
วันแรกที่เข้ามาทำงาน เพื่อนใหม่ทุกคนพากันอมยิ้ม
คนอะไรวะ ชื่อ ทิ้งเวร
ผมก็ย้อนไปว่า อ้าว แล้วจะให้ชื่ออุ้มเวรรึไงครับ
ชื่ออย่างนี้ ถ้าไปสมัครงาน รปภ.คงไม่มีใครกล้ารับ
รู้ครับ อีกหน่อยจะไปทำงานมูลนิธิวัดแล้ว ผมชอบ
ก็ไอ้ชื่อนี้ของผมแหละ ใครๆก็อยากทิ้งเวร จึงให้ผมเป็นศิราณี ช่วยตอบปัญหาเพื่อนเสมอ
วันนี้ก็เหมือนกัน บุญเทียมเดินเข้ามา หน้าหยิกงอ ผมเผ้ายุ่งเหยิง
เฮ้ย.....เวร.....บุญเทียมว่า
ไม่ใช่ ทิ้งเวร ผมตอบ
เออ ทิ้งเวร เดือนนี้ ผมเป็นอะไรไม่รู้ ยุ่งทั้งเดือน เดี๊ยวนั้นเดี๊ยวนี่ แทบจะไม่ได้หายใจ
อ้อ ตายแล้วรึ ผมถาม
ยังโว๊ย ยังอยู่ ช่วยหน่อยสิ
ชื่อบุญเทียม บุญแปลว่า มีบุญมาแล้ว แต่บุญเทียมคงเป็นบุญปลอมมั๊ง ถึงเหนื่อย ผมอมยิ้มกระเซ้าเหย้าแหย่เพื่อน
แต่เห็นหน้างอหงิก จึงเลิกเหย้า
อย่างนี้เขาเรียกกรรมเล็กกรรมน้อย คอยเบียดเบียน แต่อาจว่านายจัดเวลาไม่เป็น บริหารเวลาไม่เป็นด้วยรึเปล่า
แต่กรรมเล็กกรรมน้อยเปลี่ยนเป็นบุญเล็กบุญน้อยดีกว่า ผมว่า
ทำไงวะ บุญเล็กบุญน้อย
บุญก็คือ ทำให้ผู้อื่น สบายใจ เราก็สบายใจด้วย เช่น จอดรถให้คนข้ามถนน ให้ทิปเด็กปั๊มน้ำมันเล็กๆน้อยๆ ใส่กระปุกหัวเตียงวันละ 5 บาท แล้วสิ้นเดือนก็ไปบริจาคให้เด็กยากจน หรือไม่ก็ยืมเทปธรรมะจากห้องสมุด ไปให้แม่ยายฟัง อย่าโกรธใคร ให้อภัยคนอื่น
เวลาไปทำงานให้เพื่อนหรือ ใครที่ให้ช่วยเหลือไหว้วาน อย่าคิดว่า ยุ่งจัง เป็นภาระ คิดใหม่ ว่าเราทำบุญ เพราะเขาทำไม่ได้ ยินดีที่จะทำ
หรือแม้แต่ทานกาแฟ แล้วช่วยแม่บ้านเก็บถ้วยกาแฟ ที่เราดื่มเสร็จ เราก็ได้บุญแล้ว เจอใครยิ้มให้ นี่ก็บุญ
ผมได้คุณระบายความกลัดกลุ้ม นี่ ผมก็ได้บุญ
บุญเทียม ได้ได้พยักหน้ารับฟัง เหมือนแมวนางกวักยังไงยังงั้น
แต่บุญต้องทำด้วยเจตนาดี มีเมตตา เช่น ซองผ้าป่ามา เรามีแค่ 1o บาท แต่เราอยากทำบุญ เราใส่ไปสิบบาท เราก็ได้บุญเท่าร้อยบาทเหมือนกัน เพราะเจตนาเราตั้งใจ อย่าทำบุญ หวังหน้าตา ทำให้คนอื่นเดือดร้อน และตัวเองเดือดร้อน เราจะไม่ได้บุญ
เราต้องทำด้วยเจตนาดี มีเมตตาจิต มองโลกด้วยความเมตตา อย่าหงุดหงิด ขี้โมโห หรือด้วยความรำคาญ
ก็เหมือนนายขับรถ จะเลี้ยวซ้าย หรือ เลี้ยวขวา เอาบุญหรือเอาบาป ก็อยู่ที่ความคิด คิดบุญก็เป็นบุญ คิดบาปก็เป็นบาป
หวังว่า นายคงเข้าใจนะ ไปหล่ะ ผมทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แล้วเดินจากมา
(จาก หนังสือ ช้อบปิ้งบุญ ขวัญ เพียงหทัย)
ถ้ามีใครเข้ามาอ่านเรื่องนี้ กระต่ายถือว่า ได้ต่อบุญ ของตัวเอง ถือว่าเป็นบุญที่ได้กระทำคะ)
ป.ล. ความคิดตัวเองสำคัญที่สุด บางครั้งคนอื่นพูดให้เราไม่สบายใจครั้งเดียว หรือทำร้ายเราได้ครั้งเดียว แต่ตัวเรานั้นแหละที่เฝ้าเก็บไปคิด และทำร้ายตัวเองอยู่อย่างนั้น
ทิ้งเวร
ทิ้งเวร
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
ศรีกรม · 16 ก.พ. 2552
Bass · 16 ก.พ. 2552
นาง พรพรรณ แสวงดี · 16 ก.พ. 2552
เนตรนภา ศรี ศรีนิล · 16 ก.พ. 2552
สวัสดีค่ะอาจารย์
แหม เข้าบล็อกตอนแรกนึกว่าใครหนอ..
อ้าว...อาจารย์นั่นเอง..เปลียนหน้าตาซะจำไม่ได้นะคะ..
...อิอิ...หนีใครอะป่าวเนี่ย...
เข้ามาอ่าน "ทิ้งเวร" ด้วยคนน่ะค่ะ
เบาๆ แต่ได้แง่คิดดีค่ะ
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีครับม ะนาวหวาน
ไม่ได้หนีใครหรอกครับ
อยากลงรูปแบบน่ารักให้ดูบ้างเท่านั้นเอง
เป็นงัย หายไปนานเลยน่ะ ลงรูปใหม่สวยกว่าเดิมน่ะ
แหะๆ อาจารย์อยู่เชียงรายก็ไม่บอกตั้งกะแรกน้ออออ..
...สอนที่ไหนหรือคะ...????
สงสัยน่าจะเคยเดินชนกันมั่งล่ะเนี่ย...อิอิ
ขอบพระคุณค่ะที่ชม...
...ก๊อเลือกรูปซะตั้งนานแน่ะค่ะกว่าจะได้...(ฮา)
มาทักทาย ก่อนกลับบ้านค่ะ
สวัสดีอีกครั้ง มะนาวหวาน
นั่นนะสิ สงสัยเคยเิดินชนกันน่ะ ผมสอนอยู่แถวในเมืองเชียงรายนี่เหละ
เลือกรูปที่สวยทั่สุดใช่เปล่า
รีบกลับบ้านน่ะครับ ครูอ้อย แซ่เฮ ลุกรอทำอาหารเย็นให้ทานแล้ว
ซ้อนท้ายเดี่ยวผมจะไปส่งครับ