การเดินทาง+การตัดสินใจ

26  มกราคม 2552 มีโอกาสได้ไปส่ง รองผู้อำนวยการ นิมิตร อินทร์นอก จากภูห่านศึกษา สู่ บ้านโจดใหญ่ จากอำเภอสีชมพู สู่ อำเภอแวงน้อย เป็นการเดินทางที่มีหลากหลายอารมณ์ ทั้งสุข เศร้า คละเคล้า สุขที่ได้ไปเที่ยวศึกษาสถานที่แปลกตา พบปะผู้คน เศร้าเพราะต้องเสียบุคลากรที่มีเอกลักษณ์ในตัวเอง และเป็นคนช่างสังสัย ส่วนการตัดสินใจเป็นการตัดสินใจภายในตัวตนของผม ตัวตนของนายสุราษฎร์ จันผาผาย ในการบางอย่าง มีท่านผู้รู้กล่าวไว้ว่า ศาสนาพุทธ มีหลายลัทธิ แต่ละลัทธิมีความเชื่อแตกต่างกันไป  แต่มีจุดหมายเดียวกัน เหมือนกับการปีนเขา ที่เลือกทางขึ้นและวิธีการตามถนัด แต่จุดหมายคือ ยอดเขา  ทำไมต้องอ้างถึงพุทธศาสนา เพราะมีนิกายหนึ่ง กล่าวว่า ต้องนำกิเลสมาเพื่อฝึกตน นั่นคือต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับมัน แทนที่จะลด ละ เลิก (ชื่อนิกายผมจำไม่ได้ หลักการก็ไม่แน่ใจ ฟังมาเป็นแบบนี้ วานผู้รู้บอกด้วยนะครับ) คราวนี้ผมเลยลองนำแนวคิดนี้มาใช้ดู นั่นคือลุย ไม่ว่า จะ เศร้า จะสุข จะทุกข์ ไม่มีหลบ ไม่มีหลีก ผมเลยประเมินใจตัวเองดู ผมว่าจิตใจผมอ่อนแอมาก ผมเป็นคนชนะใจตนเองได้ลำบาก ผมก็เลยอยู่ในช่วงตัดสินใจ ว่าจะลุยต่อหรือเลิก ผมรู้สึกละเหี่ยใจ เป็นคำที่ผมได้ยินจากเพลง เออใช่ ผมละเหี่ยใจจริง ๆ บอกวิธีฝึกจิตให้เข้มแข็งกับผมด้วย