่ยนความคิดเห็น ก็ดึกพอสมควร ซึ่งแอล์กอฮอล์ที่ดื่มด่ำเข้าไป ไม่ต้องสนจำนวนหรอกครับ มันสำคัญที่เวลา ยิ่งนานเท่าใดยิ่งทวีความรุนแรงในการยืนอย่างมีสติ ผมได้รับบทเรียนจากการพูดคุยกับการใช้ชีวิตและการทำงานของเธอ เธอเองเป็นรุ่นพี่ที่มหาลัยด้วยนะและก็ได้ทำงานไม่ตรงสายที่ร่ำเรียนมา แต่เธอเองก็สามารถทำได้ดี อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเก่งในสายตาของตัวเองหล่ะ เธอสามารถทำงานตามคำตอบที่ผู้ว่าจ้างให้ทำ โดยหาคำถามด้วยตนเอง (คำตอบที่ดีกับคำถามที่ดีมันอยู่ที่ไหน?) เธอคิดว่า แค่ใช้สิ่งที่เรียกว่าความตั้งใจและความรู้ก็ว่าได้ เธอสามารถที่จะตั้งคำถามที่ดีและค้นหาวิธีที่ดีได้โดยการศึกษามัน โดยสามารถตอบคำตอบจากผู้ว่าจ้างได้ ซึ่งมันทำให้เธอได้งานใหญ่ๆหลายชิ้น

การใช้ชีวิตการทำงานของเธอสอนผมได้ว่า ชีวิตมันสำคัญที่เราตั้งใจใช้และทำมันหรือเปล่า เพราะถ้าเราตั้งใจทำมัน ไม่ว่างานนั้นจะได้เรียนมาหรือไม่ คุณทุกคนก็สามารถที่จะทำได้ดีเช่นกัน เพราะอย่างน้อยคุณก็เรียนเรื่องใหม่ไปพร้อมๆกับงาน

อีกท่านหนึ่ง ผมพบเขาบนโลกอินเตอร์เนท ทางอีเมล์ เขาอยู่ที่ญี่ปุ่นส่วนผมอยู่ประเทศไทย มันจะไปพบเจอกันได้อย่างไรเนี่ย ดูท่าทางจะวุ่นวายน่าดู เรื่องมันคงต้องเริ่มจาก เพื่อนผมคนหนึ่งชอบบันทึกอะไรต่างๆลงในไดอารี่ ซึ่งในนั้นก็มีอีเมล์ใหม่ผม แล้วไงนี่เขาจะอ่านไดอารี่ได้ไงเพราะมันเป็นพื้นที่ส่วนบุคคล ถ้าเจ้าของไม่ลืมเอาไว้ ใช่แล้วครับเพื่อนผมลืมไดอารี่ไว้ที่ร้านกาแฟที่เมืองนารา ซึ่งเพื่อนใหม่คนนี้ของผมเป็นเจ้าของร้านนั้น แล้วก็เก็บไดอารี่ได้หลายวันจนกระทั้ง เขาคิดว่าเพื่อนผมคงไม่ได้กลับไปเอาแล้ว เพื่อนใหม่ผมเลยถือวิสาสะเปิดดูเผื่อจะสามารถหาวิธีการติดต่อเจ้าของไดอารี่ได้ แต่ไม่มีอะไรที่สามารถโยงได้เลยนอกจากเมล์ผม ก็เลยได้มีโอกาสพูดคุยผ่านทางเมล์กันหลายครั้ง จนเริ่มเรียนรู้เพื่อนใหม่จากภาษาตัวหนังสือที่ส่งผ่านมาทางเมล์ อย่างน้อยที่สุดในความรู้จักแบบใหม่นี้มันก็ทำให้ผมทราบได้ว่า นะราเป็นเมืองที่มี กวางและมีวัดญี่ปุ่นแบบเก่าเยอะมาก ถ้ามีโอกาสจะไปเยี่ยมหานายนะเพื่อน

เพื่อนใหม่ๆทุกวันนี้ อย่างที่รู้ครับไม่ว่าจะมารู้จักกันโดยวิธีการใดก็ตาม ผมคิดเสมอว่าให้เขาเป็นคนเลือกว่าจะเป็นหรือไม่ เราอย่าเป็นคนเลือกเลยครับ (เพื่อนเป็นคนเลือกเรา เราไม่ได้เป็นคนเลือกเพื่อน) เพราะมันอาจทำให้โอกาสมีเพื่อนใหม่น้อยลง