วันที่ 14 มีนาคม นี้ จะครบรอบ 10 ปีที่ลูกจากโลกนี้ไป ความทรงจำเกี่ยวกับลูกที่แม่มีอยู่ยังไม่จางหาย ทุกวันนี้ แม่ยังฟังเพลงบรรเลงเดี่ยวทรัมเป็ตที่ลูกชอบ แม้น้าเป้ก็ยังมาขอwriteไปฟัง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เพลง pretend ที่ลูกชอบมากและเคยขอให้แม่ร้องให้ฟัง เราเคยไปเดินหาเพลง sonata กันทั่วภูเก็ต แต่หาไม่ได้ จนเมื่อลูกจากไปแล้วแม่ได้หาซื้อมาจนได้ เป็นเพลง moonlight sonata แม่ฟังอยู่เรื่อยๆ และหัดเล่นเปียนโนเฉพาะเพลงนี้ เอาแบบง่ายๆ (เพื่อนชาวสวิสสอนให้)
หลายต่อหลายครั้งที่มีดนตรีในสวน ที่สวนลุมพินี แม่อยากไปเหลือเกิน แต่ไม่รู้จะไปกับใคร ได้แต่ฟังเพลงบรรเลงอยู่ที่บ้าน หากลูกยังอยู่ เราคงได้ไปด้วยกัน เหมือนครั้งหนึ่ง เราไคยไปชม King Jazz Jam และดนตรีในสวนที่สวนหลวง ภูเก็ต
แม่คิดถึงเวลาที่เราไปว่ายน้ำด้วยกันที่โบทลากูน ขณะที่แม่ว่ายอยู่บนผิวน้ำ ลูกจะดำอยู่ด้านล่างไปพร้อมๆ กับแม่ ทุกวันนี้ไม่มีอีกแล้ว และแม่ก็ไม่ค่อยจะได้ว่ายน้ำอีกเลย
ลูกแม่เป็นนักปั่นจักรยานที่แข็งแรงเหลือเกิน ลูกปั่นขึ้นเขา ลงเขาในจังหวัดภูเก็ตได้อย่างน่าทึ่ง ตอนนั้น ลูกอายุได้ 14 ปี เข้าแข่งขันในรายการ The second Hitachi Thailand Rally Bike 1997 (Race 2)ในวันที่ 12 เมษายน 2540 ออกจากสนามสุระกุล ขึ้นเขากะตะ กะรน ผ่านป่าตอง แล้วเข้าเส้นชัยที่สนามสุระกุล ลูกได้เข้าเส้นชัยเป็นที่ 10 เป็นความภาคภูมิใจของทุกคน เพราะนี่คือการลงสนามครั้งแรกของลูก
ลูกของแม่เล่นเรือใบได้เก่งมาก แม่พลอยได้หัดเล่นเรือใบก็เพราะลูก แค่พอได้ลิ้มรสชาด ส่วนลูกแม่นั้นได้เป็นแชมป์ The Winner for Optimist ในการแข่งขัน The Allamanda Laguna Phuket Regutta 1998 เมื่อ 20-21 มีนาคม2541 รับโล่จากท่านผู้ว่าฯจะเด็จ อินสว่าง (ผู้ว่าราชการจังหวัดภูเก็ตสมัยนั้น)
ลูกจ๋า แม่ขอบใจลูกมาก ที่เหลือไว้แต่ความทรงจำที่ดีงาม แม้ท้ายที่สุด ก่อนที่เราจะจากกัน ไม่นาน คืนนั้น ลูกนอนหนุนตักแม่ เราคุยกันเรื่อยเปื่อย แล้วแม่ก็ถามลูกว่า เมื่อครั้งที่ลูกบวชเป็นสามเณรเป็นเวลา 1 เดือน ทำไมลูกไม่ให้แม่ไปเยี่ยม ลูกตอบแม่ว่า ลูกกลัวทนความคิดถึงไม่ได้ ลูกจ๋า แม่ดีใจและภูมิใจที่สุด เพราะแม้ลูกแม่จะอยู่กับแม่เพียงแค่ 15 ปี 3 เดือน ลูกยังได้บวชให้แม่ และที่มากกว่านั้นก็คือลูกคือของขวัญอันล้ำค่าที่แม่ได้รับอย่างภาคภูมิใจ
ทุกวันนี้ ไม่ว่าชีวิตแม่จะขมขื่นเพียงใด แม่ไม่สนใจเลย เพราะแม่มีสิ่งที่มีค่าอยู่ในใจตลอดเวลา แม่จำได้เสมอว่า ครั้งหนึ่งที่ลูกยังอยู่กับแม่ เมื่อแม่ได้ประสบปัญหาชีวิต รู้สึกทุกข์ใจเหลือเกิน ลูกบอกให้แม่ลองนึกว่าตัวเองได้ออกไปอยู่นอกโลก แล้วมองกลับเข้ามาบนโลกนี้ โลกนั้นเล็กนิดเดียว เท่านั้นเอง ความทุกข์ที่ว่าใหญ่โตก็พลันหายไป
ขอบใจเหลือเกินลูกจ๋า แม่ขอให้ลูกมีแต่ความสุขในสัมปรายภพนะลูกนะ แม่แผ่เมตตาอุทิศส่วนกุศลให้ลูกทุกคืน ลูกคงมีความสุขอยู่นะจ๊ะ
รักลูกสุดหัวใจจ้ะ
บันทึกถึงลูกชาย
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
นพ. วัลลภ พรเรืองวงศ์ · 8 มี.ค. 2552
JJ · 8 มี.ค. 2552
มยุรี · 8 มี.ค. 2552
ครูปู~natadee t'ซู๊ด · 8 มี.ค. 2552
muyong · 8 มี.ค. 2552
มยุรี · 8 มี.ค. 2552
....................................ครูต้อยค่ะ
อยากเคียงข้างและไปสวนลุมด้วยนะคะ หากมีโอกาส....
