" สองขาถีบ สองเท้าปั่น "

ผ่านมาได้เดือนหนึ่งแล้ว กับการเดินทางไปไหน ไหนด้วยจักรยาน พบกับคำถามหลากหลายทั้งคำถามจากตัวเอง และจากผู้อื่น  เช่น  " ไม่เหนื่อยเหรอ?...ไม่ร้อนเหรอ?..ไมไม่ใช้มอเตอร์ไซค์?...ขี่ออกกำลังเหรอ? " คำถามทั้งหมดไม่มีคำถามไหนสำคัญเท่ากับ  คำถามที่ถามตัวเองว่า  "เหนื่อยเหรอเปล่า?..ทำไมใช้จักรยานทำไมไม่ใช้มอเตอร์ไซค์ว่ะ? "

การเลือกใช้จักรยานเป็นพาหนะ  มีเงื่อนไขคือ  ไม่ด่วน ไม่รีบ  ใครให้ไปทำธุระให้ต้องรู้ว่า "ไปด้วยจักรยานน่ะ "  ฉะนั้น ถ้าไปซื้อของจะซื้อได้ไม่เยอะ  เพราะมีตะกร้าใส่ 2 ใบ แบกน้ำหนักมากไม่ได้

สภาพแวดล้อม ภูมิอากาศ  มีผลกับการปั่นจักรยานมาก  ช่วงอากาศหนาวที่ผ่านมา  ปั่นอย่างสบาย  ไปไหนๆ ก็น่าไป  ไปได้ตลอดเวลา   แต่...ช่วงนี้อากาศร้อนจัด  ร้อนอบอ้าวมาก  การใช้จักรยานไปไหนแต่ละทีต้องมีอุปกรณ์เสริมคือ  หมวกกันแดด, ขวดน้ำเย็นๆใส่น้ำแข็ง,  หูฟังเพลง MP3   และจะเหนื่อยง่ายมาก  เหนื่อยเร็ว  นี่ยังไม่รู้เลยว่าหน้าฝนจะเป็นยังไง???

ช่วงนี้แค่ปั่นจักรยานตอนเช้าไปตลาด  ตอนเย็นๆ ไม่มีแดดค่อยออกไปอีกที  แต่กลางวันเนี่ย   ไม่ไหว ไม่ไหวเลย  ขนาดแค่นั่งๆ นอนๆ ยังใช้พัดลมตลอด  ร้อนมากๆ ร้อนจริงๆ  :)  ค่าไฟฟ้าพุ่งกระฉูดเลย  ขนาดยังไม่เปิดแอร์

กับคำำถามที่ถามตัวเอง ได้คำตอบว่า " เหนื่อยน่ะ  การปั่นจักรยานเนี่ยะ "  และตอนแดดจัดๆ  ก็ยิ่ง "โครตร้อนเลย  เมื่อไหร่จะถึงซะทีว่ะ "  ในความคิดมีคำถาม/คำตอบเหล่านี้  แต่สองขาก็ปั่นสองเท้าก็ถีบ ไปเรื่อยๆ จนถึงที่หมาย  และสุดท้ายก็ยังเลือกที่จะใช้จักรยานอยู่นั่นแหละ :) เ สน่ห์ของการเ ดินทางด้วยจักรยานมันอธิบายยาก  แต่ตอนนี้หลงใหลการใช้จักรยานมาก  กำลังมีความฝัน ว่า "จะปั่นจักรยานทางไกลซัก 40 กิโล ไปกลับก็คง 80 กิโลเมตร (ปั่นขึ้นเขาพระวิหาร)...ฝันนี้จะทำได้มั้ยน๊า??? 

และความคิดในตอนนี้กับเพื่อนร่วมถนนไม่ว่าจะเป็นรถยนต์ มอเตอร์ไซค์  คือ...เค๊ารีบไปไหนกันน๊อ  ทำไมต้องเร่งรีบกันขนาดนี้น่ะ  ใจเย็นๆ  มองวิวข้างทาง  ยิ้มให้กันบ้างก็น่าจะดีน่ะ   ที่สำคัญคือ...การให้ทางแ่่ก่กันและกัน โดยเฉพาะรถที่จะออกจากซอยขึ้นถนนใหญ่  และรถที่จะเลี้ยวจะยูเทิรน์  เหมือนๆ ว่า...แม้แต่น้ำจิตน้ำใจของคนบนท้องถนนมันก็กำลังจะหมดไปทุกทีแล้ว....so sad :(