...เตือนสติ...อย่าหลงให้ความสำคัญตัวเองมากเกินไป

           อัตตาหรือตัวกูของกู นั้นสามารถเกิดขึ้นได้กับมนุษย์ทุกคน ท่านพุทธทาสกล่าวว่าการที่มี”ตัวกูของกู”นั้นทำให้เกิดความทุกข์ ซึ่งถ้าเราไม่รู้เท่าทันอัตตาของตัวเองก็จะหลงไปอยู่ในทะเลทุกข์ทันที

          นิทานก่อนนอน เรื่องอึ่งอ่างกับวัวนั้นสามารถนำมาเป็นบทเรียนในเรื่องอัตตาได้เป็นอย่างดี เรื่องมีอยู่ว่า กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ.ริมบึงแห่งหนึ่ง มีวัวตัวหนึ่งกำลังเล็มหญ้ากินอยู่บริเวณนั้น ปรากฏว่าการเดินไปมาของวัวทำให้เหยียบลูกอึ่งอ่างที่อยู่บริเวณนั้นตายเป็นจำนวนมากโดยไม่ได้ตั้งใจ ลูกอึ่งอ่างที่เหลือก็พากันวิ่งหนีตายอลหม่าน ตัวหนึ่งวิ่งไปบอกแม่ที่อยู่ไม่ไกลนัก แม่..ๆๆๆ..มีตัวอะไรก็ไม่รู้ตัวใหญ่มาก...เหยียบพวกเราตายไปหลายตัวที่ริมบึงโน่น... แม่ก็ถามว่า ตัวใหญ่ขนาดนี้ได้ไหม?ลูก พร้อมกับพองตัวให้ใหญ่ขึ้น ลูกก็บอกใหญ่กว่านี้อีกแม่.. ถามกี่ครั้งก็...ยังใหญ่ไม่เท่า...จนสุดท้ายแม่อึ่งอ่างก็เบ่งพองตัวจนท้องแตกตาย.. นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า การจะทำอะไรก็ให้รู้จักประมาณตน

          การทำงานในปัจจุบันนี้เช่นกัน มีคนจำนวนไม่น้อยที่มีความคิดว่าตัวเองใหญ่โตมากในที่ทำงาน ใครๆก็ต้องยกย่องและยอมจำนน ใครๆก็สู้ตัวเองไม่ได้ หรือใครแตะไม่ได้ อย่ามาวิพากษ์วิจารณ์ฉัน มุ่งเน้นในตัวตน ยึดมั่นถือมั่นมากเกินไป จนเมื่อตำแหน่งใหญ่โตหมดวาระ โลกธรรมผลัดกันชม ก็ทำให้คนอื่นมองอัตตาของเขาลดลง แต่ตัวเขาก็พยายามพองตัวเช่นอึ่งอ่างที่อยากให้ตัวโตเท่ากับวัว เมื่อไม่เป็นอย่างที่คิด สุดท้ายมีแต่ทุกข์ที่ถาโถม การไม่อยู่ในโลกของความจริงที่ว่า...ไม่มีอะไรที่จีรังยั่งยืน...

                                ........เมื่อไม่ยึดมั่นอัตตาเป็นสรณะ...พุทธรรมก็จะโผล่ขึ้นมาในใจ......

          เมื่อหันมามองตน...เตือนสติ...ไม่หลงไหลให้ความสำคัญตนเองมากเกินไป รู้จักประมาณตนก็จะมีแต่ความสุขใจ ไม่ทุกข์ร้อนต่อโลกธรรม สุข ทุกข์ ลาภ ยศ สรรเสริญ นินทา เมื่อใดก็ตามเมื่อมีเรื่องมากระทบที่เกี่ยวกับตัวตนของเรา ก็จะพยายามนึกถึงเรื่องอึ่งอ่างที่พองตัวอวดคนอื่น จะได้เตือนสติไม่ลืมตนเหมือนอึ่งอ่าง ที่จะร้องออกมาว่า...ตัวกู...ของกู...ๆ...ๆ....

         

                        

                                    ........  ความเบิกบานของจิตใจ...คล้ายดอกบัวบาน........