หญ้า

ปัญหาอยู่ที่หญ้าหรืออยู่ที่คน.....โคลนเกิดจากน้ำ ต้องเอาน้ำล้างโคลน ทุกข์เกิดจากใจ ก้อต้องใช้ใจล้างทุกข์

หญ้า...และปัญหา

” ก๊อกๆๆๆๆ “
เสียงเคาะประตูที่ดังผ่านแผ่นไม้มาพร้อมๆกับเสียง ที่ดูเหมือนกับเป็นคำสั่งว่า
“ ตื่นนอนได้แล้ว จะได้ช่วยกันทำงาน “
เด็กน้อยคนหนึ่งตื่นขึ้นมา ท่าทางงัวเงีย สลึมสลือ

มือจับผ้าห่มที่อยู่ปลายเตียงมาพับและตอบรับเสียงปลุกนั้น
” อืม.....ตื่นแล้ว ได้ยินแล้ว “
” นี่วันหยุดนะเนี่ย “ เด็กน้อยบ่นกับตัวเอง

” เดี๋ยวกินข้าวเสร็จไปถอนหญ้าที่ไร่นะ “
พ่อสั่งขณะที่ใช้ตะเกียบคีบเนื้อปลาให้ลูกชาย
เด็กน้อยพยักหน้าตอบและลงมือทานอาหารมื้อแรกของวัน
หลังจากทานอาหารเสร็จ

เด็กน้อยเดินไปหยิบหมวกและเสื้อแขนยาวมาสวมเพื่อกันแดด
แล้ววิ่งออกไปหน้าบ้าน
กระโดดขึ้นซ้อนท้ายจักรยานโบราณ
สภาพเก่าโทรม บ่งบอกถึงอายุการใช้งาน
ซึ่งมีพ่อเป็นผู้ขี่


ในระหว่างทางเด็กน้อยคุยกับพ่อตลอด
เขาป้อนคำถามที่อยากรู้
ซึ่งบางครั้งดูเหมือนกับว่าผู้เป็นพ่อจะพยายามสอดแทรกให้แง่คิดตลอด
โดยที่เด็กน้อยไม่รู้เนื้อรู้ตัว
ไม่นานนักก็ถึงไร่ที่เขามีภาระกิจที่จะต้องทำ
” ถอนหญ้า “ภาระกิจที่ได้รับมอบหมาย
ซึ่งหญ้าเปรียบเสมือน “ ศัตรูตัวฉกาจของชาวไร่ “

” เดี๋ยวเจ้าถอนแปลงนี้นะ “
พ่อสั่งพร้อมกับชี้นิ้วไปที่แปลงผัก v เด็กน้อยรับคำและลงมือถอนหญ้าออกจากแปลงผักทีละต้น
ทีละต้น
จนกระทั่งศัตรูตัวฉกาจของชาวไร่
หายไปจากแปลงผักจนหมดสิ้น
” ไปพักกินน้ำที่ใต้ต้นมะม่วงก่อน....ปะ “
เด็กน้อยรับคำพ่อแล้วเดินไปพัก
” กลับมาเร็วๆนะ ยังมีอีกแปลงหนึ่ง “
เสียงพ่อสั่งตามหลังเด็กน้อย

หลังจากได้พักกินน้ำ v พ่อได้ส่งจอบให้เด็กน้อยพร้อมกับพูดว่า
” เอ้า...เอาไปถากหญ้า “

เด็กน้อยรับจอบและตรงไปยังแปลงผักเพื่อทำภาระกิจต่อ

ดูเหมือนกับว่าเด็กน้อยจะพึงพอใจกับการใช้จอบถากหญ้ามากกว่าการใช้มือถอน
เหตุผลก็คือ
มันทำให้เขาสามารถทำงานได้รวดเร็ว
ซึ่งไม่นานนักเขาก็จัดการกับ
ศัตรูตัวฉกาจของชาวไร่อย่างราบคาบ
หลังจากที่ภาระกิจเสร็จสิ้นลง
พ่อลูกก็พากันกลับบ้าน
ระหว่างทางเด็กน้อยถาม
” ทำไมไม่ให้ผมใช้จอบตั้งแต่แรกล่ะ
ทั้งๆที่ทำงานได้เร็วกว่า “
พ่อไม่ตอบ ได้แต่อมยิ้ม
เก็บซ่อนคำตอบไว้เพียงผู้เดียว

ผ่านไป 1 สัปดาห์ พ่อได้พาเด็กน้อยกลับไปที่ไร่อีก
สิ่งที่เด็กน้อยเห็นก็คือ
** แปลงที่ใช้มือถอน
บัดนี้ไม่มีหญ้าให้เขาถอนเลยแม้แต่ต้นเดียว แต่...
** แปลงที่ใช้จอบถาก
กลับมีต้นหญ้าปกคลุมเหมือนเดิม
” ทำไมมันเป็นอย่างนั้นล่ะ “
เด็กน้อยถามด้วยความสงสัย
ทั้งๆที่เขาได้จัดการมันหมดไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว
พ่อตอบ
” แปลงที่เจ้าใช้มือถอนน่ะ
เจ้าได้ถอนมันถึงรากถึงโคน
ส่วนแปลงที่เจ้าใช้จอบถากน่ะ
เจ้าเพียงแต่ตัดเอาส่วนปลายของมันออกเท่านั้น
มันยังคงมีส่วนที่ฝังลึกอยู่ในดินอีก
มันก็เหมือนกับปัญหาต่างๆที่เราพบเจอนั่นแหละ
ถ้าเราแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ
โดยปล่อยสาเหตุของปัญหาไว้
ไม่นานนักปัญหานั้นก็จะกลับมาสร้างความเดือดร้อนให้เจ้าอีก
แต่ถ้าเราแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ มันอาจจะยากสักนิด
แต่มันก็ทำให้ปัญหานั้นหมดไปได้ “
เด็กน้อยยิ้มรับด้วยความเข้าใจ

” จงหันหน้าสู้กับปัญหา.....อย่าท้อถอย “

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ชีวิตไม่สิ้นก็ดิ้นกันไป



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

มาอ่านบทความของคุณ...

ได้ข้อคิดอีกแล้วครับ....

ดีใจที่คุณ...มาเขียนบทความลง blog อีก

คุณหายไปหลาย ๆ วัน ทีเดียว

สบายดี นะ....(ผมหวังเช่นนั้น)

ขอบคุณ...กับบทความดี ๆ

หมายเลขบันทึก

239166

เขียน

02 Feb 2009 @ 17:31
()

แก้ไข

12 Feb 2012 @ 04:54
()

สัญญาอนุญาต

สงวนสิทธิ์ทุกประการ
ความเห็น: 1, อ่าน: คลิก