เมื่อไม่นานนี้ มีบันทึกใน การจัดการความรู้ ได้กล่าวถึงนิยาม ครู และ อาจารย์ 

จริงๆแล้วก็อยากแสดงทัศนะในเรื่องนี้

ในมหาวิทยาลัย ก็มีอาจารย์ ที่ชอบที่จะแสดงบทบาทเป็น ครู และที่ชอบแสดงบทบาทเป็น อาจารย์ (แต่บางครั้ง ระบบพยายามที่จะให้ทุกคนแสดงบทบาทเป็นครูทั้งหมด บางครั้งก็กระไรเหมือนกัน)

ในทัศนะ ผมคิดว่า การจัดการเรียนการสอนในมหาวิทยาลัย จะต้องปลดปล่อยให้เกิดเสรีทางความคิด รวมถึงให้เหมาะกับพฤติกรรมตามวัยของนิสิต ดังนั้น การเป็นอาจารย์นั้นเหมาะสม (มองว่า เป็นการปรามการประพฤติที่ไม่สมควร---ซึ่งถ้าเกินไปก็ผิดวินัยนิสิตและต้องเสียสภาพคือประชาคม/สังคมของมหาวิทยาลัยไม่ต้องการพฤติกรรมเช่นนั้น และเป็นการแนะนำเมื่อต้องการ)

และในการศึกษาของเด็กก่อนชั้นอุดมศึกษา การเป็นครู นั้นเหมาะสม ที่จะรวมไปถึงการอบรมบ่มเพาะสิ่งดีงามให้ตั้งแต่เยาววัย (มองว่า เป็นการสอนย้ำเชิงบังคับ และคาดโทษ เพื่อสร้างเสริมคุณลักษณะที่ดี เป็นการจัดหาทำให้เข้าใจ)

ถ้าในระดับที่นิสิต กำลังก้าวสู่ วัยทำงานในอีกปี สองปี แต่ดูแลนิสิต แบบไข่ในหิน ผมเกรงว่า ออกไปเจอชีวิตจริงคงจะตกใจ (บางครั้งเจอ อาจารย์แสดงลักษณะครูมากๆ ผมก็นึกว่า อืมไม่ต้องโอ๋มันถึงขนาดนั้น มันโตแล้ว ให้มันคิดวิเคราะห์ได้เอง น่าจะเป็นประโยชน์ต่อตัวของนิสิตในการจัดการปัญหาเองในอนาคตมากกว่า  :)

ตรงกันข้ามในขณะที่เป็นนักเรียนเด็กเล็ก กลับปล่อยปละละเลย ดูแลห่างๆแบบอาจารย์ ก็คงจะเป็นผลเสีย เช่นกัน