จากเมื่อวานที่เราทิ้งทวนกัน โดยการน้อมนำกันฟังเรื่องเล่าจากหน้างานแลกเปลี่ยนสู่กันฟัง... กว่าจะได้เนื้อๆออกมาว่า "งาน" ที่ว่าเราทำประจำนั้นคือ อะไร...อันเป็นการรับรู้จากใจภายในได้นั้น เราต้องใช้กระบวนการกันนานกว่าจะเข้าสู่ความลื่นไหล... "กลุ่ม สอ.นางาม ซึ่งมีพี่ณี พี่ศร และหมอวี" ได้แต่บอกว่างานเยอะ งานหนัก ภาระงานมาก แต่พอให้แจกแจงเล่าให้ฟังกลับนำมาพรรณาให้เห็นภาพได้ยากมาก... ข้าพเจ้าก็เลยถามไปว่า "เล่าอะไรก็ได้ในชีวิตการทำงาน เล่าแล้วให้คนฟังมองเห็นภาพงานที่กองอยู่ตรงหน้าของพี่ๆ สามคนได้ อืม...ช่างเป็นงานที่มีภาระเยอะมากจริงๆ "...เท่านั้นแหละกระบวนน้อมนำมองหน้างานจึงพอได้พอไปพอไหว...ได้ประเด็นเนื้อความเรื่องเล่าออกมา

อีกกลุ่มหนึ่งที่ได้เรียนรู้ นั่นก็คือ กลุ่มคนหน้างานพื้นที่ สอ. ที่รวมกลุ่มศึกษาพัฒนาหารูปแบบการกระตุ้นให้ประชาชนสนใจในการตรวจมะเร็งปากมดลูกมากขึ้น...  ในกลุ่มนี้ข้าพเจ้าได้เรียนรู้เรื่องการค้นเข้าไปและมองหาสาเหตุอย่างลึกซึ้ง... จากการฝึกการตั้งคำถามที่นำไปสู่การแลกเปลี่ยนเรียนรู้... ทำให้หมอนพ ได้แนวทางไปสู่การหาที่มาที่ไปของโจทย์วิจัย... ในเรื่องการทำงานทางด้านระบาดวิทยา "ไข้เลือดออก" ได้อีกหนึ่งประเด็น...

จากการน้อมนำมองหน้างานเมื่อวานนี้...

สู่การเรียนรู้เพิ่มในวันนี้... ที่ว่า "มองหน้างาน...และค้นหาโอกาสการพัฒนางาน..จากนั้นวิเคราะห์หาสาเหตุที่แท้จริงดูว่า...มีประเด็นอะไรที่ก่อให้เกิดปัญหา (ที่นำไปสู่การพัฒนา) นั้น..จากนั้นลองวางแผนกระบวนการแก้ไข ตามสาเหตุแห่งปัญหานั้น... ที่สุดแล้วจากกระบวนการแก้ไขไปสู่การพัฒนานี้เราปรารถนาอยากให้เกิดอะไรเกิดขึ้นในหน้างานของเรา"...

กลุ่มค่อนข้างทำได้ดี... 

  • กลุ่ม ER มองไปปะเด็นการพัฒนาระบบส่งต่อ
  • กลุ่มหอผู้ป่วยใน ... พบว่าต้องพัฒนาระบบการดูแลผู้ป่วยไตวายเรื้อรัง ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นและในการทำงานไม่มีรูปแบบที่เหมาะสมตามบริบทของพื้นที่ 
  • กลุ่มพี่พร ... จากรายงานวิจัยเบื้องต้นในการสำรวจพฤติกรรมสุขภาพ ไปสู่การพัฒนารูปแบบที่ส่งเสริมให้บุคลากรเข้าสู่กระบวนการปรับเปลี่ยนสุขภาพได้

และอีกหลายเรื่องที่ได้จากการแลกเปลี่ยนเรียนรู้... ประเด็นที่เราได้คุยกันกับทางทีมผู้จัดนั่นก็คือ การผลักดันอย่างไรให้เกิดการพัฒนางานประจำด้วยการทำวิจัย อย่างแท้จริง ... ซึ่งทางเสลภูมิเคยได้รับบทเรียนจัด class การเรียนรู้ที่ใช้งบประมาณไปอย่างมากมาย แต่การทำวิจัยกลับล้มพับไป ... ทำให้ทุกคนขยาดต่อการทำวิจัย

ซึ่งข้าพเจ้ามองว่า ประเด็นนี้ในหลายๆ พื้นที่ต่างเคยเผชิญชะตากรรมคล้ายๆ กัน...

R2R เป็นทางออกทางหนึ่ง ... เป้าหมายไม่ได้สร้างนักวิจัย เป้าหมายเพื่อพัฒนางาน และพัฒนาคนให้เกิดและมีกระบวนการภายในที่มีการคิดที่เป็นระบบระเบียบเป็นขั้นเป็นตอน เป็นกระบวนการทางวิทยาศาสตร์...

 

ประเด็นที่ข้าพเจ้าได้เกิดการเรียนรู้วันนี้...

ขณะที่ได้นั่งฟัง...คนหน้างานต่างผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนมาเล่าเรื่อง (เค้าโครงผ่านเรื่องเล่า) นั้น...ทำให้ข้าพเจ้าเกิดประเด็นต่อยอดมากมาย และรู้สึกสนุกในการที่จะเกิดกระบวนการเปลี่ยนแปลงหากว่า "ผลการวิจัยออกมาเป็นข้อมูลเชิงประจักษ์" ... จะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงพัฒนาในหลายเรื่องในหน้างาน...

ก็เลยพูดแซว...นักวิจัย R2R ไปว่า "สงสัยมีแต่กะปุ๋มที่ฮึกเหิม...ไม่รู้ว่านักวิจัย R2R ฮึกเหิมไปด้วยหรือเปล่า"...

แต่อย่างน้อยบรรยากาศแห่งการเรียนรู้...

ความบอกเล่าจากหลายๆ ท่านที่เราได้ถอดบทเรียน...ร่วมกันหลังจากกันในวันนี้ มีเสียงบอกกล่าวให้ได้รับทราบว่า

"อย่างน้อยไม่เครียด คิดว่าจะเครียด แต่กลับไม่เครียด"... 

"พอมองเห็นหนทางว่า..น่าจะพอทำวิจัยได้"...

"บรรยากาศการเรียนรู้ดี ..ทำเรื่องยากให้เป็นเรื่องง่าย"...

"ดีใจที่ได้ฝึกมองสาเหตุได้อย่างลึกซึ้งขึ้น"...

นี่เป็นเพียงตัวแทนบอกเล่าความรู้สึก และสิ่งที่ได้เรียนรู้... และวันนี้เราได้มีสิ่งดีดีที่ได้ทำร่วมกัน นั่นก็คือ เป็นวันคล้ายวันเกิดน้องเบนซ์... พี่หน่อยนำขนมเค้กมาให้เป็นของขวัญและพี่ๆ ทุกคนร่วมร้องเพลงและอวยพร..เป็นบรรยากาศที่ดีและรู้สึกประทับใจ

โดยส่วนตัวจะประทับใจทุกครั้งเมื่อได้ร่วมกระบวนการและได้เรียนรู้ความงดงามจากกระบวนการต่างๆ ที่ตนเองเข้าไปร่วมคลุกวงด้วย...

ร่วมเล่าร่วมฟัง

 

---------------------------