ธรรมดาคนเราทุกคนย่อมมีอารมณ์โลภโกรธหลงด้วยกันทั้งนั้น แต่อาชีพพยาบาลนี้ดูจะถูกสังคมตั้งค่าไว้สูงว่าเธอต้องสุภาพเรียบร้อย ใจดี ยิ้มแย้ม ไหว้ ทักทาย ไต่ถาม แนะนำ ขอบคุณและจากลา ออกไปไหนต้องสะอาด สารพัดที่คนคิดว่าจะให้เป็นเธอคือนางฟ้าของคนไข้ เธอคือกำลังใจของคนที่มารักษาตัว แต่พอหายเราก็มักลืมพวกเธอที่คอยดูแลเราเช็ดตัวให้เรา ให้คำแนะนำเรา ที่โรงพยาบาลศูนย์อุดรธานีผมเคยประทับใจพยาบาลที่รักษาผมเมื่อมีเวลาจึงกลับไปกะว่าจะเอาของขวัญไปฝากแต่ก็ไม่เจอ ครั้งที่สองไปอีกเจอเธอออกมาทานอาหารผมถามว่าหมอจะไปไหนครับ เธอไม่ตอบสงสัยรถเยอะเธอไม่ได้ยินเสียงผมถาม หรือเป็นเพราะพยาบาลมุ่งรักษาแต่ไม่จดจำคนที่ตนเองรักษา และผมก็รู้สึกอายไม่กล้าทักพยาบาลอีกเลย

             อาชีพทุกอาชีพคือสิ่งที่จะทำให้เราได้มีเงินทองเลี้ยงปากท้องและครอบครัว “กินอิ่มนุ่งอุ่น กินแซบนุ่งงาม เว้านัวหัวม่วน”“มีข้าวกิน มีดินอยู่ มีคู่นอนนำ มีเงินคำใช้ มีเฮือนใหญ่ มีลูกหลานเล่นนำ” คนเราที่อยู่ในสังคมแยกออกได้หลายประเภทเช่น ผู้นำ คูบา นักปราชญ์ อำมาตย์ ประชาชาชน

            อาชีพที่น่าเห็นใจและมีโอกาสได้พบแต่ผู้คนที่ไม่สบาย ถ้าสบายก็ไม่มาหา อาชีพที่ว่าก็คือพยาบาลครับ เป็นอาชีพที่ถูกจำกัดให้ใส่รูปแบบในโรงพยาบาล(ออกนอกโรงพยาบาลต้องถอดชุดสีชาว) ถ้าบางคนหวังได้เงินก็เพิ่มอีกเวรเป็นวันหนึ่งเธอทำงาน ๑๖ ชั่วโมงทั้งกะเช้ากะดึก พอกลับเข้าที่พักก็นอน ตื่นขึ้นมารีบหาอาหารทานแล้วเข้าทำงานต่อไป ถ้าใครมีโอกาสได้แต่งงานโอกาสอยู่กับครอบครัวก็น้อย บางทีสามีทำงานเหนื่อยก็นอน กะว่าตื่นมาจะกอดภรรยาให้อุ่นใจ พอตื่นมาราวหกทุ่มคว้าหาภรรยาปรากฏว่าเธอลุกไปอาบน้ำจะไปขึ้นวอร์ดแล้ว.....

            บางคนขึ้นวอร์ดมากจนไม่มีโอกาสได้พบประผู้ชายหนุ่มๆโอกาสมีแฟนก็มีน้อยเพราะชีวิตคลุกคลีอยู่กับคนไข้ คือคนไม่สบาย เมื่อรักษาหายดีแล้ว เขาก็กลับบ้านเหลือแต่พยาบาลที่ต้องรอรับดูแลคนที่ไม่สบายคนอื่นอีกต่อไป คนแล้วคนเล่า อาชีพนี้จึงเป็นอาชีพที่ผมประทับใจและชื่นชอบและขอชมเชยด้วยใจจริงเพราะผมก็ป่วยนอนโรงพยาบาลมาแล้วสองครั้งๆละสัปดาห์ 

