สำหรับในช่วงมกราคมถึงกุมภาพันธ์ของทุกปีช่วงนี้จัดได้ว่าต้องมี "งาน" สำหรับวันที่ดอกงิ้วบาน...
ในที่มีมี "ต้นงิ้ว" ต้นใหญ่ยืนตระหง่านอยู่จำนวน ๓ ต้น ซึ่งแต่ละต้นอายุ อานามไม่น่าจะต่ำกว่าห้าสิบปี
ช่วงนี้เป็นช่วงที่ดอกงิ้วทั้งสามต้นนั้นบานสะพรั่ง สีแดงสดใส ตัดกับสีฟ้าดูน่าชม
เมื่อดอกงิ้วบานอย่างเต็มที่ ก็ถึงนาทีที่ต้องร่วงหล่น แล้วนั่นก็คือ "งาน" ของพวกเรา
งานเก็บ งานกวาด เป็นหน้าที่จักต้องทำเสมอทั้งเช้าเย็น
แต่ครั้งเมื่อสัปดาห์ก่อน มีนักศึกษามีเข้าค่าย พักแรม ปฏิบัติธรรม ณ สถานที่แห่งนี้ นอกจากที่เขาจะได้งานปฏิบัติธรรมด้านจิตด้านใจแล้ว เขายังแบ่งเวลาว่างมาเก็บดอกงิ้วเหล่านี้เอาไปเพื่อรักษาไว้ซึ่งวัฒนธรรม
นักศึกษาท่านนั้นได้เล่าให้เราฟังว่า...
"ดอกงิ้วนี้ ถ้าขายสด ๆ ในตลาดเขาขายกันขยุ้มหนึ่งสิบบาทมีแค่ไม่กี่ดอก แต่ที่เขาเก็บไปนี้จะเก็บไปตากแห้ง ถ้าตากให้แห้งสนิทดีแล้วก็สามารถเก็บไว้ได้เป็นปี"
ดอกงิ้วนี้เขาใช้ทำอะไรเหรอ...?
"ทำน้ำเงี้ยว..."
อ้อ... ขนมจีนน้ำเงี้ยว...?
"ครับ ในหนึ่งดอกนี่จะมีประมาณ 6 ช่อ เขาจะฉีกออกไปช่อ ๆ แล้วใส่ลงไป หม้อหนึ่งใส่ไม่เยอะครับ ใส่พอประมาณ..."
แล้วในทุก ๆ วันของช่วงที่มีการอบรมนั้น พวกเราเองแทบจะไม่ได้กวาดถนนในบริเวณนั้นเลย เพราะว่าพวกพี่ ๆ นักศึกษาเขาเก็บกวาดดอกงิ้วให้เราอย่างสะอาดตา
ตอนท้ายพี่เขายังเล่าให้ฟังอีกว่า...
"ตอนนี้ต้นงิ้วหายากครับ ถูกตัดเอาไปทำเฟอร์นิเจอร์หมด ดอกงิ้วก็เลยหายากไปด้วย..."
วัฒนธรรมทางด้านอาหารของชาวเหนือที่ขึ้นชื่อ คือ "น้ำเงี้ยว" เป็นสิ่งที่คนทั้งในและนอกประเทศต่างประจักษ์ถึงรสชาติที่แปลกและแสนอร่อย
วันนี้เมื่อยังมีดอกงิ้วบาน ก็ย่อมมีงานทั้งคนเก็บ คนขาย คนปรุง คนตาก คนใช้ คนจ่าย และคนกิน
"งาน" สำหรับวันดอกงิ้วบานในวันนี้ ล้วนแล้วแต่ทรงคุณค่าอย่างเอนกอนันต์ เพราะนั่นคือวัฒนธรรมแห่งสังคมไทย...