วันนี้น้องสุขสบายที่สัมปรายภพ และคงอยากให้แม่รับรูว่าที่นั่นสุขเหลือเกิน จงยิ้มรับกับความสุขของลูกเถิดนะคะ
ความรักที่บริสุทธิ์ เป็นความรักที่งดงาม สัมผัสได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกดีๆเหล่านั้นครับ
"บันทึกของลูกชาย"
เป็นบันทึกที่อ่านเเล้วรับรู้ถึงความรักที่แม่มีต่อลูก และ ลูกมีต่อคุณแม่ อบอุ่นมากเลยครับ
"ลูกบอกให้แม่ลองนึกว่าตัวเองได้ออกไปอยู่นอกโลก แล้วมองกลับเข้ามาบนโลกนี้ โลกนั้นเล็กนิดเดียว เท่านั้นเอง ความทุกข์ที่ว่าใหญ่โตก็พลันหายไป"
ขอเป็นกำลังใจให้กับคนที่อยู่ สร้างคุณค่าและความหมายให้กับชีวิต ในเวลาอันน้อยนิดนี้ ให้ดีที่สุด
ถึงแม้ว่าลูกจากไป เราก็ระลึกถึงลูกอยู่เสมอ เป็นความประทับและความทรงจำที่ดีค่ะ
อย่าเสียใจเลยค่ะ ขอให้เข้มแข็ง
เป็นกำลังใจให้ค่ะ
คนเราเกิดมาเพื่ออะไร ผมว่าคำถามคำนี้ตอบยาก แต่หากถามว่า คนเราเกิดมาเพื่อใคร ตอบง่าย ลองคิดดูนะครับ ผมว่าคุณศิริวรรณตอบได้ "เขาเกิดมาเพื่อใคร"
บทสุดท้ายของ "เพชรพระอุมา" คือ การจากกันของ ระพินทร์ ไพรวัลย์ กับ ม.ร.ว.ดาริน ชีวิตกับนวนิยายไม่แตกต่างกันมากนักหรอก
ขอชื่นชมในความเข้มแข็งของคุณศิริวรรณครับ
เป็นกำลังใจให้นะครับ
ขออนุญาติตอบข้อคนเราเกิดมาทำไมนะครับ ถ้าในพระพุทธศาสนาคนเราเกิดมาเพื่อชดใช้กรรมในสังสารวัฏที่เราสร้างภพ สร้างชาติครับ เรามีทุกข์มากันตั้งแต่เกิด ต้อง หายใจ ต้องกินดื่ม ขับถ่าย ต้องแย่งกันทำงาน ทุกข์ทั้งหมด ธรรมะทั้งหมดอยู่ที่ใจครับ ลองศึกษาที่ใจ ถ้าปล่อยวางทุกข์ ขันธ์5 ได้จริงๆตามหลักสติปัฏฐาน4 เมื่อนั้นก็มีโอกาสพ้นทุกข์ไม่ต้องเกิดอีกได้ครับ
อยากให้ลูกๆ คนอื่นๆ ได้มาอ่านบันทึกนี้จัง จะได้รับรู้ถึงความรู้สึกของคนเป็นแม่ และทำดีกับแม่ให้มากๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป ถือเป็นโอกาสอันดีมากค่ะที่ได้แวะเข้ามาอ่านบันทึกเรื่องนี้ ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ
ขอบคุณมากค่ะสำหรับกำลังใจจาก 7. ไม่แสดงตน และ ดอกหญ้า กาลเวลาได้ช่วยเยียวยาให้หายจากความเศร้าโศก และยังได้มอบความเข้มแข็งให้ ทำให้สามารถเผชิญกับความทุกข์ระลอกใหม่ๆ ได้ แม้ไม่ง่ายนักแต่ก็พอไหว แต่สิ่งที่น่ากลัว คือ ความชาเฉยต่อสถานการณ์ต่างๆ ก็เลยต้องฝึกให้มีเมตตามากขึ้น โชคดีที่ได้อยู่กับเด็กๆ ทำให้จิตใจอ่อนโยนขึ้น (ไม่ได้หมายความว่าเป็นคนดีเลิศประเสริฐศรีนะคะ ก็แค่ผู้ฝึกตนเท่านั้นเองค่ะ)
มีรูปมาฝากนะคะ
