กระดานดำ
ใต้จันวันเหงาเศร้าแสน
คนรักที่หวงแหนกลับห่างหาย
แม้ฉุดยื้อรื้อรั้งทั้งใจกาย
ก็มิวายต้องพรากต้องจากกัน
จันทร์มีเต็มมีแว้งเว้า
รักเราต้องคอยมิเหหัน
มีจากย่อมมีพบในสักวัน
น้ำตาแห่งดวงจันทร์จะยิ้มละไม
คงเพราะรักกันมากเกิน
พระเจ้าจึงจับเดินห่างกันไว้
พอเวลาเนิ่นนานผ่านไป
เราจะชนะใจกันละกัน....
