ภาพเด็กตัวเล็กๆ นั่งในรถ และมีคนป้อนข้าวให้...ผู้โดยสารในรถ  นั่งไป  กินไป...แม้แต่คนขับรถ  ขับรถไป  กินไป..มีความถี่ให้เห็นมากขึ้นในท้องถนน  กลายเป็นวิถีกินอีกแบบหนึ่งของคนในเมืองใหญ่   บางครั้งป้าเจี๊ยบเองก็ทำกับเค้าด้วยเหมือนกัน  ทั้งแบบขับรถไปกินไปและมีคนขับรถให้ขณะกิน
      ทำแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเขียนถึงเรื่องนี้ค่ะ 

               

      การกินในรถที่เกิดขึ้นมีทั้งในขณะรถแล่นไปเรื่อยๆ และรถแล่นไปนิด หยุดไปหน่อยสลับกัน  ถ้ารถเบรคหรือหักเลี้ยวกะทันหัน  ตกหลุมหรือกระแทกคันชะลอ (คำนี้ป้าเจี๊ยบเรียกเนินที่ทำขวางถนนให้รถขับช้าลงค่ะ)    ก็นึกเห็นภาพอันตรายได้สารพัด  เช่น   ช้อนส้อมที่ใช้ป้อนอาหารกระแทกเข้ากับหน้าลูก  อาหารเครื่องดื่มหกเลอะเทอะ  ซึ่งถ้าเป็นของร้อนหกรดตัวก็ยุ่งสิคะ
       สภาพการกินเช่นนี้อาจเพาะนิสัยการกินที่ไม่ดีให้กับลูกหลานและตัวเองด้วย   ป้าเจี๊ยบจึงคิดว่าควรมีการวางแผนวิธีการกินให้เหมาะสมกันหน่อย   ถ้าจะต้องกินในรถเป็นประจำต่อไป  หรือจะเป็นชั่วครั้งชั่วคราวก็ตาม
       เรื่องแรกคือ อาหารที่จะกินในรถ   ต้องเตรียมให้มีลักษณะที่สะดวกต่อการกิน   ยิ่งถ้าจัดเป็นคำๆ ได้ก็ยิ่งดี   จะได้ตักกินด้วยช้อนหรือใช้มือหยิบใส่ปากได้ง่ายและรวดเร็ว   อย่าได้คิดจะกินของร้อนๆ   ของที่เป็นเส้นยืดยาว  หรือต้องตักโน่นผสมนี่กว่าจะกินได้สักคำโดยเด็ดขาด  อาหารประจำสำหรับกินขณะขับรถของป้าเจี๊ยบคือแอปเปิ้ลค่ะ
       ต่อมาคือภาชนะที่ใช้   หากเป็นของเหลวอย่างซุบอุ่นๆ หรือเครื่องดื่ม   ก็บรรจุภาชนะที่มีฝาปิดเรียบร้อย และใช้หลอดดูดแทนการยกซด ไม่ใช้ภาชนะที่ทำด้วยแก้ว  ของมีคมหรือปลายแหลม    หากรถหยุดกะทันหัน  ไม้เสียบลูกชิ้นที่ถืออยู่ก็อาจกลายเป็นอาวุธได้
       อาหารที่จะกินถ้ากินได้ด้วยมือยิ่งดีค่ะ   มือเปื้อนนิดหน่อยก็เช็ดเอา  เพราะอุปกรณ์การทำความสะอาดสมัยนี้   มีทั้งแบบเจลที่ไม่ต้องใช้น้ำ และกระดาษเช็ดมือแบบเปียก  มีติดรถไว้ใช้ดีมากเลย
       เดี๋ยวนี้เมื่อต้องกินในรถ  ก็พร้อมเสมอค่ะ