เมื่อพิมล มองจันทร์ต้องจากบ้าน

 

 

                                มาตรแม้นนิรจาก

                                    ก็พลัดพรากจำลาไกล

                                    โหยหาอะไรใน

                                    จิตตะว่างที่เปล่าเปรียว

                                                จำเนียรกาลเวลา

                                    พัดผ่านพาทุกอย่างเชียว

                                    คมเหงาดุจคมเคียว

                                    จะเกี่ยวเกาะกวัดใจ

                                                ป่านนี้พ่อและแม่

                                    ผู้เฒ่าแก่อยู่อย่างไร

                                    เพื่อให้บำเทิงใน

                                    ฤทัยท่านจะทำดี