           เรื่องคู่ครองสาวพยาบาลมีตลาดที่แคบมากที่จะรู้จักกับหนุ่มอื่นๆนอกโรงพยาบาล เพราะอยู่กับคนไข้ทั้งวัน ยิ่งพยาบาลที่อยู่ห้องฉุกเฉิน(ER) ห้องคลอด(LR)และห้องผ่าตัดยิ่งมีตลาดแต่งงานแคบมาก พยาบาลที่ไม่ได้แต่งงานมีโอกาสที่จะเป็น”โสด”สูง ทั้งๆที่พยาบาลเป็นโสดพยาบาลก็ยังถูกคนดูหมิ่นว่า “นางพยาบาล” ไม่ค่อยมีใครเรียกว่า “นางสาวพยาบาล” เราน่าจะให้เกียรติพยาบาลกันดีไหมเรียกเธอใหม่ว่า “คุณนางสาวพยาบาล” หรือเทวดาลงโทษพวกเธอเนื่องจากบางครั้งอารมณ์ไม่ดีเพราะวันนั้นของเดือนเธออาจมีฉายาใหม่ว่า “นางพญามาร”

           คนโบราณอีสานสอนว่า “เมียบ่ด่า  หมาบ่เห่า ผู้เฒ่าบ่จ่ม เป็นเรื่องผิดธรรมชาติ” คนบ่นอาจเป็นคนมีอายุมากก็อาจเป็นได้ เพราะเท่าที่พบพยาบาลใจดีเสมอ

           ธรรมดาคนเราทุกคนย่อมมีอารมณ์โลภโกรธหลงด้วยกันทั้งนั้น แต่อาชีพพยาบาลนี้ดูจะถูกสังคมตั้งค่าไว้สูงว่าเธอต้องสุภาพเรียบร้อย ใจดี  ยิ้มแย้ม ไหว้ ทักทาย ไต่ถาม แนะนำ ขอบคุณและจากลา ออกไปไหนต้องสะอาด สารพัดที่คนคิดว่าจะให้เป็นเธอคือนางฟ้าของคนไข้ เธอคือกำลังใจของคนที่มารักษาตัว แต่พอหายเราก็มักลืมพวกเธอที่คอยดูแลเราเช็ดตัวให้เรา ให้คำแนะนำเรา ที่โรงพยาบาลศูนย์อุดรธานีผมเคยประทับใจพยาบาลที่รักษาผมเมื่อหายแล้วผมกลับไปโรงพยาบาลกะว่าจะเอาของขวัญไปฝากแต่ก็ไม่เจอเธอ ครั้งที่สองไปอีกเจอเธอออกมาทานอาหารผมถามว่าหมอจะไปไหนครับ เธอไม่ตอบสงสัยรถเยอะเธอไม่ได้ยินเสียงผมถาม หรือเป็นเพราะพยาบาลมุ่งรักษาแต่ไม่จดจำคนที่ตนเองรักษา และผมก็รู้สึกอายไม่กล้าทักพยาบาลอีกเลย

         อนึ่ง ในยามที่เราต้องการให้คนไข้ได้พักแต่ญาติคนไข้ก็มักคุยกกันเสียงดัง พยาบาลพยายามบอกแต่ตามประสาคนชนบทอย่างพวกเราก็ยังพูดเสียงดังอยู่ดีเพราะอยู่กับท้องนาท้องไร่เคยพูดดังจนชิน จึงโดนเธอดุและบอกให้ออกไปจากห้องหมดเวลาเยี่ยม เราก็เสียดาย จำแต่เสียงหวานๆว่า “กลับบ้านได้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่” ....

          แม้นเธอจะไม่ทำด้วยหวังผลตอบแทนจากคนไข้ให้กลับมาเยี่ยมแต่เราก็ยังอดสำนึกในความดีของพวกเธอไม่ได้ ดูแลตนเองด้วยครับ คุณพยาบาลคนดี