สวัสดีค่ะ หมอเจ๊ คนสวย แซ่เฮ ขอบคุณมากค่ะสำหรับคำแนะนำ ทุกวันนี้ก็พยายามฝึกฝนตนเองอยู่ค่ะ ไม่มีอะไรง่าย แต่ก็ไม่ยากจนเกินไป ส่วนการดูแลตนเองก็ใส่ใจมากขึ้นเพราะอายุเหลือน้อยลงแต่ยังรู้สึกอยากทำโน่นทำนี่อยู่อีก และที่สำคัญเราต้องดูแลตัวเอง ต้องอยู่ให้ได้
แม่ฝันถึงลูกอีกใช่ไหม ฝันว่าได้กอดลูกเมื่อคืนนี้ แต่ทำไม่มันลืมเลือนไปได้ วันนี้แม่ไปทำบุญแล้วนะลูก ขอให้ลูกได้รับส่วนบุญที่แม่ได้ทำด้วยนะจ๊ะ แม่เองก็ไม่รู้จะปรึกษาเรื่องบางเรื่องกับใคร ถ้ามีลูกอยู่ด้วย แม่คงไม่แย่ขนาดนี้ แต่เพียงได้พบลูกในฝัน ได้กอดลูกในความฝัน มันก็สุขเหลือหลายแล้วล่ะ เจ้าชายน้อยของแม่
ไปสวนลุมด้วยกัน ได้จริง ๆ นะคะ
ปกติเราพากันไปดูดนตรีในสวนค่ะ
จาก ไม่มีใครอยากจาก
เมื่อ รูู้ วันหนึ่งเราเองก็ไป
เป็นกำลังใจให้ทั้งตัวเองและทุกคน
เพราะอย่างไรก็ยังไม่สามารถ รู้ ค่ะ
สวัสดีค่ะคุณภูสุภา ขอบคุณมากค่ะ วันก่อนได้ไปมาแล้วค่ะ ช่วงนี้ไม่ทราบว่ามีอีกหรือไม่ แล้วก็ย้ายที่ทำงานไปไกลกรุงเทพฯ มากกว่าเดิมอีก ประมาณ ๘๐ กม. ไม่ค่อยจะมีโอกาสและเวลาที่จะไปชมดนตรี แต่ก็มีเวลาชมธรรมชาติ ดูนก ดูนา ดูน้ำ ดูปลา ฯลฯ เล่นกับเด็กๆ บ้าง ต้องบอกว่าดีมาก เว้นแต่มีบางเรื่องมากระทบทำให้หวั่นไหวไปบ้าง แต่ก็ยอมรับอยู่อย่างหนึ่งว่า มีความหวาดหวั่นในการที่จะมีเรื่องร้ายๆ เข้ามาในชีวิต เพราะมันมีบ่อยมาก พยายามแก้ไขด้วยการมองโลกในแง่ดี มองสิ่งที่ร้ายๆ ว่าเป็นสิ่งดี ไม่กล้าปรึกษาใคร เพราะกลัวว่าจะสร้างความรำคาญใจให้ ต้องขอขอบคุณเป็นที่สุดที่ใส่ใจในความรู้สึกที่ถ่ายทอดไว้ในที่นี้ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ
วันนี้แม่เอาเพลงมาฝากลูกนะจ๊ะ Pretend จ้ะ
http://www.youtube.com/watch?v=2FAW2MMI-AY
ขอบคุณค่ะคุณครู
ทุกวันนี้ศิริวรรณก็มีความสุขอยู่แค่นี้แหละค่ะ ว่างเมื่อไหร่ก็เข้าG2K
11 ปีแล้วทุกสิ่งเหมือนเดิม ไม่มีอะไรย้อนกลับมา อากาศร้อน เสียงเพลงจากงานเลี้ยงดังจนเหลือจะทน แม่ต้องขับรถกลับไปนอนที่คอนโด รอต้อนรับวันที่ 14 มีนาคม ที่จะมาถึงอีกครั้ง กลับไปนั่งดูรูปลูกเพียงลำพัง ไม่มีใครอีกแล้ว แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไร วันหนึ่งแม่ก็ต้องจากโลกนี้ไปเหมือนกัน ต่างกันที่ก่อนหรือหลัง ไม่ได้นึกว่าจะทำอะไร ได้แต่ปล่อยทุกอย่างไปตามสบาย มันก็สบายจริงๆ คิดถึงลูกพอประมาณ ไม่ถล่มทลายเหมือนก่อน ลูกอยู่ไกลเกินที่แม่จะไขว่คว้า แม้ตายแล้วเกิดใหม่ กี่ครั้ง เราจึงจะได้เจอกันอีก ไม่มีความหวังเลย ถึงเจอก็คงจำกันไม่ได้ นี่แหละชีวิตที่ยังเวียนว่าย หาฝั่งไม่เจอจริงๆ