ไม่น่าเชื่อ!!!

เมื่อปลายเดือนกุมภาที่ผ่านมา ทีมงานที่บริษัทได้รับมอบหมายให้จัดกิจกรรมเพื่อพัฒนากระบวนกรหน้ามนของบริษัท โดยอาศัยกระบวนกรรุ่น 1 ที่มีประสบการณ์หลากหลาย มารวมกันเฉพาะกิจเพื่อภารกิจที่ท้าทายเช่นนี้ 

ไม่ว่าด้วยเหตุใดก็ตาม แผนเดิมที่วาดฝันไว้อย่างสวยหรู ออกไปนอกสถานที่ ฟังเสียงทะเล บรรยากาศผ่อนคลาย ออกจากพื้นที่ที่กดดัน ทั้งหลายทั้งปวง  สุดท้ายฝันสลายด้วยเหตุผลคำเดียวคือ งบประมาณ  เหมือนผิดหวังนะ เซ็งเป็ดเลย! และ... อีกเยอะแยะที่ตามมา 

แต่ด้วยมุมมองอีกด้านของทีมงาน ว่าจะเป็นการท้าทายความคิด ฉีกกรอบของการจัด Inno-Facilitator Camp โดยหันมาจัดภายในบริษัท ในพื้นที่ที่ติดอยู่ในกรอบความคิดเก่าๆ บรรยากาศเก่าๆ อารมณ์เก่าๆ  และที่สำคัญ เรากลัวมากว่า สมาชิกจะไม่สามารถ concentrate กับกิจกรรมได้

แต่ความท้าทาย คือ แรงผลักดันและผลลัพธ์ที่ได้ มันหอมหวานอย่างยิ่ง (ตามความเห็นของผมนะ)

ทีม Inno-Fa 1 ของเรา ออกแบบกิจกรรมต่างๆ ขึ้น เพื่อให้สมาชิกได้เรียนรู้กิจกรรมต่างๆ ภายในเวลา 2 วัน  บอกตามตรงว่ามีอุปสรรค มีความเห็นที่แตกต่าง และตัวกวนต่างๆ เข้ามา  (รวมถึงมารผจญ)  แต่ทีมงานก็ฝ่าไปได้ด้วยดี 

เรื่องเล่ามียืดยาว จะทยอยเล่าและเม้าท์ให้ฟังไปทีละส่วนแล้วกัน 

กิจกรรมแรกที่เราเริ่ม คือ "การค้นหาชีวิต" ที่กำหนดให้สมาชิกผู้เล่นอยู่กับลมหายใจของตัวเอง และ สมมติให้มีคนที่เป็นความรัก ความสุข ความสำเร็จ ทีสมาชิกต้องค้นหา โดยมีความทุข์ ความกลัว ความคาดหวัง คอยกีดขวาง กีดกันและขัดขวาง รวมถึงการอยู่กับลมหายใจของตนเอง  ซึ่งก็ไม่ต่างจากชีวิตของเรานั้นแหล่ะ

กิจกรรม run ไปได้ประมาณ 30 นาที และจบลงด้วยความสนุกสนานของทุกคน  แต่เมื่อมานั่งล้อมวงเพือ reflect กัน กลับพบว่าสมาชิกสะท้อนพลังความคิดออกมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ  เช่น

-         อย่ามัวแต่ไขว่คว้าหาแต่ความสุข  เพราะจนลืมคิดถึงตนเอง

-         ความสุข และทุกข์อยู่คู่กันเสมอ อย่ามัวระเริงเมื่อได้พบกับมัน

-         ไม่ต้องไขว่คว้า แต่รอคอยก็อาจจะได้รับความสุข

-         ความสุข ความสำเร็จ อยู่คู่กับ ความทุกข์และความกลัว

-         ดิ้นรน ขวนขวาย ค้นหา สุดท้ายความรัก ความสุข มันอาจจะอยู่ใกล้ๆตัวของเราก็ได้  

 

ได้รับฟังเรื่องราวที่สะท้อนออกมา เหมือนภาพสะท้อนของตนเองผ่านกระจกเงา ดูเราเหนื่อยและทุ่มเทกับการค้นหา ดิ้นรนมาทั้งชีวิต  แต่เหมือนกับว่าเรายังหาตัวตนของเราเองไม่ได้ซักที  บางทีอาจจะต้องหยุด และมองดูตัวเองมากขึ้น อยู่กับตนเองมากคิด ใคร่ครวญ ไตร่ตรอง หรือแค่สงบนิ่ง ผมกลับรู้สึกถึงความสุขที่ได้ปล่อยวางลง

ผมบอกตัวเองว่า จริงๆแล้ว ความสุข มันก็อยู่กับตัวเรานี่เอง แต่ทำไมเราไม่ค้นหาตัวตนภายใน เหนื่อยไม๊ กับการวิ่งหาแต่ความสุขภายนอก อืมมมมม

สงสัยต้องหาเวลาไปสงบใจ และอยู่กับตัวเองมากขึ้นซะแล้ว  

แล้วคราวหน้าจะมาบ่นให้ฟังใหม่นะครับ