เคยได้ยินไหม "ต้นไม้จะโตได้ต้องผ่านทั้งลม ทั้งน้ำ ทั้งแดด ในปริมาณที่เหมาะสม

เคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง เขียนเอาไว้เป็นใจความว่า

"ต้นไม้จะโตเป็นไม้ใหญ่ได้ ต้องผ่านทั้งลม ทั้งน้ำ ทั้งแดด ในปริมาณที่เหมาะสม

ถ้าเจอแต่น้ำ โดยไม่มีแดด รากก็จะฟ่ามและเน่าไป

ถ้าเจอแต่แดด ไม่มีน้ำ ต้นก็จะเหี่ยวแห้งและตายลงในที่สุด

ถ้าเจอน้ำแดด แต่ไม่เจอลม ใบไม่เก่าๆก็ไม่ร่วงสักที แล้วเมื่อไหร่ใบไม้ใหม่ๆจะมีโอกาสแทงยอดเกิดขึ้นมาได้

**************************************************

คนเราก็เหมือนกัน ถ้าเจอแต่คนโอ๋ เจอแต่เรื่องที่สมหวัง พอผิดหวังครั้งเดียวก็หมดแรงสู้ต่อ เพราะไม่เคยเจอกับความผิดหวัง

สิ่งสำคัญที่จะต้องรู้จัก คือ "การยอมรับและรับได้" กับความเป็นจริงต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ไม่ว่าจะในแง่ทุกข์และแง่สุข

ในโลกนี้ไม่มีใครหรอกที่จะไม่ทุกข์ และไม่มีใครหรอกที่ไม่มีความสุขเลย โลกมันก็หมุนเวียนเป็นคู่กันไปแบบนี้

******************************************************

จำได้ว่าหลวงปู่ดุลย์ ครูบาอาจารย์ฝ่ายวิปัสนาเคยให้โอวาทธรรมไว้มีใจความว่า ธรรมะไม่ได้อยู่ที่คนทำดีแล้วจะได้ดี ไม่มีเรื่องทุกข์ใจ หรือไม่มีเรื่องร้ายๆ เข้ามาในชีวิต  แต่ธรรมะอยู่ที่เมื่อเราเจอเรื่องร้ายๆ เข้ามาเมื่อไหร่แล้วเราทำใจอย่างไร เรารับมันได้ไหม ทุกข์ไหม
      ในความเห็นของครู ที่เป็นฆารวาสมีกิเลสหนานี้ ครูคิดว่าเบื้องต้นการที่เรานับถือศาสนาๆ ไม่ว่าศาสนาใดก็ตามและนับถือหลักธรรมนั้นๆ ก็เพื่อจะนำมาใช้ในการดำรงชีวิตให้มีความสุขนั่นเอง การปฏิบัติทั้งหลายทั้งปวงอยู่ที่จุดนี้ คือเมื่อศึกษาแล้วจะนำมาใช้ทำให้ชีวิตของเราและคนรอบข้างมีความสุขได้ไหม 

 ครูบาโต้ง(ลูกศิษย์หลวงพ่อทูล)เคยเล่าให้ฟังว่า หลวงพ่อสอนว่า ของดีต้องผ่านทุกอย่างไปได้ ถ้าผ่านไปไม่ได้แสดงว่ามันยังไม่ดีจริง ทองนี่หลอมมายังไง พอเย็นก็กลับเป็นทองคำมีคุณค่าเหมือนเดิม ไม่เสื่อมคุณค่าลงเลย

   คนเราจะดีจริงมันก็ต้องผ่านทุกอย่างไปให้ได้ไม่ว่าสุขทุกข์แค่ไหน ถ้าอยู่กับมันได้โดยที่ใจมั่นคงไม่สั่นไหวและมีคุณธรรม ก็ถือว่าเป็นคนดีที่แท้จริง

*******************************************************

               นิสิตที่รักทุกท่าน ครูจำได้ว่าเคยคุยกับอาจารย์หลายๆท่านในคณะของเราว่าพวกเราต่างเป็นห่วงนิสิตของเราที่จบไป ด้วยเหตุที่อาจารย์ในคณะทุกท่านพยายามมอบสิ่งดีๆให้นิสิต จนทำให้บางครั้งเราเองก็กังวลว่าจะกลายเป็นการโอ๋นิสิตมากเกินไปหรือไม่ เพราะโลกแห่งความเป็นจริงมันไม่ใช่อย่างที่เราเจอในคณะ ลึกๆ เราก็กลัวว่านิสิตของพวกเราจะเป็นอย่างไร แต่ในท้ายที่สุด พวกเราก็เห็นตรงกันว่า เรื่องบางอย่างประสบการณ์บางอย่างนั้นเป็นสิ่งที่ นิสิตทุกท่านจะต้องขนขวายแสวงหาความรู้ด้วยตัวของท่านเอง บางอย่างครูก็จำเป็นจะต้องให้พวกเธอเจอกับมันด้วยตัวเอง เจ็บเอง รู้เอง เพราะ เรื่องอย่างนี้ประสบการณ์จะเป็นตัวสอนที่ดีที่สุด บทเรียนบางอย่างต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนจึงจะเข้าใจความหมายที่มีคุณค่าของมัน  อย่างไรก็ตามพวกเรา ครูอาจารย์ทุกท่านคงวางตำแหน่งตัวเราไว้เพียงการ เป็นผู้ปลูกต้นไม้ เพาะเมล็ดแห่งปัญญา ชี้นำสิ่งที่ถูกที่ควร และนำเสนอภาพที่พวกเราทุกคนอยากจะเห็นสังคมของเราเป็นไว้ในใจพวกนิสิตทุกคน เราหวังไว้ว่าเมื่อวนหนึ่งเมล็ดแห่งความคิดและปัญญานั้นผลิดอกออกผลโตเต็มที่แล้ว มันจะกลายเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้สังคมไทยของเรางดงาม

       โดยความปรารถณาดีของครู ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายในสากลโลกได้โปรดดลบันดาลให้นิสิตของครูทุกคน มีความอดทนเป็นที่ตั้ง มีสติ มีปัญญาที่เฉียบแหลม รู้เห็นสิ่งต่างๆ ตามความเป็นจริง และสามารถผ่านบทเรียนชีวิตของพวกเธอไปได้ ตลอดจนเรียนรู้คุณค่าของบทเรียนต่างๆ ด้วยตัวเธอเอง

รักและปราถณาดี

 ครูของพวกเธอ

*บทความนี้ผมเขียนขึ้นจากการได้คุยกับลูกศิย์คนหนึ่งที่กำลังทุกข์ใจ อย่างมาก เพราะบางเรื่อง ผมหวังว่าประสบการณ์ที่นิสิตท่านนั้นคิดว่าเลวร้ายจะให้บทเรียนบางอย่างที่มีคุณค่ากับตัวของนิสิตเอง และภาวนาว่านิสิตท่านนั้นจะกลับมามีกำลังใจอีกในไม่ช้าและกลายเป็นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงาคนอื่นต่อไปได้อีกในอนาคต ....
บทเรียนบางอย่างต้องเรียนรู้ด้วยตนเองจึงจะเข้าใจ*