วันนี้วันที่ 26 เดือน มกราคม เดือนนี้วันเกิดน้องมะตูม คือวันที่ 15 มกรา ลืมไปเลยนะ สงสารน้องชายจัง
เดือนนี้เป็นเดือนที่ 3 แล้วล่ะ ของการให้เวลากับการทำวิทยานิพนธ์ ไม่รู้ว่าโชคดีหรือเปล่าแต่คิดว่าน่าจะโชคดีนะ ที่มี อาจารย์ทุกท่านเมตตา รักใคร่ เอ็นดู ล่าสุดต่อเนื่องจากการจับพัดจับถูไปทำงานให้ สมศ. ก็ได้ร่วมงานกับ ท่านอาจารย์ บุหงา และท่านอาจารย์อรุณี ท่านให้ความเมตตามาก ร่วมงานกันไม่กี่ครั้งเอง คงได้พี่ดา เป็นแม่สื่อหรือเรียกอีกอย่างว่าเจ๊ดันละมั๊ง ล่าสุดไม่รู้ promote น้องสาวคนนี้ยังไง กลายเป็นว่าอาจารย์อรุณีมอบหมายหน้าที่แปลบทสรุปผู้บริหารของงานวิจัย Admission เล่นเอาไม่เป็นอันทำอะไรเลย 3 วันเห็นจะได้ แปลอยู่ 1 คืนเต็มๆ นอกนั้นตรวจ prove ทั้งนั้น Edit อยู่หลายรอบ หลาย version เลย จนสำเร็จส่งไปเสนองานวัดผลสัมพันธ์ที่ปีนี้ จุฬาฯเป็นเจ้าภาพจัด (IMES2009) ก็ดีนะ ตอนแรกบอกอาจารย์ว่า รู้ว่าอาจารย์จ้างนะ แต่ไม่อยากได้เงินอ่ะ รู้ว่าฝีมือแย่มากๆ แต่สุดท้ายอาจารย์ก็ให้มา ตั้ง 3 พัน แปลไปแค่ สิบกว่าหน้าเอง งานนนี้พี่ดาบอกว่าอิฉจา พี่ๆ ป.เอก ทำงานกันเป็นเดือนๆ ทำตั้งแต่เขียน propersal ขอทุน สทศ. จนถึงส่งเล่มฉบับสมบูรณ์ ได้ค่าตอบแทนนักวิจัยกันคนละ หมื่น เราทำคืนเดียวได้ 3 พัน พี่ดาบอกว่า ยุติธรรมมากๆ (อาจารย์อ่ะนะ) เจ๊แกเลย ไม่ยอมเลยบอกอาจารย์ว่าให้เยอะไป อย่างนี้ต้องให้ทำ powerpoint ให้นะ ถ้างานวิจัยได้ present อ่ะ
และแล้วก็ได้ present จริงๆ งานนี้ไม่หมูเลย เพราะเป็น Inter-conference ต้องทำเป็น eng ล้วนๆ แก้มาหลาย version สุดๆ ละ ให้พี่ยิ้มแก้ให้ แล้ววันนี้ก็ให้พี่น้อยแก้ไขอีก แต่ขอบอกว่ามั่นใจพี่น้อยมากกว่าเพราะเราเรียนกับเค้าด้วยละมั๊ง
ตอนนี้กลับไปเรียน toefl แล้วล่ะ ที่ E-20 เหมือนเดิม เริ่มต้นใหม่ แถมยังต้อง prove งาน ppt ให้อาจารย์อรุณีด้วย งานนี้ได้ค้นคว้าเยอะเลย ทั้ง Dictionary ที่ไม่ได้จับมานาน grammar ที่ทิ้งไปนานแล้ว ทุกอย่างต้องฟื้นคืนมาหมด ก็ดีนะ ฉลาดขึ้น
นี่แหละที่จะเรียกว่า "แรงผลัก" เพราะต้องทำหลายอย่างเลยกลัวว่าจะไม่ได้สักอย่างเลยขยันกว่าเดิมมาก เช้าแก้งาน ppt บ่ายๆ ทำวิทยานิพนธ์ ค่ำไปเรียน Toefl ดึกๆ ทำวิทยานิพนธ์ต่อ โชคดีที่หอสมุดตอนนี้เปิดทุกพื้นที่ 24 ชั่วโมง (น่ารักที่สุด) นี่ไงคือสิ่งที่ทำให้...คิดถึง.... มน. มากที่สุด ก็ "หอสมุด" นี่แหละ
ช่วงนี้กำลังแข็งแรง ได้ "กำลังใจ" จากพี่ๆ อย่าง พี่ดา พี่อัง และพี่น้ำอ้อย ก็คนมันมีเพื่อนอยู่เท่านี้ล่ะ โดยเฉพาะพี่อัง ตอนนี้ตกที่นั่งเดียวกัน คือ ไม่จบวิทยานิพนธ์เหมือนกัน ปรับทุกข์กันบ่อยขึ้น รู้ปัญหาของกันและกันดีขึ้น
ตั้งแต่นี้ตั้งใจว่า อยากจะเขียนให้ได้ วันละ 20 หน้า แม้จะมั่วหรือ made ข้อมูลก็ตาม ยังไงจะสู้ให้ถึงที่สุด ตั้งใจแล้วล่ะ เพราะอยู่ต่อไปจนแน่ๆ จนคนเดียวไม่ว่า นี่ยังพาคนอื่นๆ ในครอบครัวลำบากอย่างนี้ไม่ได้แล้ว
