รัฐนาวาของผู้บริหาร ตั้งแต่ผมเข้ามาอยู่ ณ มหาวิทยาลัยท้องถิ่นแห่งนี้ มีวาระการบริหารงาน 4 ปี ตั้งแต่ปี พ.ศ.2547 - 2551 เป็นเรื่องน่าแปลกใจมากที่ผู้บริหารเกือบทุกชุดไม่ว่าจะเป็นระดับมหาวิทยาลัย หรือ ระดับคณะ เวลาประชุมบุคลากร ประชุมย่อยต่าง ๆ แทบไม่มี "การบันทึกการประชุม" ให้เห็นเลย

ผมใช้ชีวิตการทำงานในมหาวิทยาลัยมาหลายแห่งไม่เคยมีที่ไหนที่ไม่ให้ความสำคัญกับ "บันทึกการประชุม" แม้แต่ที่เดียว ยกเว้น มหาวิทยาท้องถิ่น นี่แหละที่ประหลาดกว่าเพื่อน

ในวาระการบริหารของผู้บริหารชุดปัจจุบันนี้ จะจัดให้มีการประชุมบุคลากรทุกระดับในต้นภาคเรียน ๆ ละ 1 ครั้ง (ซึ่งถือว่า น้อยมาก) บุคลากรไม่ต่ำกว่า 500 คน มีทั้งสายวิชาการและสายปฏิบัติการ อีกทั้งหลายสถานะ เช่น ข้าราชการ ลูกจ้างประจำ ลูกจ้างชั่วคราว พนักงานราชการ พนักงานมหาวิทยาลัยทั้งสองสาย

4 ปีที่ผ่านมา ... อธิการบดีขึ้นมาเป็นผู้บรรยายเรื่องราวต่าง ๆ แล้วก็จะมีบุคลากรที่สงสัยได้ลุกขึ้นมาถามไถ่ หลายครั้งเป็นเรื่องที่น่าสนใจอย่างมากที่สามารถนำไปใช้ประกอบการบริหารงานและพัฒนาของมหาวิทยาลัยได้ แต่ก็ไม่เคยมี "การบันทึกการประชุม" มีแต่การนำ PowerPoint ขึ้นเว็บไซต์งานเลขาฯ ให้บุคลากรเข้าไปอ่านเท่านั้น ... แปลกเหลือเกิน

หากเป็นการประชุมระดับคณะ (คณะผลิตครู) ก็เหมือนมหาวิทยาลัยเปี๊ยบ คือ ประชุมบุคลากรทั้งคณะในต้นภาคเรียน ๆ ละ 1 ครั้ง (ผมไม่แน่ใจว่า งานของคณะจะขับเคลื่อนด้วยผู้บริหารไม่กี่คนได้อย่างไร) แถมยังไม่เคยมี "การบันทึกการประชุม" เช่นกัน ... บริหารงานเหมือนกันเปี๊ยบอีกล่ะ

ผมเองก็พยายามคิดวิเคราะห์ถึง "วัฒนธรรมองค์กร" ประหลาด ๆ ดังกล่าว

 

ประโยชน์ของ "การบันทึกการประชุม" ทุก ๆ ครั้ง ทุก ๆ คณะกรรมการ

  • เป็นร่องรอยการประชุม การระดมความคิดเห็น
  • เข้าสู่หลักการประกันคุณภาพ
  • เป็นสัญญาประชาคมที่ผู้บริหารรับปาก หรือ พูดสิ่งใดไปแล้ว ย่อมต้องดำเนินการตามนั้น
  • ทำให้การขับเคลื่อนองค์กรเป็นลักษณะการทำงานอย่างมีส่วนร่วม
  • ฯลฯ

หากไม่มี "การบันทึกการประชุม" ล่ะ

  • ขาดการทำงานอย่างมีส่วนร่วม ...
  • ขาดร่องรอยของการประชุมงาน
  • ไม่เข้ากรอบการประกันคุณภาพทางการศึกษาแน่นอน
  • ฯลฯ

 

เท่าที่ผมลองคิดต่อว่า เหตุใดผู้บริหารจึงไม่ให้ความใส่ใจและความสำคัญใน "การบันทึกการประชุม" ?

  • ผู้บริหารไม่มีความจริงใจต่อประชาคม ... คือ ไม่ต้องการให้ "บันทึกการประชุม" เป็นหลักฐานชี้การไม่กระทำตามในสิ่งที่รับปาก หรือ พูดไว้กับประชาคม เวลาประชุม เพราะมีหลายครั้งที่พูดแบบเลื่อนลอย หรือ ป้อนคำหวานในเรื่องของสวัสดิการที่เพิ่มขึ้น เงินเดือนที่เพิ่มขึ้น แต่พอเวลาผ่านไป ก็ไม่ได้ดำเนินการใด ๆ จนกระทั่ง ถึงเวลาต้องหยั่งเสียงเลือกผู้บริหารชุดใหม่
  • ผู้บริหารไม่ต้องการใช้บันทึกการประชุมมาบีบการทำงานของตัวเอง
  • ผู้บริหารไม่สนใจการทำงานอย่างมีส่วนร่วมของประชาคม
  • ผู้บริหารไม่ต้องการความคิดเห็นจากประชาคม ... เพราะคิดว่า ตนเองนำพาองค์กรไปได้โดยไม่จำเป็นต้องฟังใคร
  • ผู้บริหารไม่ต้องการให้ประชาคมเข้ามาตรวจสอบและประเมินการทำงานของตนเอง
  • ฯลฯ


ถึงแม้ว่า "การบันทึกการประชุม" จะดูเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ขี้ปะติ๋วของผู้บริหาร ... หากแต่เป็นจุดเริ่มต้นและเครื่องมือสำคัญที่ทำให้ประชาคมได้มีส่วนร่วมกับการพัฒนามหาวิทยาลัยเพียง "ความคิดเห็นอย่างมีส่วนร่วม" เท่านั้นก็ตาม

แต่ด้วยความกลัวของผู้บริหารเอง ทำให้ประชาคมมองว่า ผู้บริหารกำลังมุบมิบ ๆ ทำอะไรกันอยู่ก็ไม่รู้ เกิดความหวาดระแวงซึ่งกันและกัน ทำให้องค์กรสั่นสะเทือน ไม่ต่างจากการมีสีเสื้อคนละสีเท่าไหร่นัก

ถึงเรื่องจะเล็ก ๆ แต่ไม่อาจมองข้ามได้ ครับ

มีความคิดเห็นใด ๆ หรือไม่ครับ

บุญรักษา คนดีครับ :)