วันนี้เดินทางอีกครั้งเพื่อไปทำกระบวนการ R2R ให้กับ CuP โรงพยาบาลเสลภูมิ-ทุ่งเขาหลวง จังหวัดร้อยเอ็ด ... ได้ค้นหาไฟล์ไปพบกับไฟล์ที่ทำไว้ มีเรื่องราวของน้องตุ๊ก - เปี่ยมจิตต์ โรงพยาบาลยโสธรที่บอกเล่าเรื่องราวและถอดหัวใจคนหน้างานให้ฟังถึงการพัฒนางานประจำอย่างไม่หยุดนิ่ง
ตุ๊ก - ทำให้ข้าพเจ้าได้น้อมนำกลับมาทบทวนในตนเองอีกครั้งสำหรับเช้าวันนี้
เราไม่สามารถแยกส่วนระหว่าง "บ้าน" - "ที่ทำงาน" ... และ "ตน" ออกจากกันได้โดยเด็ดขาด เพราะทุกอย่างต่างล้วนเชื่อมโยงและสัมพันธ์กันและกัน ขณะที่ทุกคนต่างๆ ต้องเดินทางไปถึงที่หมายเช่นเดียวกันของการเกิดและดำรงชีวิต จนสลายไปจากการดำรง ทุกคนยังต้องอิงอาศัยการดำรงอยู่ด้วยการงาน หรือแม้แต่การหายใจนี้... ก็ยังถือว่าเป็นภาระงานที่เราทุกคนพึงตั้งใจกระทำ
ในการงานเพื่อการดำรงชีพเองก็เช่นกัน
หลายๆ คนอยากเปลี่ยนงาน อยากโยกย้าย เพราะคาดการณ์ว่า นั่นน่ะจะทำให้ชีวิตเราดีขึ้น ความดีขึ้นนั้นเป็นเพียงปัจจัยภายนอก ซึ่งจะดูดให้เราเคลื่อนไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด การวิ่งไปตามปัจจัยภายนอกนั้นแท้ที่จริงแล้ว เรากำลังนำพาปัจจัยภายใน ซึ่งก็คือ จิตใจเรานี้หาที่พักแห่งสภาวะที่สงบ "เย็นใจ" ต่างหาก
ดังนั้นการจมจ่ออยู่กับการงานที่ต้องเผชิญในปัจจุบัน... ก็คือ ปัจจุบัน ความพยายามวิ่งออกจากสิ่งที่เป็นอยู่นี้แสดงถึงการที่ว่าเราไม่ได้จดจ่ออยู่กับความเป็นปัจุบัน เราจึงมักรู้สึกทุรนทุรายในตนเองเสมอ ต่อความพยายามที่จะนำพาตนเองวิ่งออกไปจากปัจจุบันที่เป็นอยู่
แล้วทำไมเราไม่น้อมใจลงเบาเบา และดำรงอยู่กับปัจจุบันที่เป็นภาระงานอันที่เรารู้สึกว่าหนักหนาเหลือเกิน ... ปรับเปลี่ยนให้สภาวะแห่งความหนักหนานั้นเป็นโอกาสในการฝึกฝนตนเอง... ให้อยู่กับภาระงานที่หนัก แล้วความที่ว่าหนักนั้น...ก็จะค่อยแปรเปลี่ยนเป็นพลังบางอย่างที่เปี่ยมด้วยคุณค่า ดั่งเช่น ประโยคที่น้องตุ๊กเคยบอกกล่าวต่อข้าพเจ้าในวันหนึ่งจากการสนทนาร่วมกัน...
