กลั่นมาจาก "ความหวังดีและเมตตา" เป็นที่ตั้ง

  ดอกไม้ให้คุณ


        การเขียนบันทึกของผู้เขียน  ส่วนใหญ่จะออกมา  ในรูปแบบของกาพย์กลอน
เหตุผลหนึ่งก็คือ การเขียนในรูปร้อยแก้ว ความเรียงนั้น  ยากยิ่งที่จะสรรหาถ้อยคำ
สำนวน สละสลวย ลื่นไหล ไปด้วยคารม คมคำ มีเสน่ห์ ชวนอ่าน ชวนติดตามได้
ต้องแฝงด้วยศิลปะด้านภาษา  ไม่น้อยทีเดียว..นี่คือ"ข้อจำกัด"

          ส่วนการเขียนในรูปกาพย์กลอนของผู้เขียนนั้น"นักกลอนตัวเสียงจริง"ย่อมมองเห็นว่าอาจยังด้อยด้านอรรถรสเชิง"โวหารกวี" ซึ่งตัวเองก็ระลึกรู้อยู่เสมอ..ออกตัว...อิอิ  พูดภาษาง่าย ๆ ว่าสำนวนกลอนออกจะทื่อ ๆ ธรรมดาไม่ต้องคิดมาก  และบ่อยครั้งที่เป็นแบบ"กลอนพาไป"แต่สุขใจทุกครั้งที่ได้สื่อ ได้เขียนระบายออกมาสู่สาธารณะ  แม้บางครั้งอาจจะร้อนแรง...แต่แฝงด้วย "เมตตา"
..ว่าเข้านั่น

          ในส่วนลึก..รู้สึกว่า ด้านการเมือง สังคม ค่านิยมและวัฒนธรรมของไทย  ดำเนินไปในทางที่ไม่ถูกต้อง ไม่ชอบธรรม
นับวันจะ"ฟอนแฟะ"เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ ..บางคนอาจบอกว่า..เกินไปหรือเปล่า ก็สุดแท้แต่มุมมอง..แหะ ๆ

          อย่างไรก็ตาม  ขอย้ำบอก"ความในใจ"ว่า  ทุกบันทึก ทุกบทกลอน ที่ฝากไว้ใน G2K กลั่นมาจาก"ความหวังดีและเมตตา" เป็นที่ตั้ง  และขออภัยสำหรับท่านที่ไม่เห็นด้วย ครับผม

................................................................................................