สามจังหวัดชายแดนภาคใต้
หลายครั้ง หลายหนที่ตั้งตา ตั้งใจว่าจะไปจังหวัดยะลา และปัตตานีให้ได้
แต่จนแล้วจนรอด ก็ได้แค่เฉียดๆ ไปแบบผ่านๆ ที่ไม่อาจนับได้ว่า "ไป"
พอดีมีโอกาสเหมาะ เลยตั้งใจเต็มที่ (..อยากไปมานานแล้วนะนั่น)


วันนี้ ทั้งสองจังหวัด เงียบเหงา..อาจจะเพราะด้วยฝนที่ตกกันทั้งวี่ทั้งวัน
หรือ อาจจะเพราะสถานการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในพื้นที่ก็ตามที
หากแต่ ชีวิตที่พบเห็น ผู้คนที่พบเจอ..
ก็ยังมีรอยยิ้ม มีน้ำใจทักทายโอภาปราศัยกันเป็นอย่างดี

อาจจะมีภาพทหารหาญทั้งหลายเดินกันให้เต็มพื้นที่
แต่ก็มีภาพมิตรภาพเล็กๆ ที่ไม่อาจจะแบ่งกั้นได้ด้วย
ศาสนา ความเชื่อ วิถีชีวิต วัฒนธรรม

บ้านเรือนทรงเก่า ตึกอาคารโบราณแสนคลาสสิก
การอยู่ร่วมกัน ผสมกลมกลืน ไม่มีเขา มีแต่เรา
สังคมเล็กๆ สงบเงียบ เรียบง่าย และผู้คนที่เฝ้าหาสันติ
เรื่องจริงเล็กๆ ที่ไม่ค่อยมีใครรับรู้ 


และเพราะเรื่องจริง เรื่องที่ดีไม่ค่อยมีใครรู้ล่ะมั้ง
ทำให้วันนี้ ทั้งยะลา และปัตตานีเงียบหงอย
ร้านค้า ห้างร้านเย็นย่ำหน่อยก็พากันปิด เพราะไม่รู้จะขายใคร
รายได้หดหาย เศรษฐกิจไม่ดีถ้วนทั่ว 


ป๊ะ(พ่อ) ร้านอิสลามโภชนา ร้านอาหารอิสลามย่านตลาดเก่า จ.ยะลา
ขายมะตะบะ โรตี อาหารมุสลิมมากว่า 40-50 ปี 
ร้านเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยลูกหลาน เพื่อนฝูงที่เข้ามากิน
มากกว่าการค้าขาย แต่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต 
ร้านที่มีเรื่องราวของพ่อ แม่ที่ร่วมกันสร้างมา
ในวันฝนพร่ำเช่นนี้ ลูกค้าน้อยลง 
ของที่จะขายได้ ก็ขายไม่ได้ 
แต่ป๊ะ ยังมีรอยยิ้ม มีกำลังใจ และบอกว่า
จะสู้ต่อ .. ยังตั้งใจทำมะตะบะ โรตีทุกแผ่นอย่างมีความสุข
ยังรอวันที่บ้านแห่งนี้จะสงบสุข กลับมามีชีวิตชีวาอีกคร้ง


"วันนี้ เศรษฐกิจย่ำแย่กันหมด คนน้อยลง คนขับรถสามล้อ
วันๆ แทบไม่มีรายได้ อย่างน้อยต้องหาให้ได้สัก 30 บาท 
เพื่อพอจะซื้อข้าว ซื้อของ แต่แค่ 30 ยังหายากเลย
ไหนจะต้องเติมน้ำมัน กระป๋องหนึ่งก็เกือบ 90 
แล้วจะต้องลูกค้ากี่คน ถึงจะพอค่าน้ำมัน ค่าข้าว ..."
เรื่องหลายเรื่อง ที่เล่าผ่านดวงตาที่น้ำตาคลอๆ 


...ในฐานะผู้มาเยี่ยมเยือน สิ่งที่ช่วยกันได้ คงหนีไม่พ้น
การเชื่อมั่นในกันและกัน 
ส่งแรงใจ ส่งความเป็นห่วงเป็นใยให้แก่กัน
ได้แต่หวัง ..อยากให้บ้านนี้ เมืองนี้อยู่กันอย่างสงบ


หากวันนี้ ยะลา - ปัตตานี ยังอยู่ในเงาฝน
ก็ได้แต่ขอให้ เงาฝนนั้นๆ พัดผ่านไป...
สาธุ!!!