ดอกสัมผัสกับท้องฟ้า สวยไปอีกแบบนะคะ
แวะมาเที่ยวและเรียนรู้ค่ะ
มีความสุขในทุกๆวัน นะคะ
ขอบคุณค่ะ
ดีใจที่ได้ความรู้เพิ่มเติมจากข้อมูลคุณ เพิ่งได้ไปเที่ยว จ.น่าน ในต้นเดือนกุมภาพันธ์ จึงได้เห็นดอกไม้สีแสด ตามทุ่งนา ที่แห้งแล้ง แห้งจนซังข้าวและกอหญ้าเป็นสีขาวเทา ซึ่งแห้งยิ่งกว่าสีน้ำตาลเสียอีก และเห็นต้นไม้ดอกสีแสดสองข้างทางระหว่างพิษณุโลกไปพิจิตรจึงอยากรู้ว่า เป็นดอกอะไรกันแน่ รู้จากเพื่อนๆ ในจังหวัดแถบเหนือตอนบน ว่าเป็นดอกงิ้ว ดอกสีเดียวกับแคแสดและทองหลาง น่าเสียดายนะ ถ้าเราสามารถปลูกเพาะต้นงิ้วได้ ทำไมไม่มีผู้ว่าหรือผู้บริหารในจังหวัดไหนในแถบถิ่นของงิ้ว คิดที่จะปลูกให้เต็มสองข้างทางถนนหลวง จะทำให้น่าชื่นชมและสวยงามไปตลอดทาง ผู้คนต้องไปเที่ยวแน่ๆ ส่วนต้นงิ้วที่ขึ้นเองตามธรรมชาติก็ต้องรักษาไว้ อย่าไปทำลาย เอาต้นไปทำไม้ขาย ปลูกจิตสำนึกชาวบ้านให้หวงแหนแล้วนายทุนก็ทำอะไรไม่ได้ถ้าชาวบ้านไม่ยอม
ไม่ค่อยจะได้กินอาหารเหนือ
เคยกิน ขนมจีนน้ำเงี้ยว เพียงสองครั้ง
อร่อยดี
เลยให้เขาสอนให้ทำด้วย ก็พอทำเป็นจดไว้แล้ว
แต่ดอกงิ้ว นี่แข็งนิดหน่อย
เพิ่งเคยเห็นดอกจริง ต้นจริง
สูงใหญ่ ให้ดอกสวยงาม กินได้ด้วย มีประโยชน์หลายอย่างจริงๆ
ต้นงิ้วสมัยนี้แปลก "ไม่ค่อยมีหนาม..."
คงเพราะว่าต้นค่อนข้างแก่ หรือบางคนก็เปรียบเปรยว่า คนสมัยนี้ปีนขึ้นปีนลงจนหนามกุดหมดแล้ว...
แต่สิ่งหนึ่งที่เมื่อเราเจอแล้วสามารถเตือนสติให้ระลึกรู้ถึงบาปกรรมก็เป็นเจ้าหนามของ "หวาย" แถว ๆ นี้นี่เอง
แถว ๆ นี้เป็น "ดงหวาย" ถ้าเดินสุ่มสี่สุ่มห้า ขาดสติ ไม่ระมัดระวังแล้วนั้น ก็จะได้มีหนามหวายเป็นเครื่องประดับเท้าได้
แค่หนามหวายยังเจ็บขนาดนี้ แล้วหนามต้นงิ้วจะเจ็บขนาดไหน
โดนทีไรก็สะดุ้งทุกที
แต่ถ้าช่วงไหนไม่โดน ก็มักจะประมาท พลั้งเผลอ จึงต้องหมั่นเตือนสติตนเองบ่อย ๆ...
พอดีลองหาคำว่า ดอกงิ้ว เลยเปิดมาเจอ ได้ความรู้มากขึ้น เพิ่งทราบว่า ดอกงิ้ว กินได้ค่ะ
ขอบคุณที่ลงไว้ให้ได้ค้นหานะคะ มีรายละเอียดเป็นประโยชน์มากค่ะ