ในช่วงชีวิตหนึ่ง ๆ ครั้นเมื่อถึงวันสำคัญต่างคนต่างก็นำ “ของขวัญ” มาให้...

ของขวัญ ของรางวัล หรือของกำนัล ในช่วงเวลา ในคราพิเศษ เป็นสิ่งที่สร้างความสุขทั้งกับผู้ให้โดยเฉพาะอย่างยิ่ง “ผู้รับ”

ผู้ให้ก็มีความสุขและตื่นเต้นว่าผู้รับเมื่อเปิดกล่องของขวัญออกมานั้น จะถูกใจ จะพอใจ จะเกิดรอยยิ้มอันละมุนละไมกับของขวัญที่เราได้ให้หรือไม่หนอ


ผู้รับก็ยิ่งดูจะมีความสุข ตื่นเต้น ตื่นตา ตื่นใจ และลุ้นว่าสิ่งของที่ซ่อนเร้นอยู่ในกล่องใบนั้นคืออะไรจึงตั้งตา

แต่ทำไมหนอของขวัญกล่องนี้จึงมีผู้ให้แต่ไร้ผู้รับ...?


ของขวัญกล่องใหญ่ กล่องสุดท้ายในชีวิต ที่ครอบครัวและบุคคลรอบข้างห่อมาให้และทิ้งเอาไว้ข้าง ๆ บ้านหลังสุดท้าย
ของขวัญที่ไม่มีใครต้องการ ผู้รับก็ไม่ต้องการ ผู้ให้ก็ไม่ต้องการ เมื่อเลิกงานต่าง ๆ ฝ่ายต่างก็แยกย้ายกลับไปของตนไป

ผู้ให้กลับบ้านเก่า ผู้รับนั้นเล่าไปบ้านใหม่
บ้านที่ไม่มีความจำเป็น ความต้องการของขวัญชิ้นใด ๆ ในโลกนี้ไปประดับประดา
บ้านใหม่ที่เอาไปได้แต่กุศล ผลบุญ และแรงกรรม ซึ่งจะน้อมนำติดตามตัวเขาในทุกกาล

ของขวัญบนโลกย่อมคู่ควรกับมนุษย์ซึ่งมีกายและใจอยู่บนโลก
แต่คนที่ต้องเดินทางไปเสียจากโลก ไม่มีของขวัญใด ๆ ที่ล้ำค่าเท่าเวรและกรรม

เวรและกรรมนี้ไม่มีใครที่จะมอบให้ซึ่งกันและกันได้
ผู้ให้ย่อมเป็นผู้รับ...

การให้นี้เป็นสิ่งที่ประเสริฐ
ให้บุญ สร้างกุศลกับตัวของตัวเองให้มากไว้เถิด
ชีวิตนี้จะประเสริฐ พริ้งเพลิดด้วย “ของขวัญ” อันล้ำค่า เมื่อครา “ตาย...”